บทที่ 542 เผาเป็นขี้เถ้า

บทที่ 542 เผาเป็นขี้เถ้า

จิ้นเฟิงเฉินยื่นอยู่แบบนั้นนิ่งๆ ไม่สนใจเสียงข้างหู

ไม่ เป็นไปไม่ได้ สื้อสื้อต้องยังมีชีวิตอยู่

ทำไมทุกคนถึงได้สาปแช่งเธอ น้องชายของเขาเองก็พูดแบบนี้

จิ้นเฟิงเฉินยึดหลังตรง ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆเลย

ปริปาก พูดตัดคำพูดของจิ้นเฟิงเหรา “พวกนายไม่อยากหาเธอ ฉันไปหาเอง”

พูดจบ เขาก็ก้าวเดินไปข้างหน้า

จิ้นเฟิงเหรารู้สึกกังวล

เขาไปหา? เขาจะหายังไง หน่วยค้นหาผู้เชี่ยวชาญก็พูดไปแล้ว โอกาสรอดมีไม่ถึงสิบ เขาคิดจะทำอะไร?

จิ้นเฟิงเหรากำลังจะขีดขวางพี่ชาย ทันใดนั้น ร่างที่อยู่ข้างหน้า เหมือนถูกดูดลมออกจากร่าง ร่างสูงนั้นล้มไปทันที

“ฉันไม่เชื่อ เธอต้องไม่เป็นไร เธอต้องกลับมา”

จิ้นเฟิงเฉินโหยหวนอย่างเจ็บปวด ในสายตามีแต่รอยยิ้มของเจียงสื้อสื้อ

พอรู้ว่าตัวเองท้อง เธอดีใจขนาดนั้น

บอกเขาว่า ลูกคนที่สองของพวกเขากำลังจะมา เสี่ยวเป่าจะไม่เหงาอีก เขาจะมีน้องชายหรือน้องสาวคนหนึ่ง

พวกเขาเคยวาดฝันถึงลูกที่กำลังจะเกิด

แต่ รวยยิ้มของเธอยังอยู่ในสายตาเขาตลอด คนกลับไม่อยู่แล้ว

ทันใดนั้น จิ้นเฟิงเฉินกำหมัดแน่น ชกลงไปที่ก้อนอิฐบนพื้น ครั้งแล้วครั้งเล่า เหมือนไร้ความรู้สึก

มือที่สวยและเรียวยาว เริ่มมีรอยแตก เลือดซึมออกมา

ตาจิ้นเฟิงเฉินแดงก่ำ ไม่มีความรู้สึกเจ็บเลย

“พี่”

จิ้นเฟิงเหรารู้สึกเป็นห่วงมาก เรียกออกจากอย่างทนไม่ได้

พี่ชายที่ใจเย็นเข้มแข็ง ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้ ไม่เคยแสดงอาการอ่อนแอแบบนี้มาก่อน

จิ้นเฟิงเหรานับถือพี่ชายคนนี้มาตลอด ตั้งแต่เล็กจนโต

รู้ดีในใจ ถึงแม้ตัวเองจะพยายามขนาดไหน ก็เป็นแบบพี่ชายไม่ได้

ความคิดของจิ้นเฟิงเฉิน ละเอียดจนเหมือนเครื่องจักรที่ไม่เคยทำงานผิด ใจเย็นแน่แน่วจนเหมือนหุ่นยนต์

เขาก็เคยสงสัย จิ้นเฟิงเฉินขาดความรู้สึกที่มนุษย์ควรมี

แต่วันนี้......เห็นสภาพที่ควบคุมตัวเองไม่ได้

รู้สึกเจ็บหัวใจมาก.....

จิ้นเฟิงเหราทนความรู้สึกเสียใจ พูดปลอบ “พี่ ใจเย็นหน่อย ถ้าพี่สะใภ้รู้ว่าพี่ทำร้ายตัวเองแบบนี้ เธอต้องเสียใจแน่”

จิ้นเฟิงเฉินเหมือนไม่ได้ยินอะไร

จิ้นเฟิงเหราเหมือนไม่มีวิธีแล้วจึงเข้าไปดึงแขนของเขาไว้ พยายามห้ามเขาทำร้ายตัวเอง

ตอนที่มือเขากำลังจะโดนตัวจิ้นเฟิงเฉิน เขาก็โน้มตัวไปข้างหน้า กระอักเลือดออกมา

จิ้นเฟิงเหราเห็นแล้วก็ตกใจอึ้งอยู่กับที่ แล้วตะโกนพูดขึ้นมา “พี่ เป็นอะไร?”

จิ้นเฟิงเฉินเลือดเต็มปาก ทุกอย่างมืดไปหมด

เขาได้ยินเสียงเรียกจากจิ้นเฟิงเหราอยู่ข้างหู แต่ไม่มีแรงตอบ รู้ว่าร่างกายมีอะไรผิดปกติ

เพราะว่าตั้งแต่เจียงสื้อสื้อเกิดเรื่องมา เขาไม่ได้นอนแม้แต่ชั่วโมงเดียว

วันนี้ ร่างกายเริ่มต่อต้านเขาแล้ว

แต่เขาล้มป่วยไม่ได้ เขายังต้องไปหาสื้อสื้อต่อ

ไม่ว่าในสมองเขาจะมีความคิดอะไร แต่ร่างกายเริ่มไม่ไหวแล้ว

หลับตา เขาสลบไป

จิ้นเฟิงเหรารีบยื่นมือไปรับไว้ รู้สึกทำอะไรไม่ถูก

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาจิ้นเฟิงเฉินเป็นเสาหลักของพวกเขา