บทที่ 545 เมาหัวราน้ำ

บทที่ 545 เมาหัวราน้ำ

สายลมพัดขึ้น ผ้าม่านปลิวขึ้นสูง

แสงยามเช้าสาดเข้าบนใบหน้าของจิ้นเฟิงเฉินที่เสื่อมโทรม ความสง่าของเขา ค่อยๆเลือนหาย

สายตาที่เฉียบขาดคมเข้มเปลี่ยนเป็นความอ่อนล้าผิดหวังทดแทน ไม่มีแสงเลย

“ใกล้แปดโมงครึ่งแล้ว ทำไมพี่ยังไม่ตื่น?”

จิ้นเฟิงเหราวิ่งบนทางเดินอย่างเร่งรีบ ปากก็พึมพำไปด้วย

เดินถึงหน้าประตู ก็เคาะประตูไปสองที

“พี่ ตื่นรึยัง?”

ไม่มีเสียงตอบรับ จิ้นเฟิงเหรากัดฟัน ยื่นมือไปบิดประตู พบว่าประตูไม่ได้ล็อก

เดินเข้าไปแล้ว ก็ตกใจกับภาพที่เห็น

ในห้องไม่มีกลิ่นเหล้าแล้ว แต่ดูจากขวดเหล้าก็รู้ จิ้นเฟิงเฉินดื่มไปเท่าไหร่

“พี่ รีบลุกขึ้นเข้าบริษัทได้แล้ว เรื่องมากมายรอพี่อยู่ ยังมีเวลามานอนเมาหัวราน้ำอย่างนี้อีก”

จิ้นเฟิงเหราปลูกจิ้นเฟิงเฉินอย่างโมโห ไม่ว่ายังไงก็ต้องเอาตัวเขาไปบริษัทก่อนค่อยว่ากัน

ขอให้มีเรื่องให้ทำ จะได้ไม่ต้องคิดมากแบบนี้

ได้ยินเสียงตะโกนของจิ้นเฟิงเหรา จิ้นเฟิงเฉินกะพริบตา มองไปที่จิ้นเฟิงเหรา เหมือนทำการตัดสินใจอะไร

สายตาเรียบเฉย ตอบด้วยเสียงเรียบ “บริษัทนายมารับช่วงต่อ จากความสามารถของนายตอนนี้ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

สีหน้าเขาไม่เหมือนล้อเล่น แต่มีความหนักแน่น

จิ้นเฟิงเหราอึ้ง เบิกตากว้าง

พอคิดได้ ก็รีบถามด้วยอาการอ้าปากค้าง “แล้วพี่ละ พี่จะไปทำอะไร?”

รู้สึกแปลกใจ

จิ้นเฟิงเฉินหมุนตาไปมา มองไปรอบห้อง สีหน้ามีความเศร้าโศกที่พยายามไม่ให้คนอื่นเห็น

จากนั้นก็พูดขึ้นเสียงเรียบ “ฉันจะไปต่างประเทศ มีอะไรต้องทำหน่อย”

พอได้ยินคำว่าต่างประเทศ จิ้นเฟิงเหราก็นิ่งไม่ไหวแล้ว รู้สึกหางตากระตุก

หรือว่าพี่ชายเขาอยากหนีจากสถานที่ที่ทำให้เสียใจนี่เหรอ?

ข้างกายเขายังมีเสี่ยวเป่า ยังมีพวกเขา หรือเขาจะไม่สนใจเลยเหรอ?

จ้องจิ้งเฟิงเฉิน จิ้นเฟิงเหรารีบพูดขึ้น “พี่ พี่จะทำแบบนี้เพื่ออะไร ถ้าพี่สะใภ้ยังอยู่ เธอคงไม่อยากเห็นพี่เป็นแบบนี้

จิ้นเฟิงเหราเหมือนมดในหม้อน้ำมัน รีบร้อนจนทำอะไรไม่ถูก พอรีบร้อน ก็ด้วยความเคยชินก็จะเอาเจียงสื้อสื้อมาเป็นข้ออ้าง

สภาพโทรมขนาดนี้ ยังอยากไปต่างประเทศคนเดียว

อยากปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอกชัดๆ

เห็นเพียงคิ้วของจิ้นเฟิงเฉินย่นไปนิดหนึ่ง ในสายตานั้น มีแววของความเจ็บปวดเสียใจ

จิ้นเฟิงเหราเห็นแล้วก็ตบปากตัวเองด้วยความเสียใจ รีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“พี่ ถึงพี่จะไม่คิดถึงพวกเรา ก็คิดถึงเสี่ยวเป่าบ้าง เขาเป็นลูกชายของพี่ พี่จากไปแบบนี้ จะไม่ห่วงเสี่ยวเป่าเลยเหรอ?”

เขาพูดเสียงดัง จนทำให้พ่อจิ้นแม่จิ้นได้ยิน

เสี่ยวเป่าก็ถูกอุ้มมาด้วย ครั้งนี้แม่จิ้นอุ้มอยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

พ่อจิ้นมองสองพี่น้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จริงจัง ถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?”

พูดจบ จิ้นเฟิงเหราก็รีบดึงแม่จิ้นมา เล่าเรื่องร้ายแรงไปนิดหนึ่ง

สีหน้าจริงจัง “พ่อ แม่ รีบรั้งพี่ไว้หน่อย เขาจะทิ้งพวกเราทุกคนแล้วไปต่างประเทศ เขาทำแบบนี้จะไม่สนใครแล้ว”

พ่อจิ้นแม่จิ้นได้ยิน ก็รู้สึกใจหาย

โดยเฉพาะแม่จิ้น เธอเข้าใจความรู้สึกของจิ้นเฟิงเฉินดี เงยหน้าขึ้นมองลูกชายตัวเอง พูดอย่างระวัง “เฟิงเฉิน นี่เรื่องจริงเหรอ?”

จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า ทำให้ทุกคนรู้สึกใจหาย

ได้ยินแบบนี้แม่จิ้นใช้แรงพยุงตัวเองให้ยืนตรง หน้าซีดจนขาว แต่ก็พยายามคุมสติ แล้วถามขึ้น “บอกแม่ได้ไหมว่าเพราะอะไร? หรือว่าเป็นเพราะสื้อ......”

“ไม่ใช่”