บทที่ 572 ตั้งทีมฟุตบอล

บทที่ 572 ตั้งทีมฟุตบอล

เงาร่างของฝู้จิงเหวินกับเด็กสาวตัวน้อยค่อยๆ หายไปจากสายตา

ที่หน้าประตู เสี่ยวเป่ายังชะเง้อไปมองอย่างอาลัยอาวรณ์ ท่าทางราวกับจดจ่อรอคอยอะไรสักอย่าง

“เอาล่ะ คนจากไปไกลแล้ว หากมองอีก จะทะลุเป็นรูแล้วนะ นายชอบเด็กสาวบ้านเขาขนาดนี้เลยเหรอ”

จิ้นเฟิงเหราวางตะเกียบเดินเข้าไปหา ลูบศีรษะเสี่ยวเป่า พลางกล่าวอย่างขบขัน

เสี่ยวเป่าหันศีรษะกลับมา ปากเล่นยื่นออกมา สายตาอาลัยอาวรณ์เช่นเดียวกับพ่อจิ้นแม่จิ้น

ก็เขาชอบนี่นา

“อย่าว่าแต่เสี่ยวเป่าชอบเลย พวกเราเห็นยังใจละลาย เด็กคนนี้ช่างน่าเอ็นดูจริงๆ หากเป็นเด็กของบ้านเราจะดีแค่ไหนกันนะ”

แม่จิ้นโอบกอดเสี่ยวเป่า มองทิศทางที่เด็กสาวจากไปอย่างถอดทอนใจ

“นั่นสิ เป็นเด็กที่น่ารักมาก จะว่าไปก็มีวาสนากับบ้านเราอยู่เหมือนกัน หากเป็นเด็กบ้านเราจริง คงจะหลงตายเลย”

ใบหน้าแกร่งของพ่อจิ้นก็เปลี่ยนแปลงขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน พลางกล่าวสำทับ

เด็กสาวทั้งอ่อนหวานทั้งนุ่มนวลเช่นนี้ ทำให้คนอดชอบไม่ได้จริงๆ

ความอิจฉาในดวงตาของคนทั้งสองเกือบจะรั่วไหลลงมา

จิ้นเฟิงเฉินชะงักเล็กน้อย แววตาหม่นลงบางส่วน

วาล์วของความทรงจำได้ถูกเปิดออก จู่ๆ เขาก็คิดถึงเด็กคนนั้นเมื่อสามปีก่อนขึ้นมา

ลูกน้อยที่ไม่ได้ออกมาดูโลกคนนั้นในจินตนาการของเขา คงจะเหมือนกับเถียนเถียน

มีใบหน้าน้อยๆ ราวกับหยกสลักใบหน้าหนึ่ง นิสัยร่าเริงซุกซน ในความฉลาดเจือแววไร้เดียงสา นำพาให้คนตกหลุมรัก.......

หากสื้อสื้อกับลูกสาวตัวน้อยยังอยู่ มันจะดีแค่ไหนกันนะ

จิ้นเฟิงเหราฟังอยู่อีกด้าน สังเกตเห็นได้อย่างว่องไวว่าอารมณ์ของพี่ชายตัวเองได้เปลี่ยนแปลงไป

เพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศ เขาจึงตบมือ เรียกความสนใจจากทุกคน “เรื่องนี้ยังจัดการไม่เสร็จเลย”

เขายักคิ้วอย่างเป็นนัยไปให้ส้งหวั่นชีงที่อยู่ข้างกาย พลางยิ้มอ่อนอยู่บ้าง

โอบไปที่เอวคอดของส้งหวั่นชีงทีหนึ่ง เชิดคางขึ้น พูดอย่างทะนงตัวว่า “เดี๋ยวผมกับหวั่นชีงจะพยายามอย่างหนักเอง ผลิตของเล่นให้ทุกคน ไม่กี่นาทีก็ได้เรื่องแล้ว!”

พอส้งหวั่นชีงที่อยู่วงแขนเขาได้ยิน ใบหน้าอันขาวใสแดงฝาดอย่างรวดเร็ว เหมือนใบหน้าเล็กได้ทาสีชมพูอ่อน

เธอถลึงตามองจิ้นเฟิงเหราอย่างกระดากอายอยู่บ้าง ไม่กล้าเงยหน้ามองทุกคนตรงๆ

ทุกคนก็ถูกคำพูดของจิ้นเฟิงเหราทำให้หัวเราะกันยกใหญ่

แม่จิ้นหัวเราะพลางสั่งสอนเขาไปพลาง “แกนี่ก็ช่างพูดนัก การให้กำเนิดเด็กแค่ไม่กี่นาทีก็ได้เรื่องได้ยังไง?”

จิ้นเฟิงเหราไม่เห็นเป็นเช่นนั้น “ทำไมจะไม่ได้ แม่รอดูก็แล้วกัน! แม่บอกมาได้เลยว่าอยากได้หลานชายหรือหลานสาว”

ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนเอาเรื่องมารายงานอย่างไรอย่างนั้น ด้านหนึ่ง ส้งหวั่นชีงเริ่มหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

เธอแอบหยิกจิ้นเฟิงเหรา พูดเสียงต่ำอย่างไม่พอใจว่า “พอได้แล้ว อย่าเหลวไหล”

“เมียจ๋า ผมไม่ได้เหลวไหล มองสายตาอันบริสุทธิ์ของผมสิว่ามันจริงใจขนาดไหน”

จิ้นเฟิงเหราร้องเสียงเบา กะพริบตาอย่างไร้เดียงสา

ทุกคนกลับมาถึงตระกูลจิ้นอย่างสนุกสนาน

เมื่อลงมาจากรถ เสี่ยวเป่ายังหวนคิดถึงคำที่จิ้นเฟิงเหราพูดเมื่อสักครู่

เขาเผยสีหน้าปีติออกมา ใช้นิ้วมือคำนวณไปมา

เอียงหัวครุ่นคิดอย่างจริงจัง กางสิบนิ้วออก ตั้งคำถามอย่างจริงใจว่า “อาเล็กครับ ผมขอได้ไหม อืม ขอน้องชายห้าคนน้องสาวห้าคนก็พอ!”

พอถ้อยคำของเด็กน้อยหลุดออกมา ก็นำพาเสียงหัวเราะมาสู่ทุกคน

ทุกคนในตระกูลจิ้น ต่างเต็มไปด้วยความสุข กระทั่งจิ้นเฟิงเฉินยังโค้งมุมปากขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

“เสี่ยวเป่า นี่หนูจะตั้งทีมฟุตบอลใช่ไหม!” พ่อจิ้นแสดงความเห็นอย่างออกรส มองเสี่ยวเป่าอย่างมีความสุข

“ไม่ได้เหรอครับ?”

เสี่ยวเป่าเห็นทุกคนกำลังหัวเราะ ตากลมโตกะพริบอย่างสงสัย ถามกลับอย่างไร้เดียงสา สายตาตกอยู่ที่ส้งหวั่นชีง