บทที่ 580 หากผมไม่หลีกทางให้ล่ะ

บทที่ 580 หากผมไม่หลีกทางให้ล่ะ

แต่จิ้นเฟิงเฉินไม่มีทางให้เธอจากไปเป็นอันขาด เขารอมาหลายปีขนาดนี้ ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้พบเธอ จะปล่อยให้เธอไปง่ายๆ ได้ยังไง?

“สื้อสื้อ คุณไปไม่ได้ คุณไปจากผมไม่ได้”

ความดื้นรั้นของจิ้นเฟิงเฉินทำให้ความอดทนของฝู้จิงเหวินทะลุถึงขีดจำกัด เขายื่นมือมาปัดมือของจิ้นเฟิงเฉินทิ้งไป

กัดฟันพูดว่า “คุณจิ้น ได้โปรดอย่าท้าทายขีดจำกัดของผม สื้อสื้อเป็นภรรยาผม โปรดเข้าใจด้วย หากยังพูดจาไม่เกรงใจกันอีกล่ะก็ ระวังผมจะไม่เกรงใจคุณ ตอนนี้ช่วยหลีกทางด้วย พวกเราจะกลับแล้ว”

“งั้นหากผมไม่หลีกทางให้ล่ะ?”

จิ้นเฟิงเฉินแววตาเต็มไปด้วยความโกรธเช่นกัน มีกลิ่นดินปืนลอยอยู่ในอากาศเต็มไปหมด ราวกับวินาทีต่อจากนี้จะมีศึกใหญ่เกิดขึ้น

บนร่างของทั้งสองแผ่กลิ่นอายแข็งแกร่งออกมา เต็มไปด้วยความกดดัน

คนที่อยู่ในงานต่างกลั้นหายใจกันหมด กลัวว่าหากไม่ระวังจะโดนลูกหลงเข้า

เมื่อเห็นว่ากำลังจะเกิดการปะทะ คุณท่านฉินก็เดินเข้ามา

“เฟิงเฉิน! หยุดมือ”

น้ำเสียงอันทรงพลังดังมา จิ้นเฟิงเฉินหันหน้ากลับไปมอง

คุณท่านฉินเดินไปหยุดอยู่ข้างกายฝู้จิงเหวิน ยื่นมือออกมาพลางกล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า “ผมขอโทษแทนหลานชายที่ทำตัวไม่เหมาะสมกับคุณด้วย และก็ขออภัยที่เขาสร้างความลำบากใจให้คุณ ตอนนี้คุณไปได้แล้ว”

ได้ยินคำพูดของคุณตา จิ้นเฟิงเฉินก็ขมวดคิ้วคิดจะเดินเข้าไปขวางไว้ แต่คุณท่านฉินขวางเขาไว้ทันที

กล่าวเสียงต่ำว่า “วันนี้เป็นงานหมั้นของน้องชายแก อย่าทำเสียเรื่อง”

ฝู้จิงเหวินเห็นเช่นนี้ก็ถลึงตามองจิ้นเฟิงเฉินอย่างดุร้ายทีหนึ่ง พาเจียงสื้อสื้อกับเถียนเถียนออกไปจากงานเลี้ยง

เห็นฝู้จิงเหวินพาเจียงสื้อสื้อจากไป จิ้นเฟิงเฉินอดกำสองมือแน่นไม่ได้

แม้ในใจเขาจะไม่ยินยอม แต่คุณตาออกปากพูด เขาจึงไม่อยากหักหน้าคุณตา

เห็นสายตาของคุณท่านฉินเจือแววตำหนิอยู่บ้าง

ไม่รอให้จิ้นเฟิงเฉินพูดอะไร คุณท่านฉินก็เอ่ยปากพูดทันที “หลานไม่เห็นว่าสื้อสื้อแปลกไปบ้างหรือ? ภายใต้สถานการณ์ปกติทำไมเธอถึงจำหลานไม่ได้?”

“แต่ผมกลัวเธอจากไปอีกครั้ง” จิ้นเฟิงเฉินตอบอย่างหม่นหมอง

พอได้ยินคุณท่านฉินก็ทำท่าจะพูด ตบลงบนมือของจิ้นเฟิงเฉินพลางกล่าวว่า “สภาพในตอนนี้หลานคิดว่าหลานขวางไว้ เธอก็จะรั้งอยู่หรือ?

เรื่องยังไม่กระจ่าง หลานคงได้แต่ทำให้เธอกลัวจนหนีไปเท่านั้น ตอนนี้รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ หลานควรดีใจต่างหาก แบบนี้หลานก็ยังมีโอกาสตามเธอกลับมาได้ เข้าใจหรือยัง?”

เวลานี้จิ้นเฟิงเฉินเพิ่งจะได้สติขึ้นมา ก้มศีรษะลงกล่าวว่า “คุณตาครับ ผมคิดไม่รอบคอบเอง”

คิดถึงคุณตาที่อายุมากขนาดนี้ ยังต้องมาตามเช็คบิลให้เขาที่ทำเรื่องผิด ในใจจิ้นเฟิงเฉินก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

“ช่างเถอะ ตอนยังหนุ่มมีใครไม่เคยทำผิดบ้าง ตอนนี้หลานคิดหาวิธีพาเธอกลับมาเถอะ นี่ไม่ใช่เรื่องที่ตาแก่อย่างฉันควรยุ่ง”

พูดจบ คุณท่านฉินก็กลับมายังที่นั่ง

จิ้นเฟิงเฉินใจเย็นลงแล้ว แต่เสี่ยวเป่ากลับไม่อาจเข้าใจได้ ว่าทำไมเจียงสื้อสื้อถึงจากไป

เขามองไปที่แม่จิ้น ถามด้วยดวงตาแดงเรื่อว่า “คุณย่าครับ ทำไมหม่ามี้ถึงไม่รู้จักผมแล้วล่ะ? เธอไม่ต้องการเสี่ยวเป่าแล้วใช่ไหม?”

มองเห็นความเจ็บปวดในดวงตาเสี่ยวเป่า ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งกลุ่มสงสารจับใจ

แม่จิ้นกล่าวเสียงนุ่มว่า “เสี่ยวเป่าเด็กดี หม่ามี้ไม่ใช่ไม่รู้จักหนู เพียงแต่สถานการณ์ตอนนี้ของเธอค่อนข้างพิเศษ ดังนั้นพวกเรามารอหม่ามี้กันอีกสักระยะดีไหม?”

เสี่ยวเป่าได้ยินก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ฟุบอยู่บนไหล่พ่อจิ้น ร้องไห้อย่างเงียบๆ

เห็นท่าทางเจ้าตัวเล็กหัวใจสลาย หัวใจของแม่จิ้นก็ราวกับถูกกรีด