บทที่ 587 แดดดี๊ต้องตามเธอกลับมา

บทที่ 587 แดดดี๊ต้องตามเธอกลับมา

มองร้านเค้กที่อยู่ไกลๆ เด็กน้อยก็ได้ลากเสี่ยวเป่าวิ่งเข้าไป ไม่สนใจผู้ใหญ่ที่อยู่ข้างหลังแม้แต่น้อย

รอให้เจียงสื้อสื้อกับฝู้จิงเหวินเดินเข้าร้าน เห็นเค้กที่อยู่บนถาดของทั้งสอง อดไม่ได้ที่จะไม่ช่วย

ทั้งสองได้สั่งในเมนูไปทั้งหมด

แต่พอมองสายตาของเสี่ยวเป่า รู้ได้เลยว่าเค้กทั้งหมดเถียนเถียนเป็นคนสั่ง

เจียงสื้อสื้อเห็นก็ได้เดินไปข้างๆ เถียนเถียน แล้วดุว่า “เถียนเถียนหนูตอนนี้ยังเด็ก ไม่สามารถที่จะกินเค้กที่มีน้ำตาลเยอะขนาดนี้ได้ ระวังเดี๋ยวฟันผุนะ”

“ไม่หรอกค่ะ พวกนี้พี่ชายเป็นคนสั่ง หนูก็แค่อยู่เป็นเพื่อนพี่เขาเท่านั้น” เถียนเถียนทำปากจู๊แล้วพูด

เห็นเถียนเถียนปากแข็ง สีหน้าของเจียงสื้อสื้อได้เข้ม “เด็กที่โกหกจะไม่สูงนะ ถ้าหนูเป็นแบบนี้หม่ามี๊ไม่ชอบหนูแล้วนะ”

เห็นว่าเจียงสื้อสื้อโมโหจริงๆ เถียนเถียนก็ทำได้แค่ก้มหน้ารับผิด

“หม่ามี๊ เถียนเถียนผิดไปแล้ว งั้นหนูเอาเค้กแค่สองชิ้น”

“หม่ามี๊ พวกนี้ผมเป็นคนสั่งจริงๆ ครับ หม่ามี๊ไม่ต้องดุเถียนเถียน” เสี่ยวเป่าได้ออกตัวมาแก้ตัวให้เถียนเถียน

เห็นท่าทางที่เด็กน้อยโดนดุ เสี่ยวเป่าทนมองต่อไม่ได้จริงๆ

เห็นว่าเสี่ยวเป่าออกมาปกป้อง เถียนเถียนก็ได้ใจขึ้นมา

เจียงสื้อสื้อทำอะไรเธอไม่ได้จริงๆ ก็ได้จ่ายเงินพวกนี้ไป

พอได้เค้กที่อยากได้แล้ว เถียนเถียนก็ทนไม่ไหวที่จะไม่เริ่มทาน

เด็กน้อยชอบใจมากๆ เจียงสื้อสื้อเห็นแล้วก็ได้อยากทานตาม

เอาเค้กชิ้นเล็กๆ แล้วก็ชิมคำเล็ก เจียงสื้อสื้อก็ได้ขมวดคิ้ว

เค้กนี้หวานเกินไปแล้วหรือเปล่า ทำให้คนเลี่ยนมากๆ

อยู่ๆ ในหัวก็ได้มีความทรงจำอันหนึ่งผุดขึ้น เธอจำได้ว่าเมื่อก่อนมีคนคนหนึ่งบอกว่าไม่ชอบกินของหวาน

มองฝู้จิงเหวินที่ทานของหวานอยากเอร็ดอร่อย เจียงสื้อสื้อก็ได้คิดถึงผู้ชายคนนั้นอย่างห้ามไม่อยู่......

พอกินเค้กเสร็จ เสี่ยวเป่าก็ได้พาเจียงสื้อสื้อไปที่ที่เมื่อก่อนพวกเขาเคยไป

แต่ที่ทำให้เสี่ยวเป่าผิดหวังก็คือ เจียงสื้อสื้อก็ยังคิดอะไรไม่ออกเหมือนเดิม

เห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว เสี่ยวเป่าก็ได้บอกลาพวกเขา

เถียนเถียนทำใจไม่ได้ที่จะลงจากอ้อนกอดของเสี่ยวเป่า พอดีเลยว่าคนขับรถของตระกูลจิ้นมา รับเสี่ยวเป่าไป

รถได้ค่อยๆ ขับออกไป เถียนเถียนก็ยังได้มองเหมือนเดิม

เก็บสายตาของเถียนเถียน เจียงสื้อสื้อก็ได้อุ้มเธอขึ้นมาแล้วพูด “ได้แล้ว พี่ชายไปแล้ว พวกเราก็กลับได้แล้ว”

อีกด้าน เสี่ยวเป่านั่งอยู่ในรถ อารมณ์ไม่ได้ดีมาก

วันนี้ทั้งวัน ถึงแม้ว่าหม่ามี๊ไม่ได้กีดกันเขาขนาดนั้นแล้ว แต่ก็ยังมีอารมณ์แบบเหินห่างแล้วก็ทำเหมือนว่าคนแปลกหน้าอยู่ทำให้เขาทำใจไม่ได้จริงๆ

เห็นเถียนเถียนออดอ้อนเธอแบบนั้น เสี่ยวเป่าอิจฉามากๆ

เขาก็อยากเป็นเหมือนเถียนเถียน มุดอยู่ในอ้อมกอดหม่ามี๊ แต่เขารู้ว่าทำแบบนั้นหม่ามี๊ต้องตกใจ

ยิ่งหวังมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น

กลับไปที่บ้าน เสี่ยวเป่าก็ได้ล็อกตัวเองอยู่ในห้อง

นั่งอยู่บนเตียง ในหัวมีภาพที่เขานั้นอยู่กับเจียงสื้อสื้อเมื่อหลายปีก่อน

ตอนนั้นเป็นช่วงที่เขามีความสุข

เขาสามารถที่จะแสดงความงอแงของตัวเองยังไงก็ได้ให้เจียงสื้อสื้อเห็น สามารถที่จะไม่ต้องคิดอะไร

ตอนนี้สำหรับเขาแล้วกลับกลายเป็นแค่ความหวัง

ถึงเวลามื้อดึก แม่จิ้นอยากจะขึ้นไปเรียกเสี่ยวเป่า แต่ก็ได้ถูกพ่อจิ้นห้ามไว้

เขามองออกว่าวันนี้เสี่ยวเป่าหดหู่มากๆ พวกเขาถ้าเข้าไปรบกวน อาจจะทำให้อารมณ์ที่อ่อนแอของเด็กระเบิดออกมาได้