บทที่ 59 ผู้หญิงที่กลับมาอย่างกะทันหัน

บทที่ 59 ผู้หญิงที่กลับมาอย่างกะทันหัน

เจียงสื้อสื้อเห็นเสี่ยวเป่าชอบ ตัวเองก็มีความสุข ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกนี้เหมือนพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ

เธออดคิดถึงลูกตัวเองไม่ได้ ตอนนี้เขาก็คงอายุเท่าเสี่ยวเป่าแล้ว

ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง................

เจียงสื้อสื้อดุเศร้า จิ้นเฟิงเฉินเดาออกทันทีว่าเธอไม่ปกติ

เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย หรือว่าเธอกำลังคิดถึงอะไรอยู่?

เรื่องอะไรกันแน่? หรือใครที่ทำให้เธอขึ้นๆ ลงๆ

สุดท้ายจิ้นเฟิงเฉินก็ไม่ได้ถามเธอ

เจียงสื้อสื้อก็ไม่ได้คิดมากแล้ว หลังจากที่กิจกรรมจบลง เธอก็กลับไปพร้อมจิ้นเฟิงเฉินและเสี่ยวเป่า

กลับบ้านไปเปลี่ยนชุดเสร็จ เขาสามคนก็ไปทานข้าวด้วยกันที่ข้างนอก

ภายในร้านอาหารที่บรรยากาศเงียบๆ เสี่ยวเป่ายกแก้วน้ำขึ้นมาแล้วพูดอย่างมีความสุขว่า “แดดดี๊ หม่า.......น้าสื้อสื้อ ชนแก้วกันครับ ฉลองที่วันนี้เราได้ที่1”

เจียงสื้อสื้อยิ้ม แล้วยกแก้วขึ้นมา จิ้นเฟิงเฉินก็ด้วย

หลังจากนั้นเสี่ยวเป่าก็กินข้าวอย่างมีความสุข คอยคีบอาหารให้เจียงสื้อสื้อด้วย

“เสี่ยวเป่า น้าหยิบเองได้ค่ะ”

“ไม่ๆๆ เสี่ยวเป่าจะดูแลน้าสื้อสื้อด้วยตัวเองเองครับ”

เจียงสื้อสื้อหัวเราะอีกครั้ง

จิ้นเฟิงเฉินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ลูกชายตัวเองแย่งงานตนไปหมด.......

แต่พอรู้จักกันมากขึ้นแล้ว จิ้นเฟิงเฉินเองก็เริ่มสังเกตเห็นว่า เจียงสื้อสื้อกับเสี่ยวเป่าไม่ใช่แค่หน้าที่เหมือน อาหารที่ชอบก็เหมือนกัน คนไม่รู้ก็คงคิดว่าสองคนนี้เป็นแม่ลูกกันแน่ๆ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความสุข

เวลาผ่านไปไวมาก พวกเขาออกจากร้านอาหารไปจิ้นเฟิงเฉินก็ไปส่งเจียงสื้อสื้อที่ใต้ตึก

พอได้เวลาลงรถเจียงสื้อสื้ออุ้มเสี่ยวเป่าไว้ เสี่ยวเป่ากอดคอเจียงสื้อสื้อไว้ ไม่ยอมลงสักที

“ได้เวลาแยกกันกับน้าสื้อสื้ออีกแล้ว ทำไมเวลามันผ่านไปไวจัง น้าสื้อสื้อ เสี่ยวเป่า ไม่อยากให้น้าไป”

เจียงสื้อสื้อยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “เสี่ยวเป่ามาหาน้าพรุ่งนี้ก็ได้นะ”

แล้วเจียงสื้อสื้อก็หอมแก้มเจ้าเด็กน้อย

เสี่ยวเป่ายิ้มออกมาทันที

“ก็ได้ครับ ฝันดีครับน้าสื้อสื้อ ผมกับแดดดี๊ไปก่อนนะครับ อย่าลืมคิดถึงเสี่ยวเป่าด้วยนะครับ”

จิ้นเฟิงเฉินยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ เขาคิดในใจว่า ทำไมลูกชายถึงได้ดีกว่าตนตลอดเลยนะ

นี่มันไม่ยุติธรรม

เจียงสื้อสื้อไม่รู้ว่าจิ้นเฟิงเฉินกำลังหึงตัวเองก็ลูกชายเขาอยู่ แล้วเธอก็ยิ้มบอกเขาทั้งสองคนว่า “โอเคค่ะ ฝันดีนะคะ”

จิ้นเฟิงเฉินมองเธอแล้วก็อุ้มเสี่ยวเป่าขึ้นรถ

เจียงสื้อสื้อยืนมองเขาสองคนออกไปจากที่นี่

หลังจากที่แยกจากกันจิ้นเฟิงเฉินไม่ได้ส่งเสี่ยวเป่ากลับบ้าน แต่ส่งไปที่บ้านของพ่อแม่ตระกูลจิ้น

หลายวันก่อนคุณหญิงจิ้นก็บอกไว้แล้วว่า หลังจากที่จบกิจกรรมให้ส่งเสี่ยวเป่ากลับไปที่บ้านหลังเดิมของตระกูลจิ้น ให้พวกเขาดูหน่อย

เสี่ยวเป่าพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าเล็กน้อยว่า “ไม่อยากไปบ้านปู่ย่า อยากไปบ้านน้าสื้อสื้อ”

อยากฟังน้าสื้อสื้อเล่านิทาน อยากนอนกับน้า......จริงๆ คืออยากอยู่กับน้าสื้อสื้อจิ้นเฟิงเฉินยิ้มแบบไม่รู้จะทำยังไงดี