บทที่ 598 เมื่อกี้อยู่ด้วยกันกับใคร

บทที่ 598 เมื่อกี้อยู่ด้วยกันกับใคร

“งั้นลาก่อนล่ะ”

เจียงสื้อสื้อเงยหน้าขึ้น โบกมือเบาๆกับจิ้นเฟิงเฉิน เดินไปยังประตูใหญ่ของตระกูลฝู้

ฉากนี้ตกอยู่ในตาของฝู้จิงเหวิน เพียงรู้สึกทิ้มแทงตาเหลือเกิน

เขาขมวดคิ้วไว้อย่างแน่น นัยน์ตาดึงความโมโหออกมาเล็กน้อย เดินไปยังข้างนอกประตู

ทันทีที่เห็นฝู้จิงเหวิน ในใจเจียงสื้อสื้อเสียงดังกุ๊กๆ หนึ่งที หันหลังมองไปหนึ่งทีโดยจิตใต้สำนึก

แต่รถของจิ้นเฟิงเฉินไปอย่างไม่เห็นร่องรอยแล้ว เธออดไม่ได้โล่งอกหนึ่งที

คนทั้งสองนี้ถ้าเจอกันแล้ว หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีบรรยากาศที่ฆ่าอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีก

สีหน้าฝู้จิงเหวินห่อเหี่ยวอยู่ จับข้อมือของเจียงสื้อสื้อไว้ทันที พาเธอเข้าไปในบ้าน

เอ่ยปากสอบถามว่า “คุณไปไหนมาหรือ ทำไมไม่รับโทรศัพท์ เมื่อกี้อยู่ด้วยกันกับใครล่ะ?” ตอนที่ข้อมือส่งความรู้สึกเจ็บเข้ามา เจียงสื้อสื้อ โอ๊ะ เบาๆหนึ่งที

เก็บความเจ็บปวดอดกลั้นไว้ในใจ เธอใจเย็นจ้องมองไปยังฝู้จิงเหวิน ตอบกลับอย่างไม่ปิดบัง “ก่อนหน้านั้นเจรจาอยู่กับ JS กรุ๊ป ดังนั้นไม่ได้รับโทรศัพท์ ขอโทษนะ เมื่อกี้ที่คุณเห็นเป็นจิ้นเฟิงเฉินจริงๆ เขาเห็นท้องฟ้ามีความมืดเล็กน้อย ดังนั้นจึงส่งฉันกลับมา”

เจียงสื้อสื้ออธิบายต้นสายปลายเหตุหนึ่งทีอย่างง่ายๆ น้ำเสียงแบบเรียบๆ

ฝู้จิงเหวินฟังจนสีหน้ากลับยิ่งฟังยิ่งมืดครึ้มลงไป

“ก็ง่ายๆแค่นี้หรือ?”

เขาลังเลสงสัยมองไปยังเจียงสื้อสื้อ สีหน้าที่ไม่เชื่อเต็มใบหน้า

ได้ยินการสอบถามของฝู้จิงเหวิน สีหน้าของเจียงสื้อสื้อเปลี่ยนไปเล็กน้อย

อดไม่ได้เสียงเข้มลงหลายส่วน “นี่คุณหมายความว่าอะไรหรือ? ไม่เชื่อว่าฉันเจอกับเขาเพราะคุยเรื่องงานหรือ? ภารกิจนี้เกี่ยวข้องกับการค้าขายของโรงไวน์เราในอนาคต ยิ่งกว่านั้นเวลาในวันนี้นัดกันเรียบร้อยมานานแล้วไม่เชื่อคุณไปถามดู”

เห็นเจียงสื้อสื้อสีหน้าเปลี่ยนไป ฝู้จิงเหวินจึงรู้สึกถึงว่าเมื่อกี้น้ำเสียงของตนเองเกินไปหน่อยแล้ว รีบเก็บอารมณ์ไว้

กดทับคิ้วไว้ส่ายหัวนิดๆพูดว่า “ไม่มี ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมเชื่อคุณ”

เขาเพียงแค่โมโหการกระทำของจิ้นเฟิงเฉิน ผู้ชายคนนี้เห็นได้ชัดก็คือเบียดบังผลประโยชน์ส่วนรวมเป็นของส่วนตัวอยู่

เพื่อที่จะตามสื้อสื้อคืนมาแล้วใช้ทุกวิธีจริงๆ!

เดิมทีเจียงสื้อสื้อก็ไม่ได้คิดที่จะทะเลาะกันกับฝู้จิงเหวินด้วย สีหน้าคลายลงเยอะเลย

“งั้นฉันขึ้นไปก่อนล่ะ”

พูดจบ เจียงสื้อสื้อก็เดินไปยังทางที่จะขึ้นข้างบน

แต่ว่ายังเดินไปไม่กี่ก้าว ก็ถูกฝู้จิงเหวินจับข้อมือไว้ทันที

“สื้อสื้อ คืนนี้พวกเราออกไปเถอะ ก็แค่เราทั้งสอง นานมากแล้วที่ไม่ได้ออกไปด้วยกัน”

สายตาของฝู้จิงเหวินจริงจังมาก จ้องมองเธออย่างใจจดใจจ่อ นัยน์ตาดึงความร้อนรุ่มขึ้นมา

แต่ก่อน ฝู้จิงเหวินล้วนไม่เคยปรากฏสีหน้าแบบนี้อย่างไม่ปิดบังขนาดนี้

เจียงสื้อสื้ออึ้งชะงักเล็กน้อย ประหลาดใจหนึ่งที รู้สึกถึงความกดดันขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ

จ้องมองฝู้จิงเหวินแบบนี้มีความไม่คุ้นเคยเล็กน้อย

เธอตีหน้าตายดึงแขนกลับมา หลังจากครุ่นคิดไปสักพัก ก้มหัวลงเล็กน้อยปฏิเสธฝู้จิงเหวินเลย

“ขอโทษ ฉันยังมีงานเล็กน้อยยังจัดการไม่เสร็จ คืนนี้ต้องทำโอที”

เธอยกกระเป๋าเอกสารในมือยกแล้วยกอีก นัยน์ตาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกเสียใจจ้องมองไปยังฝู้จิงเหวิน

แม้ที่พูดเป็นคำพูดที่ปฏิเสธฝู้จิงเหวิน แต่สิ่งที่พูดกลับเป็นเรื่องจริง

สัญญาที่ร่วมงานกับ JS กรุ๊ป เธอต้องทำให้เสร็จอย่างรวดเร็วจึงจะถูก

นัยน์ตาฝู้จิงเหวินเต็มเปี่ยมด้วยพยับเมฆในทันที น้ำเสียงหดหู่พูดไปประโยคหนึ่งว่า “งั้นก็แล้วไป ไม่มีอะไรแล้ว คุณไปทำงานเถอะ”

จ้องมองเงากายที่หมุนตัวขึ้นข้างบนของเจียงสื้อสื้อ ในใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ประสบความล้มเหลว

เข้าสู่กลางคืน ในที่สุดเจียงสื้อสื้อก็ทำสัญญาเสร็จแล้ว

หลังจากปิดคอมพิวเตอร์ เธอย่องเข้าไปในห้องนอนของเถียนเถียน แม่ลูกทั้งสองนอนกอดกัน

ตอนที่ดึกสงัดเงียบสงบ ในตระกูลฝู้มีเพียงไฟของห้องหนังสือสว่างอยู่

ทันทีที่แม่ฝู้ผลักประตูเข้าไปดู อดไม่ได้ขมวดคิ้วขึ้นมา

ลูกชายตัวเองกอดขวดเหล้าไว้ สีหน้าเมานิดๆ ลักษณะเหมือนดั่งยืมเหล้าแก้กลุ้ม