บทที่ 623 เกิดเรื่อง

บทที่ 623 เกิดเรื่อง

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ไฟหน้าห้องผ่าตัดดับลงและเสี่ยวเป่าถูกเข็นออกมา

เจียงสื้อสื้อและจิ้นเฟิงเฉินรีบเดินไปด้านหน้า เห็นเสี่ยวเป่าหลับตาแน่น เฝือกตรงขาถูกถอดออกแล้ว

จิ้นเฟิงเฉินหยุดหมอไว้แล้วถามอย่างกังวล "เป็นยังไงบ้างครับ การผ่าตัดครั้งนี้สำเร็จไหมครับ?”

หมอถอดหน้ากากแพทย์ออก แล้วกล่าวว่าด้วยความพึงพอใจว่า: "การผ่าตัดครั้งนี้ประสบความสำเร็จ อย่างมากครับ ผ่านวันนี้ไปก็สามารถทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ”

พูดจบ จิ้นเฟิงเฉินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เมื่อกลับมาถึงห้องผู้ป่วย เขาก็เห็นเจียงสื้อสื้อมองเสี่ยวเป่าด้วยสีหน้ากังวล

เมื่อเห็นจิ้นเฟิงเฉินเดินเข้าประตูมา เจียงสื้อสื้อก็รีบลุกขึ้นถาม "เสี่ยวเป่าเป็นยังไงบ้าง?”

เขาตบไปที่ไหล่ของเจียงสื้อสื้อเพื่อบอกให้เธอไม่ต้องกังวล หลังจากนั้นก็พูดด้วยเสียงนุ่มๆ ว่า "ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว สังเกตอาการคืนนี้ก็พอ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงสื้อสื้อก็โล่งใจ

ทันใดนั้นเธอก็พบว่าเสื้อผ้าของเขายังอยู่บนตัวเธอ เจียงสื้อสื้อก็รีบถอดเสื้อผ้าออก

มองไปที่จิ้นเฟิงเฉิงอย่างแก้มแดงเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ขอบคุณค่ะ”

เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของเธอ มุมปากของจิ้นเฟิงเฉินก็โค้งขึ้นเล็กน้อย

เธอยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย

ขณะที่อุณหภูมิของบรรยากาศกำลังเพิ่มขึ้น โทรศัพท์ของเจียงสื้อสื้อก็ดังขึ้น

เลขาโทรมา และเจียงสื้อสื้อก็รับสาย

"พี่สื้อสื้อ มีบางอย่างผิดปกติเกี่ยวกับสัญญา พี่สะดวกกลับมาไหม? "

"ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้เลย" เจียงสื้อสื้อพูดโดยไม่ลังเล

หลังจากวางสายแล้ว เธอก็เหลือบมองเสี่ยวเป่าบนเตียง แล้วหันไปมองจิ้นเฟิงเฉินด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

"เกิดเรื่องนิดหน่อยกับบริษัทของฉัน ฉันจำเป็นต้องกลับไปให้เร็วที่สุด ถ้าเสี่ยวเป่ามีเรื่องอะไร ก็โทรหาฉันโดยตรงได้เลย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จิ้นเฟิงเฉินก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นผมไปส่งคุณ”

ตอนแรกเจียงสื้อสื้ออยากจะปฏิเสธ แต่จิ้นเฟิงเฉินหยิบกระเป๋าของเธอที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาทันที ไม่ให้โอกาสเธอได้ปฏิเสธเลย

เมื่อมาถึงบริษัท เจียงสื้อสื้อก็เข้าทำงานทันที

เธอนั่งอยู่ในห้องทำงานเป็นเวลาสามชั่วโมง และในที่สุดก็แก้ปัญหานี้ไปได้

ตกเย็น จิ้นเฟิงเฉินส่งข้อความหาเธอ เสี่ยวเป่าตื่นแล้ว

ในที่สุดเจียงสื้อสื้อก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

สามวันผ่านไป จิ้นเฟิงเฉินก็โทรมาอีกครั้ง

เนื่องจากฝู้จิงเหวินอยู่ข้างๆ เจียงสื้อสื้อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็รับโทรศัพท์

"วันนี้เสี่ยวเป่าออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านได้แล้ว คืนนี้เขาอยากให้คุณกินข้าวกับเขา คุณสะดวกไหม? "

เมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายดังมาจากโทรศัพท์ ฝู้จิงเหวินก็รีบเดินเข้าไปใกล้เจียงสื้อสื้อทันที

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงสื้อสื้อก็ปฏิเสธ "ฉันไม่ไปดีกว่า คืนนี้ฉันมีธุระ คุณช่วยขอโทษเสี่ยวเป่าแทนฉันด้วยนะ”

โทรศัพท์เปิดลำโพงไว้ แน่นอนว่าเสี่ยวเป่าเองก็ได้ยินคำพูดของเจียงสื้อสื้อแล้ว เขารู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที

ทั้งสองวางสายลง จิ้นเฟิงเฉินตบบ่าของเสี่ยวเป่าแล้วปลอบใจว่า "วันนี้หม่ามี๊มีเรื่องจริงๆ ต่อไปต้องมีโอกาสอยู่แล้ว พวกเราอย่าบังคับเธอจนรีบร้อนเกินไป โอเคไหมครับ?”

แม้ในใจจะไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ แต่เสี่ยวเป่าก็ยังพยักหน้าอย่างรู้ความ

แต่สิ่งที่ทำให้จิ้นเฟิงเฉินคิดไม่ถึงก็คือ โอกาสที่ในคราวหน้านั้นมันไกลออกไปเรื่อยๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น เถียนเถียนโวยวายว่าอยากออกไปกินเค้ก แม่ฝู้หมดหนทาง จึงได้พาเธอออกไป

มาถึงข้างถนนเถียนเถียนกระโดดอย่างมีชีวิตชีวามาก

แม่ฝู้เดินตามหลังเธอมาตลอด กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอ

แต่ยิ่งคุณกังวลเกี่ยวกับอะไรมากเท่าไหร่ เรื่องนั้นก็จะยิ่งมีแนวโน้มที่จะเกิดมากขึ้นเท่านั้น

ขณะที่แม่ฝู้ซื้อเค้กเสร็จเรียบร้อยเตรียมจะกลับบ้านพร้อมเถียนเถียน รถที่เร่งมาด้วยความเร็วสูงก็พุ่งเข้ามาทางทางเท้า