บทที่ 634 คุณมาก็มีแต่จะก่อปัญหาเพิ่ม

บทที่ 634 คุณมาก็มีแต่จะก่อปัญหาเพิ่ม

กู้เนี่ยนทำได้เพียงมองด้านหลังของเขาที่รีบออกไป จะตามก็ตามไม่ทัน

จิ้นเฟิงเฉินขับรถไปด้วยรวดเร็ว มาถึงบ้านตระกูลฝู้แล้ว

ประตูทางเข้าใหญ่ของบ้านตระกูลฝู้ล็อกอยู่อย่างแน่นหนา เขาทุบอย่างรุนแรง “สื้อสื้อ คุณอยู่ข้างในไหม?”

ตะโกนอยู่นานก็ไม่มีใครมาเปิดประตู จิ้นเฟิงเฉินร้อนใจจนดวงตาสองข้างแดงไปหมด

สายตาของเขากวาดมองขึ้นไปข้างบน ดวงตาจับจ้องไปที่หน้าต่างบานหนึ่งที่ชั้นสอง

ข้างนอกหน้าต่างมีระเบียงกว้างๆอยู่ นับว่าอยู่ห่างไม่สูงมาก

หน้าต่างข้างๆก็ใหญ่มาก หากหน้าต่างไม่ได้ล็อก ก็ขึ้นไปที่ชั้นสองได้

หากหน้าต่างล็อกอยู่ ก็ทุบมันให้แตก!

ดวงตาของเขาหรี่ลง ในเวลาเพียงครู่เดียว จิ้นเฟิงเฉินก็ลงมือ

ผ่านไปไม่กี่นาที บ้านตระกูลจิ้นก็มีเสียงแตกละเอียดดังขึ้น สองแม่ลูกที่อยู่ในห้องสะดุ้งขึ้น

เด็กหญิงตัวน้อยตกใจมากจนหยุดร้องไห้

ไม่นานจิ้นเฟิงเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของพวกเธอ

มีฝุ่นเกาะอยู่บนสูทที่เรียบของเขา มือข้างหนึ่งอยู่ข้างหลัง บนใบหน้าอันหล่อเหลามีความกังวลประดับอยู่ลึกๆ

ท่ามกลางสติที่เลอะเลือน เจียงสื้อสื้อเห็นเพียงแค่เงาที่สูง แสงสะท้อนกลับ ที่ร่างกายของคนตัวสูง

เธอถอนหายใจออกมาทันที

ได้รับการช่วยเหลือแล้ว

เธอคิดอย่างเงียบๆ

“แดดดี๊!”

เด็กหญิงตัวน้อยตะลึงไปครู่หนึ่ง เมื่อตั้งสติได้ เธอก็วิ่งไปกอดขาของจิ้นเฟิงเฉิน ร้องไห้จนแทบจะไม่มีเสียงออกมา

“แดดดี๊ เร็ว…… แดดดี๊ไปดูหม่ามี๊เร็ว……”

จิ้นเฟิงเฉินเดินไป ลูบหน้าผากของเจียงสื้อสื้อ หัวใจเต้นตึกตักๆทันที

อุณหภูมิสูงจนน่ากลัว

ไม่กล้าที่จะลังเลอะไร จิ้นเฟิงเฉินอุ้มเจียงสื้อสื้อไว้และวิ่งลงไปข้างล่าง ไม่ลืมกำชับให้เถียนเถียนตามเขามาด้วย

ขับรถมาถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

จิ้นเฟิงเฉินคว้าหมอคนหนึ่งเอาไว้ ดวงตาแดงฉาน

“ดูเร็วๆว่าเธอเป็นยังไงบ้าง!”

หมอตกใจกับท่าทีคำรามของเขา ลนลานตรวจเช็คให้เจียงสื้อสื้อ

“มีไข้สูงตั้งสามสิบเก้าองศา”

มองอุณหภูมิที่แสดงอยู่บนที่วัดไข้ หมอเองก็ยังตกใจ

ถ้ามาช้ากว่านี้ เจียงสื้อสื้ออาจมีอาการแทรกซ้อนจากการเป็นไข้ได้

รีบสั่งให้พยาบาลทำให้อุณหภูมิร่างกายของเจียงสื้อสื้อลดลง

จากนั้นก็ป้อนยาลดไข้ให้เธอ

เพื่อกันไว้ก่อน ยังต้องเก็บเลือดของเจียงสื้อสื้อไปตรวจ

หลังจากทำทุกอย่างต่อเนื่องกันจนจบ หมอก็เดินจากไป

จิ้นเฟิงเฉินยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ มองท่าทีอ่อนแรงของเจียงสื้อสื้อ หัวใจของเขาก็เจ็บปวดอย่างมาก

ที่แขนของเธอมีสายให้ยาอยู่ ยาก็ค่อยๆซึมเข้าไป

รอบๆดวงตาของเด็กหญิงตัวน้อยเป็นสีแดง จับมือของเจียงสื้อสื้อไว้แน่น ไม่ห่าง

เจียงสื้อสื้อนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย สงบจนเกินไป จนทำให้เป็นกังวล

จิ้นเฟิงเฉินจ้องมองใบหน้าขาวซีดของเจียงสื้อสื้ออยู่สักพัก ช่วยเปลี่ยนผ้าขนหนูที่เปลี่ยนเป็นร้อนบนหน้าผากออกมา หลังจากชุบน้ำเย็นแล้ว ก็ช่วยวางให้เธอใหม่

ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ผ่านไปสักพัก พยาบาลก็มาเปลี่ยนยาให้กับเจียงสื้อสื้อ ก็พบรอยขีดข่วนบนแขนของจิ้นเฟิงเฉิน

พูดด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย “คุณผู้ชายคะ ที่แขนของคุณโดนกระจกบาดใช่ไหมคะ ทำไมไม่ไปทำแผลสักหน่อย? ฉันดูแล้วแผลน่าจะลึกอยู่นะคะ”