บทที่ 637 แต่งงานกับจิงเหวิน

บทที่ 637 แต่งงานกับจิงเหวิน

แต่ยังไม่ทันได้แตะตัวเถียนเถียน เสียงตำนี่ของเสี่ยวเป่าก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ

“หยุด! ไม่อนุญาตให้คุณแตะตัวน้องสาวของผม!”

หันกลับไปเห็นในมือของเสี่ยวเป่าถือขวดน้ำอยู่ วิ่งมาทางเธอด้วยความรวดเร็ว

ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเด็กหญิงตัวน้อย จ้องมองมาที่เธออย่างตื่นตัว

“คุณคิดจะทำอะไร?”

สายตาที่ระวังตัวมองมาที่จื่อเฟิงจนทำให้รู้สึกทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าเสี่ยวเป่าจะมากันเธอแบบนี้

เธอตอบด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ “ไม่ได้คิดจะทำอะไร แค่อยากจะเล่นเป็นเพื่อนเธอ”

“ไม่ต้องการคุณ ผมเล่นเป็นเพื่อนน้องเองได้ คุณลงไปเถอะ”

เสี่ยวเป่าพูดปฏิเสธ สายตาของเขามองไปที่จื่อเฟิงด้วยความเป็นศัตรู

เขาไม่ชอบคุณน้าคนนี้ที่เป็นลูกน้องของแดดดี๊

เรื่องในตอนนั้นเขาก็เคยได้ยินจิ้นเฟิงเหราพูดขึ้นมา

ถึงแม้จะรู้ว่าจะไปโทษจื่อเฟิงไม่ได้ แต่ในใจยังโทษเธออยู่

บวกกับบุคลิกของเด็กแล้ว ไม่ค่อยชอบจื่อเฟิงเท่าไหร่นัก ก็แสดงออกมาตรงๆ

“น้องสาว พวกเราไปเล่นตรงนั้นกันเถอะ พี่จะให้เธอดูของเล่นอันอื่น”

ขณะที่พูด ก็ดึงมือเถียนเถียนขึ้นมาพาเธอไปไกลๆจากจื่อเฟิง

การกระทำนี้อยู่ในสายตาของจื่อเฟิง รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

อารมณ์กลัดกลุ้ม เธอกำมือแน่น

ความโมโหเข้ามาในจิตใจ เธอมองไปที่เสี่ยวเป่าและเถียนเถียน อารมณ์เปลี่ยนเป็นอึมครึม

เจียงสื้อสื้อและลูกที่เกิดจากเธอเหมือนกันทุกอย่าง ให้ยาเสน่ห์อะไรกับสองพ่อลูกตระกูลจิ้นกันแน่

ทั้งคนตัวเล็กและตัวใหญ่ทำให้ทั้งสองคนหลงจนไปไหนไม่รอด?

ในเวลานั้น เจียงสื้อสื้อและฝู้จิงเหวินกำลังเดินทางไปโรงพยาบาล

อยู่บ้านตระกูลจิ้นมาสองวัน เจียงสื้อสื้อไม่ค่อยเข้าใจอาการของแม่ฝู้ตอนนี้เท่าไหร่นัก

ตอนที่อยู่บนรถ เธอเอียงหัวไปถามฝู้จิงเหวิน “ตอนนี้อาการของแม่ฝู้เป็นอย่างไรบ้าง? ผ่าตัด? ทางโรงพยาบาลบอกว่าอย่างไรบ้าง?

มือฝู้จิงเหวินวางอยู่บนพวงมาลัย พอฟังจบ แววตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ถูกย้อมไปด้วยสีเข้มๆ

“เมื่อวันก่อนตื่นขึ้นมาอยู่สักพัก การบำบัดรักษาถือว่าได้ผล แต่ไม่นานก็หมดสติลงไปอีก หมอบอกว่าการผ่าตัดแบบนี้เดิมทีมีความเสี่ยงสูงอยู่แล้ว ให้พวกเราเตรียมใจเอาไว้”

น้ำเสียงของจิ้นเฟิงเฉินปกคลุมไปด้วยความกังวลใจอยู่ลึกๆ

เจียงสื้อสื้อฟังอยู่ข้างๆ ออกแรงที่นิ้วมือขยี้มุมเสื้อ และเงียบสนิท

ความรู้สึกละอายใจในหัวใจยิ่งเพิ่มมากขึ้น หลับตาลงเบาๆ แสดงความรู้สึกใจเหี้ยวแห้งออกมาให้เห็น

ถ้าหากว่าขั้นตอนการผ่าตัดของแม่ฝู้เกิดอะไรขึ้นจริงๆ งั้นเธอก็คงไม่มีทางจะไปเผชิญหน้ากับคนตระกูลฝู้ได้อีก

ยังไงในตอนนั้นก็เพื่อปกป้องเถียนเถียนแม่ฝู้ถึงได้ประสบเคราะห์ร้าย

บรรยากาศเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ระหว่างทางทั้งสองคนไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก

พอถึงโรงพยาบาล พ่อฝู้ก็แจ้งให้พวกเขาทราบว่า แม่ฝู้ฟื้นแล้ว สามารถไปเยี่ยมได้

ฝู้จิงเหวินและเจียงสื้อสื้อก็รีบไปทันที

ผลักประตูเข้าไป เห็นเพียงแค่พยาบาลอยู่ล้อมรอบเตียงผู้ป่วย กำลังถามอะไรอยู่

แม่ฝู้นอนอยู่บนเตียง เธอกะพริบตาเบาๆ ดวงตาสีขาวค่อยๆหันออกไปมองข้างนอก

เพื่อที่จะผ่าตัดในอีกสักครู่ ผมก็ถูกโกนทิ้ง

เคยเป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่สง่างาม ตอนนี้ร่างกายเหลือเพียงแค่คำว่าอ่อนแอ

เธอหายใจอย่างรุนแรง หน้ากากออกซิเจนเต็มไปด้วยอากาศ มีหมอกจางๆอยู่ข้างใน

เมื่อเจอฝู้จิงเหวินและเจียงสื้อสื้อ หายใจหอบด้วยความตื่นเต้น

ปลายนิ้วของเธอสั่นไหว จนทำให้เธอมีอาการชัก

พยาบาลรีบมากดตัวเธอไว้ บอกให้แม่ฝู้ไม่ต้องกังวลใจ

“ค่อยๆค่ะ ไม่ต้องร้อนใจ”