บทที่ 671 ตรวจสอบจื่อเฟิง

บทที่ 671 ตรวจสอบจื่อเฟิง

จ้องมองแผ่นหลังของจื่อเฟิงที่กำลังเดินจากไป คิ้วของจิ้นเฟิงเฉินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นิ้วมือที่เคาะบนโต๊ะอย่างอำเภอใจก็หยุดลงกะทันหัน

เขามองไปที่ทางออกประตู ริมฝีปากบางๆ ของจิ้นเฟิงเฉินเม้มจนเกือบจะกลายเป็นเส้นตรง

มีความสงสัยเกิดขึ้นภายในดวงตาของเขา

งานที่มอบให้จื่อเฟิงในช่วงนี้เธอทำพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก

ความผิดพลาดเล็กน้อยเพียงสองสามครั้ง เขาไม่ว่าอะไร

แต่ปล่อยให้เจียงนวลนวลแอบหนีไปได้นั้น เป็นความผิดมหันต์มาก

ในขณะที่เขาไม่พอใจนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยในตัวจื่อเฟิงขึ้นมา

เมื่อสามปีก่อน เธอก็ทำแบบนี้จึงทำให้เจียงสื้อสื้อหายตัวไป

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แววตาของจิ้นเฟิงเฉินก็ฉายแววเหี้ยมโหดออกมา

เมื่อก่อนสไตล์การทำงานของจื่อเฟิงไม่ใช่แบบนี้ อัตราความผิดพลาดของคนของเธอแทบเป็นศูนย์ มีเพียงจื่อเฟิงเท่านั้นที่...

มีบางอย่างผิดปกติ แน่นอนว่ามันต้องมีเงื่อนงำบางอย่าง

จิ้นเฟิงเฉินลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเดินไปที่หน้าต่าง แววตาของเขาฉายแววเย็นยะเยือกออกมา

เขาโทรไปหากู้เนี่ยน

“มาหาฉันเดี๋ยวนี้ ฉันให้เวลานายแค่สิบนาที”

พูดจบเขาก็วางสายไป

กู้เนี่ยนฟังน้ำเสียงที่เย็นชาของจิ้นเฟิงเฉินแล้ว ก็ไม่กล้ารอช้า เขารีบไปหาเขาอย่างว่องไว

ไม่นานนัก กู้เนี่ยนก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก ยืนหอบหายใจอยู่หน้าจิ้นเฟิงเฉิน

มือของเขาวางบนหัวเข่า เขาเงยหน้าขึ้นมา ถามพร้อมหอบอย่างหนักว่า “ท่าน ..... ท่านประธานครับ ท่านมีคำสั่งอะไรครับ”

จิ้นเฟิงเฉินหันกลับมา น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือกราวกับดังออกมาจากห้องน้ำแข็ง แฝงไปด้วยความเย็นชา

“นายไปตรวจสอบจื่อเฟิงเรื่องเจียงนวลนวลหน่อย เรื่องนี้มันน่าจะไม่ง่ายขนาดนั้น”

จิ้นเฟิงเฉินพูดพลางขมวดคิ้วไปด้วย

กู้เนี่ยนยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยความงุนงง เขาคิดว่าได้ยินชื่อผิดไป

เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด เขาถามอีกครั้ง

“ท่านพูดว่าใครนะครับ?”

“จื่อเฟิง ฉันไม่อยากพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง นายไปตรวจสอบดูว่าวันนั้นเธอทำอะไรลงไปบ้าง มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นหรือไม่”

จิ้นเฟิงเฉินพูดอย่างใจร้อน น้ำเสียงดุดันขึ้นหลายเท่า

กู้เนี่ยนกลืนน้ำลายลง ถึงได้มั่นใจว่าตนไม่ได้ฟังผิดไป

เขาตกตะลึงอย่างมาก

ปกติแล้วเจ้านายของเขาจะไม่สงสัยลูกน้อง และจะไม่เก็บลูกน้องที่น่าสงสัยไว้รอบตัว

ตรวจสอบจื่อเฟิง แสดงว่าจิ้นเฟิงเฉินไม่ไว้ใจเธอแล้ว

สำหรับผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาแล้ว มันเป็นอันตรายถึงชีวิต

ในใจเขารู้สึกกังวลเล็กน้อย กู้เนี่ยนมองไปที่จิ้นเฟิงเฉินอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้

เขาอยากพูดแทนจื่อเฟิง แต่เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการตรวจสอบ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหนดี

บอกว่าเขาคิดว่าจื่อเฟิงจงรักภักดีและจะไม่ทำเรื่องแบบนี้เหรอ?

หัวใจของมนุษย์นั้นคาดเดายาก ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ผิวหนังที่ดูดีนั้นซ่อนอะไรเอาไว้

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็พยักหน้าอย่างจนปัญญา

“ผมจะตรวจสอบให้ชัดเจนโดยเร็วที่สุดครับ แล้วจะให้คำตอบกับท่าน”

จิ้นเฟิงเฉินตอบเสียงอืม แล้วสั่งกู้เนี่ยนว่า “เบาะแสของเจียงนวลนวลก็ต้องรีบตามให้เร็วที่สุด ต้องหาเธอให้เจอ”

เมื่อคิดถึงเจียงนวลนวล เขาก็เกิดความกังวลขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาของเขาดูปิดบังและเข้าใจได้ยาก

เจียงนวลนวลหนีไปได้ ก็เหมือนกับระเบิดจับเวลา ทำให้เขาวางใจไม่ได้

ทางที่ดีที่สุดคือผู้หญิงบ้าคนนี้อย่างทำอะไรบ้าๆ ออกมา!

“ฮัดชิ้ว......”

ลมหนาวพัดผ่านมาก เจียงนวลนวลที่เดินขาเป๋ไปตามถนนพลันสั่นสะท้านอย่างกะทันหัน

เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวาดกลัวและท่าทีสีหน้าที่ระแวง

ถึงแม้เธอจะหนีออกมาจากจิ้นเฟิงเฉินได้ แต่ความหวาดกลัวกลับถูกตราตรึงใจอยู่ในกระดูกไม่อาจลบเลือนได้

เธอกลัวอยู่ตลอดเวลาว่าจะโดนจับตัวกลับไปอีกครั้ง

ที่ไม่ไกลออกไปนัก มีเด็กคนหนึ่งกำลังจ้องมองเธอ มองด้วยความสงสัยในเรื่องบางอย่าง

เจียงนวลนวลจ้องตาใส่เด็กคนนั้น แล้วทำให้เด็กตกใจจนร้องไห้ออกมาทันที