บทที่ 677 เป็นคนที่ไม่รู้จักกันจริงๆ เหรอ

บทที่ 677 เป็นคนที่ไม่รู้จักกันจริงๆ เหรอ

อีกฝั่ง ตำรวจพาคนในเหตุการณ์กลับไปที่สถานีตำรวจ

ทันใดนั้น สถานีตำรวจก็แคบลงอย่างมาก

เสียงดังวุ่นวายขึ้นมาในทันทีทันใด

แม้ว่าในกลุ่มของเจ้าของรถที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ครั้งนี้จะไม่มีคนขับรถบรรทุกอยู่ด้วย แต่พวกเขาก็สีหน้าขาวซีด

เพราะได้รับผลกระทบและชนคน จึงทำให้เกิดอุบัติเหตุทางจราจรที่ใหญ่ขนาดนี้

ยังไม่รู้ว่าจะโดนลงโทษยังไง

ตอนอยู่ในสถานีตำรวจรู้สึกเคร่งเครียดและตัวสั่นไปหมด

“ดื่มน้ำสักหน่อย ใจเย็น ๆ ก่อนนะ”

เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาปลอบใจพวกเขา

คนขี้กลัวคนหนึ่งออกมาถามว่า “คุณตำรวจ ผมจะติดคุกไหมครับ”

เจ้าหน้าที่ตำรวจปลอบใจเขา แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “อย่ากังวลไปเลย ตอนนี้ยังไม่ทราบความเป็นมาของเรื่องทั้งหมด ใจเย็น ๆ เราขอสอบปากคำก่อน”

หลังจากนั้นไม่นาน ทางสถานีตำรวจก็เริ่มสอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิด

“ลองพูดในส่วนที่คุณจำได้มาก่อน ยิ่งละเอียดยิ่งดี”

“ผมเองก็ไม่ทราบแน่ชัดเหมือนกัน ตอนนั้นผมขับรถตามปกติอยู่บนถนน แล้วได้ยินเสียงแตรรถดังจากด้านหน้า ต่อมารถคันข้างหน้าผมก็เสียหลัก และหันข้างมาทางผม ...”

มีคนเม้มริมฝีปากอย่างตัวสั่น แล้วค่อยๆ ย้อนคิดรายละเอียดต่างๆ

เจ้าหน้าที่ตำรวจบันทึกไว้ทีละคน

ระหว่างนั้นมีโทรศัพท์โทรเข้าที่สถานีตำรวจ

ทางโรงพยาบาลเป็นคนโทรมา

บอกว่าเจียงนวลนวลเสียชีวิตขณะถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล

คนขับรถบรรทุกได้รับบาดเจ็บสาหัสและกำลังรับการรักษา

เมื่อมันเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม ใบหน้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ดูเคร่งเครียดทันที

“มีอะไรเพิ่มอีกไหม มีใครทราบรายละเอียดของการเสียหลักของรถบรรทุกหรือไม่ มีผู้เห็นเหตุการณ์ไหม?”

ตำรวจยังเร่งความเร็วในการสอบปากคำ และสอบถามคนในเหตุการณ์

“เหมือนว่าผู้หญิงคนนั้น ... ผู้หญิงคนนั้นวิ่งฝ่าไฟแดง”

มีคนพูดอะไรออกมาอย่างไม่แน่ใจ

เรื่องนี้ดูกล้องวงจรปิดก็ทราบได้เหมือนกัน แต่สิ่งที่ตำรวจต้องการคือทราบรายละเอียด

แต่เมื่อถามเชิงลึก ชายคนดังกล่าวก็พูดอะไรไม่ออก

เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาต่างก็ได้รับผลกระทบทางจิตใจอย่างมาก ยังไม่สามารถดึงสติกลับมาได้

บรรยากาศในสถานีตำรวจดูเคร่งขรึม พวกเขาเตรียมโทรหาคนให้มาให้ข้อมูลเพิ่ม

ในอีกด้านหนึ่ง เจียงสื้อสื้อไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย หลังจากที่เจียงนวลนวลหนีไป เธอก็ถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล

มีชายแปลกหน้าสองสามคนเดินตามเธอไป และถามว่าเธอเป็นอะไรรึเปล่าด้วยความกังวล

เจียงสื้อสื้อถามพวกเขาด้วยความงุนงงว่าพวกเขาเป็นใคร แต่พวกเขาก็ไม่พูดอะไร

เพียงแค่พาเธอไปโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ และหาพยาบาลมาทำแผลให้เธอ

ทันทีที่เธอรอดพ้นจากความตาย เจียงสื้อสื้อไม่มีเวลามาสนใจเรื่องต่างๆ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ใส่ใจกับเบาะแสของคนเหล่านี้มากนัก

ขณะนี้พยาบาลกำลังทำแผลตรงหัวเข่าให้เธอ

“โอเค จัดการเรียบร้อยแล้ว โชคดีที่มันเป็นแค่แผลถลอก ระวังอย่าให้สัมผัสกับน้ำก็พอ แต่ฉันได้ข่าวว่าคุณถูกส่งมาเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์

เพื่อความปลอดภัย คุณรอให้ผลตรวจอื่น ๆ ออกมาก่อนแล้วค่อยกลับไปจะดีกว่านะคะ ก่อนหน้านี้มีผู้ป่วยคนหนึ่งเหมือนคุณ ตอนโดนรถชนไม่เป็นอะไร ก็เลยไม่ได้ตรวจ พอกลับบ้านไปก็เลือดไหลจนเสียชีวิต ...”

เจียงสื้อสื้อสับสนวุ่นวายอยู่ในใจ เธอไม่มีอารมณ์ที่จะฟังพยาบาลบ่น

เธอยังคงคิดอยู่ว่าผู้หญิงคนที่ผลักเธอคือใคร

ทันใดนั้นเจียงสื้อสื้อก็จำบางเรื่องขึ้นมาได้ แล้วก็เงยหน้าขึ้นและถามพยาบาลว่า “คุณพยาบาลคะ คนที่ช่วยฉันตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนคะ”

พยาบาลมองเธอด้วยท่าทีมึนงง

“น่าจะมาพร้อมฉัน เป็นผู้ชายสองสามคน ตัวสูงๆ คุณพอนึกออกไหมคะ?”

เจียงสื้อสื้อพยายามช่วยให้พยาบาลจำได้

“อ๋อ คุณหมายถึงคนที่ส่งคุณมาที่นี่ใช่ไหม พวกเขาเพิ่งกลับไปเมื่อสักครู่นี้ พวกเขาบอกว่าไม่มีอะไรมาก พวกเขาคุยโทรศัพท์ไปด้วยเดินไปด้วย ไม่รู้ไปไหนแล้ว เพียงแต่บอกให้เราดูแลคุณให้ดีก็พอ”