บทที่ 684 ยกเลิกงานแต่ง

บทที่ 684 ยกเลิกงานแต่ง

เห็นว่าเขาหยุดลง เห้อซูหานก็ได้ตบไหล่ป๋ายหลี่

“นายเป็นแบบนี้มันไม่คุ้ม”

ป๋ายหลี่ก็ได้ฝืนขำออกมา “ยังจะมีอะไรคุ้มไม่คุ้ม”

คอของเขานั้นถูกเหล้าที่ฤทธิ์แรงทำเอาเสียงแหบจนไม่น่าฟัง เวลานี้ฟังไปแล้วก็เหมือนเสียง ควอสิโมโด

เจอกับจื่อเฟิง เขายอมแล้ว

เห็นอารมณ์ความรู้สึกที่อยู่ในนัยน์ตาของป๋ายหลี่ เห้อซูหานก็ไม่รู้ว่าจะพูดปลอบยังไงดี

ก็แค่เปิดเหล้ามาขวดแล้วก็ดื่มกับเขา

เรื่องความรู้สึกนั้น ไม่ว่าใครก็วัดถูกผิดไม่ได้

ผ่านไปกี่วัน ทางตระกูลฝู้

งานแต่งงานของฝู้จิงเหวินกับเจียงสื้อสื้อได้กำหนดลงมาแล้ว ทั้งตระกูลตระกูลฝู้ก็ได้ยุ่งกับการเตรียมงาน

อารมณ์ของแม่ฝู้ดีขึ้นมาก เจอคนก็ยิ้ม พูดถึงเรื่องงานแต่งของจิงเหวินกับสื้อสื้อก็ได้อารมณ์ดีเข้าไปอีก

แต่ว่าเจียงสื้อสื้อกลับกังวลในใจ ว้าวุ่นมากๆ แต่พอแม่ฝู้ถามก็พูดออกไปไม่ได้

พอเป็นแบบนี้กี่วัน ทั้งคนก็ได้ผอมลง

ฝู้จิงเหวินก็ได้มองท่าทางของเจียงสื้อสื้อเงียบๆ ปวดใจเล็กน้อย

หรือว่าการที่อยู่กับเขาไม่มีความสุขถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

พอเจียงสื้อสื้อก็ได้ถามเรื่องแต่งงานอีกครั้ง ฝู้จิงเหวินก็ได้ฝืนเก็บความเสียใจ ยิ้มออกไปอ่อนๆ “สื้อสื้อ เธออย่ารีบร้อน ฉันเตรียมที่จะพูดเรื่องนี้กับแม่คืนนี้”

คิ้วที่โค้งสวยของเจียงสื้อสื้อก็ได้ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เริ่มกังวล

“ฉันขอไปกับนายได้ไหม? เรื่องนี้ฉันรู้สึกว่าฉันจำเป็นต้องพูดกับคุณแม่เอง”

ฝู้จิงเหวินส่ายหน้า ไม่อยากให้เจียงสื้อสื้อเข้ามายุ่งด้วย

ยื่นมือไปจัดทรงผมของเจียงสื้อสื้อ ฝู้จิงเหวินพูดออกไปเบาๆ ว่า “เดิมทีเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของแม่ฉัน ฉันไปพูดกับท่านจะเหมาะสมกว่า เธอไม่ต้องรู้สึกผิดไป ไม่เกี่ยวกับเธอ ไม่ใช่ความผิดของเธอ”

เขามีความเห็นแก่ตัว เขานั้นไม่ยอมที่จะปล่อยเจียงสื้อสื้อไปแบบนี้

ฝู้จิงเหวินจ้องมองดวงตาที่ใสของเจียงสื้อสื้อ ก็ได้ละอายกับความคิดที่ตัวเองซ่อนไว้

ในหัวอยู่ๆ ก็ได้มีภาพของจื่อเฟิงโผล่ขึ้น เขานึกถึงคำที่จื่อเฟิงพูด

“ฉันสามารถที่จะช่วยคุณคว้าเจียงสื้อสื้อได้”

ฝู้จิงเหวินยอมรับ เวลานั้นเขาได้หวั่นไหว

เขาเลือกที่จะใช้วิธีสกปรกรั้งตัวเธอไว้......

เวลานี้ในหัวของฝู้จิงเหวินก็ได้มีความคิดมากมาย เขาไม่กล้าที่จะไปมองเจียงสื้อสื้อ ก็ได้พูดออกไปอย่างร้อนรนว่า “ฉันคิดได้ว่ายังมีเอกสารที่ไม่ได้เซ็น”

เจียงสื้อสื้อเปิดปาก ยังไม่ทันพูดอะไร ฝู้จิงเหวินก็ได้เดินออกไปแล้ว

คนคนนี้ทำไมบอกมีธุระก็มีธุระ......

แต่ว่าเธอไม่ได้คิดอะไรมาก

ฝู้จิงเหวินหาข้ออ้างออกไปเสร็จ ก็ได้เจอแม่ฝู้ที่ห้องครัว

“จิงเหวิน เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงร้อนรนแบบนี้?”

เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของแม่ฝู้ ขาของฝู้จิงเหวินก็ได้นิ่งไป

“แม่ครับ”

เห็นแววตาที่จริงจังของฝู้จิงเหวิน ในใจของแม่ฝู้ก็ได้มีความรู้สึกที่ไม่ชอบมาพากล แต่ก็แกล้งทำเป็นนิ่งแล้วถาม “เป็นอะไร?”

“ผมมีเรื่องจะบอกกับคุณแม่”

“เรื่องอะไร?”

ฝู้จิงเหวินเงียบไป เขารู้สึกว่าตัวเองพูดไม่ออก

แต่คิดถึงนิสัยของเจียงสื้อสื้อ ต่อให้เขาไม่พูดกับแม่ฝู้ เจียงสื้อสื้อก็จะมาพูดกับแม่ฝู้เอง

ปกติแล้วแม่ฝู้ไม่ชอบคนที่ไม่รักษาสัญญา

ถ้าเป็นแบบนั้น ให้เขาเป็นคนผิดดีกว่า