บทที่ 711 เพื่อไปหาหม่ามี๊ให้เร็วที่สุด

บทที่ 711เพื่อไปหาหม่ามี๊ให้เร็วที่สุด

พ่อจิ้นแม่จิ้นจัดการอารมณ์ที่ไม่ดีออกไป วิ่งเหยาะๆไปที่ชั้นสองทันที

แม่จิ้นเคาะประตู พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวเป่า หม่ามี๊โทรมา อยากจะคุยกับเสี่ยวเป่า หนูรีบออกมาเร็ว!”

เสี่ยวเป่าที่อยู่ในห้องก็ลุกขึ้นมาตามสัญชาตญาณ แต่กลับคิดอะไรได้ขึ้นมา สุดท้ายก็กลับไปนั่ง หน้าบึ้ง

แม่จิ้นอยู่ข้างนอกเคาะประตูอยู่นาน ก็ไม่เห็นการตอบรับ ในใจกระสับกระส่ายเป็นอย่างมาก

“เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้……ทำไมไม่ออกมาหล่ะ!”

เจียงสื้อสื้อที่อยู่อีกด้านนึงของโทรศัพท์รอการตอบรับของเสี่ยวเป่าอยู่นาน แต่ได้ยินเพียงแค่เสียงของแม่จิ้น

เธอได้ยินอย่างไม่ค่อยชัดเจน ในใจลุกลี้ลุกลน ถามออกมาทันที “คุณป้าคะ เสี่ยวเป่าไม่ยอมรับสายเหรอคะ?”

แม่จิ้นได้ยินก็ถอนหายใจออกมา นึกถึงท่าทางหดหู่ของเสี่ยวเป่า ใจก็รู้สึกเหมือนถูกบีบรวมกัน

“อือ อาจจะเป็นเพราะปิดกั้นตัวเอง”

ได้ยินดังนั้น เจียงสื้อสื้อก็นั่งลงบนเตียงคนไข้อย่างอกสั่นขวัญหาย สายตาเต็มไปด้วยความหดหู่

เธอเม้มริมฝีปาก ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน

ก้มหัวลงอย่างไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เสี่ยวเป่ายังคงไม่ยอมให้อภัยตัวเอง

จิ้นเฟิงเฉินที่อยู่ข้างๆเห็นท่าทางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของเจียงสื้อสื้อ ก็รู้สึกรับไม่ได้

คนที่อ่อนโยนและดีงามอย่างเช่นเธอ ควรจะมีรอยยิ้มที่มุมปากในทุกๆวัน ดวงตาเต็มไปด้วยแสงดาวถึงจะถูก

จิ้นเฟิงเฉินก้าวขึ้นไปหยิบโทรศัพท์จากมือเจียงสื้อสื้อมา พูดว่า “แม่ ในเมื่อเสี่ยวเป่าไม่ยอมคุยกับเจียงสื้อสื้อ แม่บอกเขาว่า สื้อสื้อไม่ได้แต่งงานกับคนอื่น และก็ไม่ได้หย่ากับผม และก็ไม่ได้ทอดทิ้งเขา

อีกอย่าง ตอนนี้ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก กำลังรับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาล เขาเกือบจะไม่ได้เจอหม่ามี๊อีกตลอดไป ถ้าเสี่ยวเป่ายังทำเรื่องวุ่นวายแบบนี้ เจียง

สื้อสื้อได้รับบาดเจ็บและยังต้องเป็นห่วงเขาอีก ร่างกายของสื้อสื้อรับไม่ไหว”

คำพูดของจิ้นเฟิงเฉินเหมือนกับข่าวที่หนักหนามาก ทุบเข้าที่หัวของแม่จิ้น

แม่จิ้นชะงักไป อยากจะถามอะไรออกไป

นึกไม่ถึงเลยว่า จิ้นเฟิงเฉินเหมือนกับรู้ความคิดของเขาอย่างนั้น พูดในทันทีว่า “แม่ แม่ไม่ต้องสนใจอย่างอื่น ช่วยผมบอกคำพูดเหล่านี้กับเสี่ยวเป่าก็พอแล้ว”

แม่จิ้นได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่ออีก เดินกลับไปที่หน้าประตูห้องสี่ยวเป่าอีกครั้ง นำคำพูดของจิ้นเฟิงเฉินเมื่อกี้นี้บอกต่อกับเสี่ยวเป่า

“เสี่ยวเป่าหนูฟังคุณย่าพูดนะตอนนี้หม่ามี๊ได้รับบาดเจ็บหนักมาก เกือบจะเสียชีวิต ไม่ง่ายนักที่จะรักษาชีวิตไว้ แค่อยากจะคุยกับหนู หนูก็อย่าโกรธ โอเคไหม? ถ้าหนูยังเป็นอย่างนี้ต่อไป หลังจากนี้ก็จะไม่ได้เจอหม่ามี๊แล้วจริงๆ อีกอย่างหม่ามี๊ไม่ได้ทอดทิ้งหนู”

เสี่ยวเป่านั่งอยู่ที่ขอบเตียงได้ฟังก็ร้อนใจ รีบลุกขึ้นไปเปิดประตูทันที

ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

เห็นเสี่ยวเป่าออกมาที่ประตู แม่จิ้นก็ตกตะลึง

นึกไม่ถึงว่าวิธีของจิ้นเฟิงเฉินจะใช้ได้ผลขนาดนี้ เสี่ยวเป่าออกมาจริงๆ

รีบส่งโทรศัพท์ให้เสี่ยวเป่าทันที เสี่ยวเป่ารับโทรศัพท์มา ในใจยังนึกถึงเรื่องที่จิ้นเฟิงเฉินเพิ่งจะบอกว่าได้รับบาดเจ็บหนัก

ดวงตาที่ชุ่มไปด้วยน้ำเต็มไปด้วยความกังวลใจ กัดนิ้วมือ พร้อมกับถามว่า “หม่ามี๊ คุณย่าบอกว่าหม่ามี๊ได้รับบาดเจ็บหนัก เมื่อกี้เสี่ยวเป่าไม่ควรจะโมโหใส่หม่ามี๊ เสี่ยวเป่าขอโทษครับหม่ามี๊”

เจียงสื้อสื้อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของเสี่ยวเป่า ก็อดไม่ได้ที่จะกัดมุมปาก พูดเบาๆอย่างปลอบโยนว่า “ไม่เป็นไรครับ หม่ามี๊ไม่เป็นอะไรแล้ว เสี่ยวเป่าไม่ได้ทำอะไรผิด เป็นหม่ามี๊เองที่มองข้ามหนูมาโดยตลอด หม่ามี๊ขอโทษนะครับ”

ถึงแม้เจียงสื้อสื้อจะพูดแบบนี้ แต่เสี่ยวเป่ายังไม่วางใจ ถามถึงอาหารของเจียง