บทที่ 766 ถือสาไหมที่พาผมไปเที่ยวด้วยกัน

บทที่ 766 ถือสาไหมที่พาผมไปเที่ยวด้วยกัน

สีหน้าของเขาทรุดโทรมมากเกินไป และยังมีความรู้สึกหมดอาลัยตายอยากจื่อเฟิงก็ใจไม่แข็งพอที่จะตำหนิเขา

“จื่อเฟิง ขอบคุณนะ” ป๋ายหลี่กระตุกมุมปาก ยิ้มอย่างพอถูๆไถไปได้

ถ้าหากว่าวันนี้ไม่ใช่จื่อเฟิง เดาว่าเขาคงตายอยู่ในซอยนั้นไปแล้ว

เขาปล่อยเธอจากไป เธอยังช่วยชีวิตเขาอีก เป็นการกระทำที่เท่าเทียมกันจริงๆ

เย่หลิงก็ไม่ได้เดินไปไกล แต่หลบอยู่ในมุมมืดตลอด เห็นจื่อเฟิงพาป๋ายหลี่ไป เขาจึงนำคนออกไป

หลังนั้นนั้นสามชั่วโมง เย่หลิงกลับไปถึงJSกรุ๊ปอย่างเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง

ในห้องทำงานของประธาน รายงานเรื่องราวต่อจิ้นเฟิงเฉินอย่างละเอียด

จิ้นเฟิงเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานที่กว้างขวาง เสื้อเชิ้ตสีดำม้วนแขนขึ้นไปถึงบริเวณข้อศอก ครึ่งหนึ่งของแขนที่แข็งแรงล่ำสันปรากฏออกมาให้เห็น เต็มไปด้วยพลังที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน

สีหน้าของเขาสงบ ไม่มีใครรู้ว่าในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากฟังรายงานของเย่หลิงเสร็จ จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า เปิดริมฝีปากบาง พูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “ส่งคนตามต่อไป จำเป็นต้องให้เขารู้ ฉันรับป๋ายหลี่ไม่ได้แล้วจริงๆ จำไว้ว่าแสดงละครก็แสดงให้มันจริงหน่อย”

เย่หลิงชะงักไปครู่หนึ่ง พยักหน้าตอบรับ

เห็นจิ้นเฟิงเฉินไม่มีคำสั่งอื่นแล้ว เย่หลิงจึงถอยออกไป

ทันทีที่เขาไป กู้เนี่ยนก็ทนไม่ไหวในทันที พูดออกมาว่า “คุณชายครับ แบบนี้จะได้ผลจริงๆหรอครับ?”

จิ้นเฟิงเฉินยกมุมปากขึ้นเบาๆ มองมาที่เขา พูดอย่างช้าๆ “เบอร์เกนขี้สงสัย ฉันแค่ทำให้เขาแยกไม่ออกว่าจริงหรือปลอม”

หลังของกู้เนี่ยนรู้สึกหนาวเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ได้ บนโลกนี้ สามารถต่อสู้กับคุณชายได้ เกรงว่าน่าจะยังไม่เกิด

เขาอดไม่ได้ที่จะดีใจอย่างเงียบๆ โชคดีที่ตัวเองจงรักภักดีต่อคุณชาย

ในใจคิดแบบนี้ สีหน้าของกู้เนี่ยนยิ่งเคร่งขรึมและเลื่อมใส

สักครู่เขาก็คิดขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง มองไปทางจิ้นเฟิงเฉินและพูดว่า “คุณชาย งั้นต่อไปพวกเราต้องจัดการรับมือกับบริษัทในนามเบอร์เกนไหมครับ?”

ตามลักษณะนิสัยของจิ้นเฟิงเฉินแล้ว จะต้องไม่ให้ทางรอดกับคู่ต่อสู้อย่างแน่นอน

“นายว่างอยู่ไม่มีเรื่องให้ทำก็ไปจัดการสักหน่อยไป” จิ้นเฟิงเฉินพูดอย่างไม่เก็บมาใส่ใจ พลิกเอกสารที่รอจัดการฉบับหนึ่ง

นิ้วมือที่เห็นกระดูกชัดเจนหยุดอยู่บนเอกสาร การกระทำตามใจ แต่ก็ทำให้คนหยุดไม่ได้ที่จะถูกดึงดูด

กู้เนี่ยนจนปัญญา

อะไรเรียกว่าว่างไม่มีเรื่องอะไร เขาก็ยุ่งมากเช่นกันโอเคไหม

ความรู้สึกในใจยากที่จะอธิบายออกมาได้จริงๆ

เห็นกู้เนี่ยนไม่พูดอยู่นาน จิ้นเฟิงเฉินก็เงยหน้าพูดเสริม “พอสมควรก็โอเคแล้ว นายยังมีเรื่องอื่นให้ทำ ไม่ต้องใช้จิตใจและกำลังกับมันมากเกินไป”

ได้ยินอย่างนั้น มุมปากของกู้เนี่ยนก็ชะงัก “ครับ คุณชาย”

“อือ”

จิ้นเฟิงเฉินก้มหัวลงไปอีก ยกมือขึ้นปัดไปมาใต้ตัวอักษรสองสามครั้ง พูดอย่างเฉยเมย “ถึงอย่างไรก็มีอิ้งเทียนอยู่”

กู้เนี่ยน “……”

ใบหน้าด้านข้างจิ้นเฟิงเฉินหล่อและเด็ดเดี่ยว ริมฝีปากเม้มแน่นมีความดื้อรั้นบางๆทะลุออกมา

แม้จะพูดว่าบนหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์อะไร แต่กู้เนี่ยนรู้ ในใจของ

จิ้นเฟิงเฉินต้องฆ่าเบอร์เกนเป็นพันครั้งอย่างแน่นอน

หลายปีขนาดนี้ สามารถกวนโมโหประธานจิ้นให้อยู่ในสถานภาพแบบนี้

เบอร์เกนนับว่าเป็นที่หนึ่ง

บอสเอาใจใส่แล้ว เบอร์เกน ล้างคอให้สะอาดรอตายเถอะ

……

ด้านนอกประตูใหญ่บ้านตระกูลจิ้น มีรถเก๋งสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่อย่างเงียบๆ

นี่คือรถของเจียงสื้อสื้อเอง ปกติเธอน้อยมากที่จะขับ แต่วันนี้ต้องพาแม่และลูกสองคนออกไปเที่ยว ก็เลยขับรถด้วยตัวเอง

ประตูใหญ่บ้านตระกูลจิ้นเปิดออก เงาสองคนเล็กหนึ่งใหญ่หนึ่งจูงมือกันวิ่งออกมา

เจียงสื้อสื้อมีรอยยิ้มปรากฏออกมาทันที เปิดประตูรถ

“หม่ามี๊~” เสียงของเถียนเถียนเลี่ยนมากจนไม่สามารถชดใช้กันด้วยชีวิต

เสี่ยวเป่าก็เต็มไปด้วยความดีอกดีใจ ดวงตาระยิบระยับ เปรียบกับน้องสาวแล้ว เสียงของเขาเสียงใสไพเราะกว่ามาก

“หม่ามี๊!”

เจียงสื้อสื้อกางแขนออก กอดทั้งสองคนไว้ในอ้อมกอด