บทที่ 780 ตรวจเช็กอีกรอบ

บทที่ 780 ตรวจเช็กอีกรอบ

ประมาณสิบนาทีต่อมา หลังจากฝากให้แม่บ้านดูแลเสียวเป่าและเถียนเถียนแล้ว ทั้งคู่ก็ออกจากบ้านไปพร้อมกัน

จิ้นเฟิงเฉินขับรถด้วยตัวเอง เจียงสื้อสื้อเอนตัวนั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ ดวงตาของเธอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย

"ถ้าคุณง่วงก็นอนพักผ่อนได้เลย ถ้าถึงแล้วผมจะปลุกคุณเอง”

จิ้นเฟิงเฉินเอนตัวเข้าไปช่วยเธอสวมเสื้อคลุมให้ดี เขาคลุมร่างกายส่วนบนของเจียงสื้อสื้อไว้อย่างแน่นหนา

"โอเค"

ช่วงนี้เจียงสื้อสื้อง่วงอยู่บ่อยๆ เธอพยักหน้าตอบรับอย่างเชื่อฟัง

รถขับไปเรื่อย ๆ บนทางหลวงที่เรียบสงบ เงาของต้นไม้วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วและถูกเหวี่ยงทิ้งไว้ข้างหลัง

แสงแดดอันอบอุ่นในช่วงยามบ่ายส่องลงบนใบหน้าที่ขาวสวยของเจียงสื้อสื้อ ในขณะที่รอไฟแดง จิ้นเฟิงเฉินก็เหลือบมองเธอ

ใบหน้าของเธอดูนุ่มนวล ใบหน้าที่หลับใหลอยู่นั้นดูสงบเป็นพิเศษ ราวกับภาพวาดที่สวยงามอย่างยิ่ง ซึ่งตราตรึงอยู่ในหัวใจของจิ้นเฟิงเฉิน

จิ้นเฟิงเฉินขยับปลายนิ้วเล็กน้อย สัมผัสลงบนผิวที่บอบบางของเธออย่างแผ่วเบา

จากปลายจมูกที่โด่งสูงจนลงไปสัมผัสถึงริมฝีปากสีแดงสดนั้น เสียงแตรที่หนวกหูก็ดังขึ้น

ไม่รู้ว่าไฟแดงเป็นไฟเขียวตั้งแต่เมื่อ รถคันหลังเขารอจนรำคาญ จึงบีบแตรใส่เขา

จิ้นเฟิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบไปมองเจียงสื้อสื้อโดยสัญชาตญาณ พบว่าเธอยังไม่ตื่น เขาจึงขับรถออกไปทันที

เมื่อพวกเขามาถึงสถาบันวิจัยโม่เหยียเพราะว่าพวกเขานัดไว้ก่อนแล้ว เมื่อไปถึงก็มีคนมานำพวกเขาสองคนไปพบโม่เหยีย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า โม่เหยียรู้ว่าเป็นจิ้นเฟิงเฉิน เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

“คุณชาย คุณหญิง พวกคุณนั่งรอสักพัก ฉันขอไปจัดการตรงนี้ก่อน อีกสักพักก็เรียบร้อยแล้ว”

จากนั้นเขาก็จ้องไปที่กล้องจุลทรรศน์สักพัก และส่งของในมือไปให้ชายข้างๆ อย่างใจเย็น

โม่เหยียตบไหล่คู่หูของตนและกระซิบว่า "หานยู่คุณศึกษาไปก่อน ฉันจะพาคุณหญิงไปตรวจเช็กก่อน”

ชายที่มีชื่อว่าหานยู่พยักหน้า

เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วมองไปที่จิ้นเฟิงเฉินและเจียงสื้อสื้อที่อยู่ตรงหน้าประตู แววตาของเขาจับจ้องไปที่เจียงสื้อสื้อด้วยสายตาที่สงสัย

บุคคลนี้เป็นผู้ช่วยของโม่เหยียเจียงสื้อสื้อส่งยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร

หานยู่ลดสายตาลงทันที เขาดูลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย และมือสั่นเล็กน้อย

จิ้นเฟิงเฉินที่อยู่ข้างๆ ก็ครุ่นคิดเล็กน้อย เขาจ้องมองไปที่หานยู่อยู่นาน เขารู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูอย่างมาก

“บอส ไปกันเถอะ”

โม่เหยียเดินเข้ามาและเรียกเขา ทำให้จิ้นเฟิงเฉินหยุดคิด

“มีอะไรเหรอ?” เจียงสื้อสื้ออดไม่ได้ที่จะถาม

เขาละสายตากลับไป จิ้นเฟิงเฉินส่ายหัว ทั้งสามคนก็เคลื่อนที่ไปที่ห้องข้างๆ

โม่เหยียพาเจียงสื้อสื้อไปที่ห้องเมื่อครั้งที่แล้ว พูดอย่างอ่อนโยนว่า "คุณหญิง เราตรวจเช็กอีกรอบก็เป็นการเสร็จสิ้นแล้ว”

เมื่อนอนอยู่บนเตียงตรวจเช็ก เจียงสื้อสื้ออดไม่ได้ที่จะเอียงหัวแล้วมองไปที่โม่เหยีย

"ฉันอยากถามว่า ผลการตรวจครั้งที่แล้วของฉันออกมาหรือยังคะ? "

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จิ้นเฟิงเฉินเองก็มองตามไป

โม่เหยียตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ยิ้ม “อืม ผลออกมาแล้วครับ พอจะทราบแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น”

เจียงสื้อสื้อตื่นเต้นมาก "แล้ว ... โรคที่ฉันเป็นมันรักษายากใช่ไหมคะ? ไวรัสแพร่กระจายตัวหรือยัง"

เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย พอดูออกว่าเธอกลัวแค่ไหน