บทที่ 795 คุณอยู่เป็นเพื่อนผมได้ไหม?

บทที่ 795 คุณจะอยู่เป็นเพื่อนผมได้ไหม?

ภายในห้องวิจัย เพราะหานยู่ตกอยู่ในสภาวะนิ่งเงียบ บรรยากาศเลยทำให้ทุกคนรู้สึกกระอักกระอ่วน

เพราะเขาออกแรงโดยไม่รู้ตัว ทำให้แผ่นบนกระจกบางๆในมือของจิ้นเฟิงเฉินแทงเข้าบนฝ่ามือที่เป็นผิวหนังที่อ่อนโยนมากที่สุด ทำให้เกิดแผลแดงลึก แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

ไม่นาน จิ้นเฟิงเฉินก็กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า "แล้ว....มีวิธีการทำให้แบคทีเรียค่อยๆลดน้อยลงไหม?"

หานยู่ขมวดคิ้วและพูดว่า ไวรัสประเภทนี้เจ้าเล่ห์มาก ปริมาณคงที่ แต่สืบพันธุ์เร็วจนน่าตกตะลึง"

โม่เหยียพยักหน้าเล็กน้อย "ก่อนหน้านี้พวกเราลองฆ่ามันส่วนหนึ่ง แต่บนป้ายกำกับตัวติดตามกลับพบว่าเพียงช่วงเวลาไม่นานมันก็ฟื้นคืนจำนวนเหมือนเดิม ความเร็วในการสืบพันธุ์สามารถคำนวณเป็นวินาทีได้เลย

……

นี่ถือเป็นเรื่องที่จัดการยากมากจริงๆ

จิ้นเฟิงเฉินเผยสีหน้าที่ไม่อาจพรรณนาได้ออกมา

รู้ว่าเรื่องนี้โหดร้ายมาก แต่โม่เหยียอดใจไม่ไหวต้องเตือนว่า "คุณชายวางใจเถอะครับ พวกเราจะพยายามหาวิธีรักษาเต็มที่ เพียงแต่ระหว่างการรักษาอาจก่อให้เกิดโรคแทรกซ้อนบ้าง ดังนั้นคุณจำเป็นต้องเตรียมใจรับมือ"

เมื่อได้ยินแบบนี้ จิ้นเฟิงเฉินก็เผยสีหน้าเคร่งเครียด สามารถพูดได้ว่าสีหน้ามืดครึ้มมาก

ดูเหมือนว่าโรคของสื้อสื้อส่งผลลบมากกว่าผลบวก....

หลังจากออกจากศูนย์วิจัย จิ้นเฟิงเฉินก็กลับบ้านอย่างเหม่อลอย

เมื่อได้ยินประตูใหญ่ เจียงสื้อสื้อก็รีบลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

เมื่อสังเกตเห็นจิ้นเฟิงเฉินมีสีหน้าไม่ค่อยดี เธอก็ซักถามอย่างเป็นห่วงว่า "เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?"

"ไม่มีอะไรครับ เป็นแค่เรื่องบริษัทเท่านั้นเอง"

เขามีสีหน้าเหนื่อยล้า แล้วรีบเดินขึ้นไปห้องทำงานชั้นสองอย่างรวดเร็ว จนแทบลืมเปลี่ยนรองเท้า

ตอนที่ใกล้จะเดินเข้าห้องทำงานนั้น เขาเพิ่งดึงสติกลับมาได้ว่าเจียงสื้อสื้อยังยืนอยู่ชั้นล่าง เลยหันหลังเดินลงข้างล่าง แล้วโอบกอดเธออย่างแน่น และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "คุณพักผ่อนนะครับ ผมมีเรื่องต้องจัดการอีกสักหน่อย"

เจียงสื้อสื้อจ้องมองเขาด้วยสายตากึ่งเชื่อและไม่เชื่อ แต่เมื่อเหลือบเห็นสายตาอ่อนล้าของเขา เธอก็อดใจไม่ไหวซักถามต่อ

เธอจ้องมองเขาที่มีท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่างกำลังเดินหายไปจากหน้าประตูของห้องทำงาน

ภายในห้องทำงาน จิ้นเฟิงเฉินจ้องมองหน้าจอโน๊ตบุ๊คอย่างไม่ละสายตา

บนหน้าจอปรากฏข้อมูลวิทยานิพนธ์มากมาย ซึ่งล้วนเกี่ยวกับรายงานวิจัยทดลองไวรัสรูปแบบใหม่ แต่กลับได้ผลลัพธ์เพียงนิดเดียว

ผ่านไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ตอนบ่ายและตอนกลางคืนก็ผ่านพ้นไป

ซึ่งระหว่างนั้นสื้อสื้อเดินขึ้นมาตามเขากินอาหารค่ำด้วย แต่ถูกเขาปฏิเสธด้วยการอ้างว่างานยุ่ง

ค่ำคืนผ่านพ้นไป จิ้นเฟิงเฉินนวดเบ้าตาที่ปวดแสบเล็กน้อย แล้วหันหน้ามองนอกหน้าต่าง และพบว่าท้องฟ้าสว่างสดใสแล้ว

หลังจากเจียงสื้อสื้อตื่นขึ้นมา และไม่เห็นจิ้นเฟิงเฉินก็นึกว่าเขาตื่นนอนตั้งนานแล้ว

แต่บนเตียงอีกด้านกลับไม่มีร่องรอยเหมือนมีคนนอนเลย ในใจเลยเกิดความรู้สึกสงสัยขึ้น

เธอหาวหนึ่งที แล้วผลักเปิดประตูห้องทำงานออก และพบจิ้นเฟิงเฉินอยู่ข้างในอย่างที่คาดคิดไว้ เขาไม่ได้กลับห้องนอนทั้งคืนเลย

ในดวงตาของเขามีเส้นเลือดแดงฝาดๆ แถมในมือคีบบุหรี่ม้วนหนึ่งด้วย

เพียงเหลือบมองแวบเดียวก็รู้ว่ายังไม่นอนทั้งคืน

เจียงสื้อสื้อรู้สึกเอ็นดูมาก แต่เมื่อเห็นเขาไม่ค่อยรักตัวเองก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย เลยเดินวางมือทั้งสองข้างยันบนโต๊ะ "ทำไมคุณไม่นอน?"

เมื่อได้ยินแบบนี้ จิ้นเฟิงเฉินก็ดับไฟบุหรี่ในมือทันที แล้วหันหน้ายิ้มแย้มต่อเธอ "จะไปนอนแล้วครับ"

เจียงสื้อสื้อเคลื่อนสายตากวาดตามองเห็นก้นบุหรี่เจ็ดแปดม้วนอยู่ในอ่างทิ้งบุหรี่ เลยพูดด้วยน้ำเสียงโมโหว่า "สูบบุหรี่แล้วยังไม่นอนอีก คุณยังต้องการร่างกายของตัวเองอีกไหม?"

อันที่จริงจิ้นเฟิงเฉินไม่ได้ติดบุหรี่ ปกติเขาสูบบุหรี่น้อยครั้งมาก มีเพียงตอนที่หงุดหงิดใจจึงจะสูบม้วนหนึ่ง

แต่เมื่อคืนสูบหลายม้วนมาก ซึ่งแสดงว่ามีเครื่องหงุดหงิดใจเยอะมากแน่ๆ

เมื่อได้ยินคำถามที่เป็นห่วงของเธอ จิ้นเฟิงเฉินก็ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย

"งานเจอปัญหาอะไรหรือเปล่า?" เจียงสื้อสื้อคาดเดาขึ้น

จิ้นเฟิงเฉินพูดขึ้นว่า "ไม่มีอะไรครับ ผมแก้ไขแล้วครับ"

เขาเดินไปเปิดหน้าต่าง ทำให้อากาศสดใหม่แผ่เข้ามา เพราะกลัวว่าควันบุหรี่ที่อบอวลในอากาศทำให้เจียงสื้อสื้อสำลัก

เมื่อได้ยินแบบนี้ เจียงสื้อสื้อก็ไม่รู้สึกสงสัยอะไรแล้ว และพยักหน้าเล็กน้อยพูดว่า "งั้นก็ดีแล้ว รีบไปนอนเถอะ"

จิ้นเฟิงเฉินไม่ได้ตอบรับทันที แต่เดินไปข้างเธอ แล้วจ้องมองเธอ

น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อยที่ไม่ได้นอนทั้งคืนช่างยั่วยวนจริงๆ "คุณนอนเป็นเพื่อนผมได้ไหม?"

"ฉันเพิ่งตื่นเมื่อกี้เอง...."