บทที่ 811 ลักลอบเข้างานเลี้ยง

บทที่ 811 ลักลอบเข้างานเลี้ยง

เขานั้นได้แกว่งขวดเล็กๆ ที่อยู่ระหว่างนิ้ว ในใจก็ได้มีความคิดแวบมามากมาย

สุดท้าย ภาพก็ได้หยุดอยู่ที่ใบหน้าที่งดงามของเจียงสื้อสื้อ

เพื่อสื้อสื้อแล้ว ชีวิตของเขานับว่าอะไรได้ล่ะ?

“คุณเบอร์เกนคิดมากไปแล้ว”

พูดจบ เขาก็ได้เปิดฝาขวด เงยหน้าดื่มไปจนหมด

หลังดื่มหมดไปไม่กี่วิ เขาได้กลั้นหายใจรอปฏิกิริยาที่จะเกิดในร่างกาย เวลาเดียวกันก็ได้มีความสงสัยเล็กน้อย

ของเหลวนี้ ไม่เพียงแค่สีที่ใส ขนาดรสชาติ ก็ได้เหมือนกับน้ำเปล่า

เขารับรสไปสักพัก ก็ไม่ได้มีอาการแปลกๆจากการดื่มยาพิษเหมือนที่คิดไว้

จากที่เขาได้รู้ ยาทั่วไป ไม่ว่าจะละเอียดอ่อนขนาดไหน ก็จะมีรสชาติเล็กน้อย

แต่ว่ายานี้กลับไม่มีรสชาติจนน่ากลัว......

เบอร์เกนมองการกระทำของฝู้จิงเหวินแบบไม่กะพริบตา ตอนที่เขาได้ดื่มของเหลวไปจนหมดนั้นอยู่ๆ ก็ได้ตบมือยิ้มพูด “คุณฝู้เป็นลูกผู้ชายที่แท้จริงจริงๆ ไม่เลวไม่เลว ความตั้งใจของคุณผมเห็นแล้ว ยินดีที่ได้ร่วมมือกัน!”

เขาได้ยื่นมือที่ใหญ่ออกมา จับมือกับฝู้จิงเหวินสักพัก นัยน์ตาก็ได้เต็มไปด้วยความสุข

เรื่องร่วมมือกันได้คุยเรียบร้อยแล้ว ฝู้จิงเหวินก็ไม่ได้คิดที่จะอยู่ต่อ

อ้างว่ามีธุระ ลุกขึ้นเดินออกไป

เดินไปถึงหน้าประตู อยู่ๆ เบอร์เกนก็ได้เรียกเขาไว้ ค่อยๆ พูดว่า “คุณฝู้ ไม่อยากรู้เหรอ ว่าคุณดื่มอะไรลงไป?”

ฝู้จิงเหวินก็ได้หยุดเดิน เลิกคิ้ว ไม่ได้พูด

เบอร์เกนก็ได้มีความชื่นชม “ที่ใส่อยู่ในนั้นก็แค่น้ำเปล่าเท่านั้น ผมก็แค่อยากจะรู้ว่าคุณกล้าดื่มไหม แต่ว่าคุณฝู้ไม่ได้ทำให้ผมผิดหวัง”

ได้ยินที่เขาพูด ใบหน้าของฝู้จิงเหวินเหมือนได้มีความหงุดหงิดเล็กน้อยที่โดนแกล้งออกมา แต่ว่า แป๊บเดียวก็ได้หายไปแล้ว

พยักหน้า เปิดประตูเดินออกไป

ตอนที่เขาออกไป เบอร์เกนก็ได้เอาโทรศัพท์ออกมา โทรออกไป

ไม่นาน ข่ายสื้อลินปรากฎตัว เห็นว่าฝู้จิงเหวินได้ออกไปแล้ว ก็ได้ถามออกไปอย่างอดไม่ได้ว่า “คุณเบอร์เกน คุยกันเป็นไงบ้างคะ?”

เบอร์เกนได้มองเธอผ่านห่างตา ก็ได้พูดอย่างพอใจว่า “เธอคิดว่าไง?”

“ยินดีด้วยนะคะคุณเบอร์เกน รู้อยู่แล้วว่าถ้าคุณออกโรง ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้”

มุมปากของข่ายสื้อลินก็ได้มีรอยยิ้มอยู่

เบอร์เกนได้รับคำยินดีนั้น แล้วจุดซิการ์มาสูบ สั่งว่า “อีกสองวันเธอพาเขาไปที่สถาบันวิจัยเจอกับ ศาสตราจารย์คูรี่”

“ได้ค่ะ ฉันรับทราบแล้ว” ข่ายสื้อลินพยักหน้าตอบรับ

เวลานี้ ในตึกสูงแห่งหนึ่งในอิตาลี

บรรยากาศรอบตัวของจิ้นเฟิงเฉินทั้งเย็นทั้งตึงเครียด กู้เนี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าที่จะหายใจดังๆ

ในใจก็ได้คร่ำครวญมากๆ

เวลานี้ ทำไมไม่มีคนออกมายืน ช่วยเขาป้องกันรังสีที่แผ่ออกมาจากประธานจิ้น

เหมือนว่าได้ยินเสียงที่เขาคร่ำครวญในใจ อยู่ๆโทรศัพท์ของจิ้นเฟิงเฉินก็ได้ดังขึ้น

แต่จิ้นเฟิงเฉินเหมือนว่าไม่ได้ยินยังไงอย่างงั้น สายตาก็ยังจ้องมองที่เอกสารแบบนั้น

กู้เนี่ยนทำได้แค่ลองเสี่ยงพูดเตือนไปว่า “คุณชายโทรศัพท์ของคุณมีคนโทรมาครับ”

จิ้นเฟิงเฉินจ้องมองเรียบๆ ก็ได้เอาโทรศัพท์ออกมารับ

“มีข่าวแล้ว?” น้ำเสียงของจิ้นเฟิงเฉินก็ได้เยือกเย็นกว่าเดิม

เห้อซูหานที่อยู่ปลายสายก็ได้อึ้งไปสักพัก อยู่ๆ ก็รู้สึกว่า ร่างกายได้หนาวขึ้นมา

นี่มีบางคนได้ไปกระตุกหนวดของคุณชายอีกแล้ว

“คุณชายคะ ฉันสืบเจอเรื่องหนึ่ง เบอร์เกนเหมือนว่าได้ติดต่อกับสำนักหมิงหยานถี่มาก ระหว่างพวกเขาน่าจะมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น”

หน้าตาของจิ้นเฟิงเฉินได้ตึงเครียด

พูดแบบนี้ คนที่พาตัวเจียงสื้อสื้อไป เป็นคนของเบอร์เกนจริงๆ ด้วย

จิ้นเฟิงเฉินได้กัดฟันแน่น ก้อนขยะเบอร์เกนนี่ บ่อยครั้งที่ได้มาหาเรื่องตน ตอนนี้เห็นทีไม่จัดการไม่ได้แล้ว