บทที่ 817 ฉันไม่มีความจำเป็นที่จะรับผิดชอบในตัวเธอ

บทที่ 817 ฉันไม่มีความจำเป็นที่จะรับผิดชอบในตัวเธอ

ตัดสินใจแบบนั้น เธอกำลังจะเปิดปาก เบอร์เกนก็ได้แย่งเธอพูดก่อน “ห้ามปฏิเสธนะครับ โซเฟย่า ผมอยากจะช่วยคุณจริงๆ”

เห็นว่าเขาดื้อดึงขนาดนี้ เจียงสื้อสื้อก็ได้พูดออกไปอย่างทำตัวไม่ถูกว่า “คุณเบอร์เกน ฉันต้องขอบคุณคุณมากจริงๆ ......”

เบอร์เกนได้หยักไหล่ ก็ได้พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “งั้นคุณก็รับน้ำใจของผมเถอะ ยังไงซะผมเป็นคนชนคุณ ไม่อยากติดค้างคุณ ได้ไหม?”

เห็นแบบนั้น เจียงสื้อสื้อก็ทำได้แค่พูดตกลงไป แล้วก็ขึ้นรถไปกับเขา

แล้วก็นั่งบนรถของเบอร์เกนอีกครั้ง ความหวาดกลัวและความเหนื่อยในคืนนี้ของเจียงสื้อสื้อ ก็ได้พุ่งเข้ามาในเวลานี้ หนังตาก็ได้เริ่มตีกัน

แต่เธอจำไว้ว่า นี่เป็นรถของคนอื่น เธอจะนอนไปแบบนี้ไม่ได้

ก็ได้กำมือแน่น เล็บได้แทงไปกลางมือ อาศัยความเจ็บปวดให้ตัวเองตื่น

เบอร์เกนมองไปที่ขาของเจียงสื้อสื้อ ก็ได้ปรับแอร์ให้ต่ำลง ถามเสียงเบาว่า “โซเฟย่า ขาของคุณยังเจ็บไหม?”

เจียงสื้อสื้อซาบซึ้งในความอ่อนโยนของเขา ก็ได้ยิ้มแล้วพูดว่า “ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ”

“งั้นก็ดีครับ”

มุมปากของเบอร์เกนก็ได้ยิ้มอย่างมีความสุข

รถขับไปไม่กี่นาที ก็ได้เห็นโรงแรมแห่งหนึ่ง

จอดรถเสร็จ เบอร์เกนก็ได้พาเจียงสื้อสื้อเดินเข้าไป

โถงของโรงแรมไฟได้สว่าง ตกแต่งได้ดีมากๆ

เจียงสื้อสื้อมองที่แบบนี้ ก็รู้ว่าราคาไม่ใช่ย่อยๆ

อยากจะบอกให้เบอร์เกน หาโรงแรมเล็กๆ ให้ก็พอ ไม่จำเป็นต้องหรูขนาดนี้......

เบอร์เกนเหมือนว่าจะมองความคิดของเธอออก ก็ได้ยิ้มอ่อนๆ พูดว่า “ไม่เป็นไรครับ ราคาที่นี่ ผมจ่ายได้”

จากนั้น เขาก็ได้เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ สักพักก็ได้เอาคีย์การ์ดเดินมา ส่งให้มือของเธอ พูดอย่างจริงจังว่า “คืนนี้ล็อกห้องให้ดีๆ ไม่ต้องเปิดประตูให้ใคร แต่ว่า ความปลอดภัยของที่นี่ไม่เลว น่าจะไม่มีปัญญาอะไรครับ”

เจียงสื้อสื้อได้รับเอามา รู้สึกขอบคุณมากๆ “ขอบคุณนะคะ สามารถขอช่องทางติดต่อได้ไหมคะ?”

กับคำขอของเธอ แน่นอนว่าเบอร์เกนเต็มใจมากๆ ก็ได้ให้เธออย่างเต็มใจ

เจียงสื้อสื้อได้เอามา แล้วก็พูดอีกครั้งว่า “ฉันเอาเงินมาคืนให้คุณแน่ๆ ค่ะ คุณเบอร์เกน”

ที่เธอขอช่องทางติดต่อ ก็เพื่อจะคืนเงิน

......

นี่เป็นสิ่งที่เกินมาจากการคาดเดาของเบอร์เกน......

ยังไงซะผู้หญิงที่เขาเจอ ก็เป็นพวกที่อยากได้อะไรจากเขา

เหมือนผู้หญิงที่ใสซื่ออย่างเธอ นี่เจอเป็นครั้งแรก

เขานั้นก็ได้มองผู้หญิงคนนี้ใหม่อย่างห้ามไม่ได้

บุกคลิกไม่ปกติ พูดจาเป็นผู้ดี มีความคิดของตัวเอง ก็ยังอยากจะรู้ว่าเธอเป็นคุณหนูตระกูลไหน

ถึงแม้การพูดจาของเธอนั้น......

แต่ถ้าคนสวยสามารถที่จะติดต่อมาหาตน ก็เป็นเรื่องที่ดีมากๆ

ก่อนจากไป เบอร์เกนก็ได้สั่งว่า “ขาของคุณโดนน้ำไม่ได้ อย่าลืมนะครับ”

เจียงสื้อสื้อพยักหน้าตอบ

จากนั้นก็ได้มองเบอร์เกนที่จากไป

เจียงสื้อสื้อหันหลังเดินเข้าลิฟต์ พูดกับตัวเองเบาๆ ว่าโชคยังดีอยู่

ถ้าเกิดไม่ได้เจอเบอร์เกน วันนี้เธอไม่รู้ว่าควรทำยังไงดี

ในกำแพงลิฟต์ที่สว่างได้สะท้อนเห็นใบหน้าที่สวยแต่ซีดของเจียงสื้อสื้อ คิ้วเธอก็ได้ขมวด

ให้ที่ที่เงียบแบบนี้ หัวของเธอก็ได้ภาพของจิ้นเฟิงเฉิน

ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนนะ......

ตัวเองได้ถูกฝู้จิงเหวินพามาที่อิตาลี เขารู้ไหม? เขาจะตามมาไหม?