บทที่ 82 เจ้ากรรมนายเวร

บทที่ 82 เจ้ากรรมนายเวร

พอหนีขึ้นไปเสร็จ หน้าของเจียงสื้อสื้อก็ยังแดงอยู่

พิงอยู่หลังประตู ใจของเธอก็ยังเต้นแรงไม่หยุด เจียงสื้อสื้อถอนหายใจ ได้โทษตัวเองว่าทำไมถึงไม่ได้เรื่องแบบนี้ เพราะคำพูดของเสี่ยวเป่าแค่ประโยคเดียวก็อยู่ไม่นิ่งขนาดนี้

ดื่มน้ำเสร็จก็พักไปสักพัก เจียงสื้อสื้อก็เอาเสื้อคลุมเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ น้ำที่อุ่นได้ราดมาที่ตัวของเธอ เธอถึงได้รู้สึกว่าสมองของเธอได้ตื่นตัวขึ้นบ้าง

ผ่านไปสักพัก สมองของเธอก็ได้นึกถึงตระกูลเจียง ถ้าเป็นไปตามที่จิ้นเฟิงเฉินพูด เจียงซื่อกรุ๊ปกับหลานซื่อกรุ๊ปเจอปัญหาใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาไม่มีทางยอมแพ้แน่ กลับไปไม่รู้ว่าจะวางแผนอะไรอีก คาดว่าเมื่อถึงตอนนั้นต้องมาหาตัวเองแน่ๆ และไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องอะไรออกมาบ้าง

เป็นแบบนี้ต่อไปมันไม่ใช่ทางออก พวกเขาไม่รำคาญแต่เธอรำคาญ!

อาบน้ำเสร็จ เจียงสื้อสื้อได้เป่าผมให้แห้ง ก็ได้โพสต์เช่าบ้านลงเน็ต เตรียมที่จะหาที่อยู่ใหม่ แบบนี้ในช่วงสั้นๆ ตระกูลเจียงก็น่าจะหาเธอไม่เจอแล้ว

เป็นเวลาเดียวกัน มือถือบนโต๊ะก็ได้ดังขึ้น

คือจิ้นเฟิงเฉินส่งข้อความมา

“ฉันกับเสี่ยวเป่าถึงบ้านแล้ว รีบๆ พักผ่อน ราตรีสวัสดิ์”

แค่ไม่กี่คำในข้อความ สีหน้าก็ได้เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที

“ราตรีสวัสดิ์” เธอตอบกลับไป

จากนั้น เจียงสื้อสื้อก็ได้ปิดคอม นอนลงไปที่เตียงแล้วหลับ

......

บ่ายวันต่อมา เจียงสื้อสื้อก็ได้ดูบ้านกับหน่วยงานที่ติดต่อไว้

นี่เป็นบ้านที่ห่างจากบริษัทของเธอไม่ไกลนัก นอกจากราคาที่ค่อนข้างสูงแล้ว อย่างอื่นก็ยังไม่เลว

พอออกมาจากตึกนี้ เจียงสื้อสื้อก็ได้คุยกับพนักงาน

“คุณหลี่ ฉันอยากถามเรื่องค่าเช่าถูกกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ?”

ตอนนี้แม่ป่วยอยู่ ต้องเตรียมเงินให้พร้อมตลอดเวลา เรื่องเงิน เจียงสื้อสื้อประหยัดได้ก็จะประหยัด

ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้า พูดขอโทษออกไปว่า “ขอโทษจริงๆ ครับ คุณเจียง ค่าเช่านี้เจ้าของบ้านเป็นคนขอร้องมา พวกเราก็ไม่สามารถที่จะลดให้คุณได้ อีกอย่างบ้านนี้ตกแต่งมาอย่างหรู บรรยากาศการเดินทางรอบๆก็สะดวก คุณย้ายมาอยู่ได้ตลอด”

“ติดต่อเจ้าของบ้านไม่ได้เหรอ?” เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เอ่อ......คือว่า เจ้าของบ้านนั้นค่อนข้างที่จะยุ่ง นี้เป็นบ้านเล็กของเขาเท่านั้น เขาได้พูดตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ให้ต่อราคา”

ได้ยินแบบนั้น เจียงสื้อสื้อได้ถอนหายใจ กำลังจะพูดขอบคุณพนักงานแล้วไปดูที่อื่น

เป็นเวลานี้แหละ ในที่ไม่ไกล ผู้ชายที่ใส่เสื้อสูทก็ได้เดินเข้ามา

พนักงานตาเป็นประกาย ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณเจียง พอดีเลย คุณผู้ชายข้างหน้านั้นเป็นเจ้าของบ้าน ถ้าคุณอยากจะต่อราคาละก็คุยกับเขาได้”

เจียงสื้อสื้ออึ้งไปเล็กน้อย บังเอิญ เธอได้มองไปตามสายตาของพนักงาน แล้วก็ได้เก็บสายตามาทันที

เป็นหลานซือเฉิน

เจียงสื้อสื้อ: “......”

นี่มันบาปกรรมอะไรเนี่ย

หาบ้านเช่าหาไปถึงบ้านในชื่อของเขาแล้ว

เวลานี้หลานซือเฉินก็เห็นเจียงสื้อสื้อ เขาได้เดินเข้ามา

พนักงานที่อยู่ข้างๆ ได้ยิ้มต้อนรับ พูดอย่างมีมารยาทว่า “ประธานหลาน บังเอิญจังครับ”