บทที่ 843 ผมมารับพวกคุณกลับบ้าน

บทที่ 843 ผมมารับพวกคุณกลับบ้าน

คนท้องจะต้องได้รับการตรวจอย่างมากมายและละเอียดอ่อน

ยังดีที่เด็กน้อยทั้งสองคนค่อนข้างว่านอนสอนง่าย เพียงแค่ซื้อขนมให้พวกเขาก็นั่งกินอยู่ข้างๆอย่างเงียบๆ

“เถียนเถียนและเสี่ยวเป่าของเรานี่ช่างว่านอนสอนง่ายจริงๆนะครับ”

เมื่อมองไปยังรอบทิศและพบว่ามีเด็กน้อยมากมายที่วิ่งเล่นไปทั่วหรือไม่ก็กรีดร้องออกมา ทำให้จิ้นเฟิงเหราถอนหายใจแล้วพูดออกมา

เจียงสื้อสื้อหัวเราะเบาๆสายตาของเธอมองไปที่เถียนเถียนและเสี่ยวเป่าจากนั้นก็ยิ้มกว้างขึ้น

หลังจากที่ส้งหวั่นชีงทำการตรวจครรภ์เสร็จเรียบร้อยก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว

“หวั่นชีง ตอนเที่ยงคุณอยากจะทานอะไรดีครับ？ หรือว่าจะกลับไปทานที่บ้าน？”

จิ้นเฟิงเหราได้แสดงท่าทางของคำว่าทาสภรรยาออกมาได้อย่างสมบูรณ์ และถามออกมาเบาๆเนื่องจากกลัวว่าส้งหวั่นชีงจะหิว

“คุณอาขา เถียนเถียนอยากทานพิซซ่า！” เถียนเถียนพูดออกมาอย่างไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่นัก เนื่องจากในปากของเธอมีขนมปังอยู่

“เสี่ยวเป่าก็อยากทานครับ”

เมื่อเห็นว่าน้องสาวพูดขึ้นเสี่ยวเป่าก็พูดตามเธอด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด

จิ้นเฟิงเหรามองไปยังเด็กทั้งสองคนอย่างขบขัน จากนั้นก็ไม่สนใจเด็กทั้งสอง แล้วหันไปถามส้งหวั่นชีงอีกครั้ง

เมื่อเด็กน้อยทั้งสองคนเห็นว่าทำท่าทางออดอ้อนกับคุณอาก็ไม่มีประโยชน์ จึงได้กะพริบตาจ้องมองไปยังส้งหวั่นชีง

“เฮ้อ เฟิงเหราคะ เราไปทานพิซซ่ากันดีไหม？”

ตอนนี้ส้งหวั่นชีงก็นับว่าเป็นคุณแม่แล้ว เมื่อถูกเด็กทั้งสองออดอ้อนและจ้องมองด้วยสายตาหวานแหวว หัวใจของผู้เป็นแม่อย่างเธอก็เอ่อล้น

แน่นอนว่าจิ้นเฟิงเหราไม่มีข้อขัดข้องใดๆ

ในขณะที่กำลังจะเดินทางออกจากโรงพยาบาลก็มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งวิ่งตรงเข้ามา

เขาเข้ามาขวางทางเดินของเจียงสื้อสื้อเอาไว้ แล้วกุมมือเจียงสื้อสื้อพูดด้วยท่าทางดีอกดีใจว่า “สื้อสื้อ สื้อสื้อจริงๆใช่ไหม？”

เสียงของชายวัยกลางคนคนนั้นแฝงไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ

เจียงสื้อสื้อตกใจที่จู่ๆมีชายวัยกลางคนผู้นี้ปรากฏตัวขึ้น ข้อมือของเธอถูกคนแปลกหน้าจับเอาไว้ทำให้เธอรู้สึก หวาดกลัวและระมัดระวัง

เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย และพยายามดึงข้อมือของตนเองกลับ พร้อมกับตอบเขาอย่างสุภาพว่า “ขอโทษนะคะ...... คุณน่าจะจำคนผิด”

เมื่อจิ้นเฟิงเหราที่เดินอยู่ด้านหน้าพบว่าเจียงสื้อสื้อถูกชายคนหนึ่งดึงเอาไว้ก็รีบหาส้งหวั่นชีงหันหลังกลับมา

เนื่องจากเกรงว่าชายวัยกลางคนผู้นี้จะรู้สึกเขิน เจียงสื้อสื้อจึงได้พยายามกระซิบกับจิ้นเฟิงเหราว่า “เฟิงเหรา เขาจำคนผิดน่ะ”

เมื่อมองเห็นหน้าตาท่าทางของชายคนนี้อย่างชัดเจนแล้ว จิ้นเฟิงเหราก็จำเขาได้ทันที

จิ้นเฟิงเหราส่ายหัวและยิ้มให้ชายวัยกลางคนผู้นี้อย่างมีมารยาท ก่อนจะหันมาพูดกับเจียงสื้อสื้อว่า “พี่สะใภ้ครับเขาไม่ได้จำคนผิด ผู้ชายคนนี้คือพ่อของคุณ พ่อแท้ๆของคุณ”

เจียงสื้อสื้อตกตะลึงชะงักลงทันที

“ขอโทษนะคะ ฉันจำเรื่องก่อนหน้านี้ไม่ได้แล้ว”

เธอยิ้มขอโทษเจียงเจิ้น และรีบอธิบายขึ้น

ท่าทางห่างเหินอย่างเห็นได้ชัดแบบนี้ทำให้เจียงเจิ้นรู้สึกทำตัวไม่ถูก

ก่อนหน้าที่เธอจะหายตัวไป ความสัมพันธ์ของเจียงเจิ้นและเธอค่อนข้างจะดีขึ้นมากแล้ว

แต่เมื่อเจียงสื้อสื้อหายตัวไปหลายปีนี้ เจียงเจิ้นรู้ว่าต้องเกิดเรื่องกับเจียงสื้อสื้อหลายอย่างแน่นอน แต่ในตอนนี้ที่เจียงสื้อสื้อจำเขาไม่ได้ ทำให้เขาชะงักลงไปชั่วขณะ

“สื้อสื้อ พวกเราหาที่นั่งคุยกันสักหน่อยได้ไหม เราไม่ได้เจอกันมานานแล้ว”

เจียงเจิ้นลังเลอยู่ช่วงครู่ก่อนที่จะพูดคำร้องขอนี้ออกมา

เมื่อมองดูผู้ชายที่สีหน้าเคร่งขรึมตรงหน้าเธอ แต่ในใจของเจียงสื้อสื้อกลับไม่รู้สึกใดๆเลย

เพียงแต่ว่าต่อให้เธอจะไม่รู้สึกใกล้ชิดกับเจียงเจิ้น อย่างไรเสียเขาก็เป็นพ่อแท้ๆของเธอ ดังนั้นเธอจึงได้พยักหน้าตอบรับ

“ได้ค่ะ”

หลังจากที่เธอตอบตกลง เจียงสื้อสื้อก็พูดกับจิ้นเฟิงเหราว่า “เฟิงเหรา เธอกับหวั่นชีงกลับไปกินข้าวก่อนนะเดี๋ยวฉันเสร็จแล้วก็จะกลับบ้านเลย”

“ได้ครับพี่สะใภ้ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรศัพท์หาผมหรือหวั่นชีงได้เลยนะครับ”

จิ้นเฟิงเหราพยักหน้าและกำชับเธอก่อนที่จะพาส้งหวั่นชีงจากไป

“สื้อสื้อนี่คือนี่คือลูกของลูกหรือเปล่า？ พาไปด้วยได้ไหม？”

เจียงเจิ้นสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าเจียงสื้อสื้อจูงมือเด็ก 2 คนนี้อยู่

หลังจากที่จิ้นเฟิงเหราจากไปแล้วเขาก็มองดูเถียนเถียนและเสี่ยวเป่าด้วยสายตารักและเอ็นดู

“ค่ะ ได้ค่ะ”