บทที่ 863 สิบปีเหมือนหนึ่งวัน

ตั้งแต่เดินเข้าบ้าน พ่อบ้านเข้ามาต้อนรับอย่างรวดเร็ว

“คุณท่าน ท่านกลับมาแล้วเหรอครับ”

“อืม”

คุณท่านตระกูลฟางพยักหน้า

“ท่านเหล่านี้คือ……?”

เมื่อเห็นหลายคนด้านหลังคุณท่าน พ่อบ้านชะงัก

คุณท่านแนะนำเล็กน้อย พ่อบ้านยิ้มและรีบต้อนรับพวกเขาเข้าบ้าน

หลังจากที่เจียงสื้อสื้อพาเด็กๆ เข้าไป มองรอบๆ บ้าน

คฤหาสน์นี้ เต็มไปด้วยกลิ่นเก่าๆ เก่าและหอม การตกแต่งเป็นแบบนี้ทั้งหมด บนกำแพงยังแขวนภาพอักษรไม่น้อย

พื้นที่กว้างขวางมาก เพียงแต่คนน้อย

นับอย่างละเอียด มีเพียงพ่อบ้านและสาวใช้ไม่กี่คน

ฟางยู่เชินที่อยู่ข้างเจียงสื้อสื้ออธิบายเสียงต่ำ “คุณปู่ ไม่ค่อยชอบคนเยอะ ดังนั้นปกติในคฤหาสน์มีแค่ท่านและพ่อบ้านไม่กี่คนอาศัยอยู่”

เจียงสื้อสื้อพยักหน้ารับรู้

คนกลุ่มหนึ่งเดินตามคุณท่านตระกูลฟางมาที่ห้องรับแขก

“เดี๋ยวนายจัดห้องให้พวกเขาอยู่นะ!”

คุณท่านตระกูลฟางเหลือบไปมองนาฬิกาใหญ่ที่แขวนไว้บนผนัง สั่งกับพ่อบ้าน

วันนี้เวลาดึกเกินไปแล้ว แม้จะอยากคุยกัน ก็ต้องพักผ่อนก่อนหนึ่งคืน รอถึงพรุ่งนี้

พ่อบ้านตอบรับ พาครอบครัวเจียงสื้อสื้อมาถึงห้องนอนแขกบนชั้นสอง

ครอบครัวฟางยู่เชินมักจะกลับมาพักที่บ้านใหญ่ตระกูลฟาง ดังนั้นพวกเขามีห้องนอนที่นี่

หลังจากที่เจียงสื้อสื้อขอบคุณพ่อบ้าน กลับไปที่ห้องกับจิ้นเฟิงเฉินที่อุ้มเด็กไว้ในมือข้างหนึ่ง

วันต่อมา เช้าตรู่

เถียนเถียนและเสี่ยวเป่าตื่นเช้าที่สุด

หลังจากตื่นมาเด็กน้อยสองคนก็เล่นด้วยกัน จนถึงเจียงสื้อสื้อและจิ้นเฟิงเฉินตื่นเพราะเสียงรบกวน

“หม่ามี๊ แด๊ดดี้! เถียนเถียนหิวแล้ว!”

เห็นทั้งสองลืมตา เถียนเถียนไม่พูดอะไรก็แทรกเข้าไปตรงกลางระหว่างทั้งสอง งอแงเสียงดัง

เสี่ยวเป่าดูเป็นผู้ใหญ่ตัวเล็ก ขมวดคิ้วแล้วพูดกับเถียนเถียน “เถียนเถียน พี่พาเธอลงไปกินอาหารเช้า อย่ากวนแด๊ดดี้และหม่ามี๊นอน”

“ไม่เป็นไร เสี่ยวเป่า มาให้หม่ามี๊กอดหน่อย”

น้ำเสียงของเจียงสื้อสื้อยังคงแหบแห้งเพราะเพิ่งตื่น เธอนวดตาแล้วกวักมือเรียกเสี่ยวเป่า

หน้าเล็กๆ ของเสี่ยวเป่าแดงขึ้นมา เขาพึมพำว่าตัวเองไม่ได้เป็นเด็กแล้ว แล้วซุกเข้าอ้อมกอดของเจียงสื้อสื้อ

ครอบครัวสี่คนเอะอะกันสักหนึ่ง ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ลงไปชั้นหนึ่งอย่างเรียบร้อย

ในห้องรับแขกของชั้นหนึ่ง ฟางยู่เชินนั่งอยู่บนโซฟา อ่านหนังสือพิมพ์

ฟางเถิงและซ่างหยิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร กินอาหารเช้าในบรรยากาศที่ดี

ความรู้สึกของคู่สามีภรรยาเก่า กลับเผยให้เห็นความอบอุ่น

“อรุณสวัสดิ์พี่ชาย คุณอาเล็กและคุณน้าก็ตื่นเช้าขนาดนี้”

ในขณะที่เจียงสื้อสื้อทักทาย เถียนเถียนดึงพี่เสี่ยวเป่าวิ่งมาข้างๆ ฟางเถิงและซ่างหยิง จ้องมองอย่างกระตือรือร้น

ซ่างหยิงถูกเด็กน่ารักสองคนมองแบบนี้ หัวใจจะละลายแล้ว “พอดีเลย อาหารเช้าของพวกเธอเตรียมเสร็จแล้ว รีบมากิน”

ลุกขึ้นยืนทันที อุ้มเด็กน้อยสองขึ้น วางไว้บนเก้าอี้

สายตาของเจียงสื้อสื้อกวาดมองห้องรับแขกที่กว้างใหญ่ ไม่พบร่างของคุณท่านตระกูลฟาง

“คุณตาล่ะคะ?”

ฟางยู่เชินละสายตาจากหนังสือพิมพ์ ตอบกลับ “คุณตาไปดูไร่สมุนไพรสุดที่รักแล้ว รอเธอกินอาหารเช้าเสร็จฉันพาเธอไปดู!”

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า ดึงจิ้นเฟิงเฉินนั่งลงด้วยกัน

เพราะอาหารเช้าอร่อยมาก เถียนเถียนและเสี่ยวเป่าสองคน กินจนท้องกลม

เจียงสื้อสื้อและจิ้นเฟิงเฉินก็กินหมดแล้ว ฟางยู่เชินถึงจะพาทั้งสี่มาที่สวนด้านหลังคฤหาสน์

มองไปจะเห็นมีสมุนไพรสีเขียวมรกตและสมุนไพรแปลกๆ นานาชนิด

เมื่อเข้าใกล้ ยังสามารถได้กลิ่นหอมของสมุนไพรที่เป็นเอกลักษณ์ และผสมกับกลิ่นดอกไม้จางๆ

จิ้นเฟิงเฉินมองไปที่ไร่สมุนไพรอย่างละเอียด