บทที่ 869 กลับฝรั่งเศส

ได้ยินชื่อของฟางยู่เชินอย่างกะทันหัน ทำให้ฟางเสว่มั่นชะงักไปชั่วขณะ

ความทรงจำปรากฏ เหมือนเปิดหนังสือที่มีฝุ่นหนาเกาะไว้มากมาย

เธอ……นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ยินชื่อนี้?

จมูกของฟางเสว่มั่นเกิดอาการแสบเล็กน้อย “พี่ พี่ชายของเธอมาหาเธอเมื่อไร? เขาพูดอะไรบ้าง?”

ดึงสติกลับมา ฟางเสว่มั่นจับมือเจียงสื้อสื้อแน่น มองไปที่เธออย่างประหม่าและคาดหวัง

เจียงสื้อสื้อก็ลูบนิ้วมือเย็นๆ ของเธอ

“พี่ชายบอกว่าคุณตาตามหาท่านมาตลอด อยากพบท่านในวันเกิดอายุแปดสิบ”

เธอคิดสักพัก เลือกพูดส่วนที่สำคัญ

ฟางเสว่มั่นบีบมือของเจียงสื้อสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว

เธอรู้……

เธอจำวันเกิดของพ่อได้ตลอด

เจียงสื้อสื้อหยุดสักพักแล้วพูดต่อ “แต่ว่าตอนนั้นท่านยังไม่ตื่น ฉันก็ไม่ได้บอกคุณตาเรื่องที่ท่านป่วย แม่คะ ฉันไปงานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่ในนามของท่าน ท่านจะโทษฉันไหม?”

ฟางเสว่มั่นสูดจมูก ดวงตาแดงก่ำและส่ายหน้า “ฉันจะโทษเธอได้ยังไง? สื้อสื้อ คุณตาของเธอเขา……ไม่อยาก ไม่อยากเจอฉันใช่ไหม?”

น้ำเสียงของฟางเสว่มั่นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและวิตกกังวล

เหมือนเจียงสื้อสื้อมองเห็นเมื่อหลายปีก่อน ฟางเสว่มั่นในวัยสาวในท่าทางที่เสียใจมาก

หลายปีแล้ว แม่ของเธอต้องเสียใจและรู้สึกผิด

“แม่คะ คุณตาเขาไม่โทษท่าน และเหมือนคุณยาย คิดถึงท่านมาก เป็นห่วงท่านอยู่ตลอดเวลา”

เจียงสื้อสื้อไม่พูดเรื่องที่คุณยายเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน

ยากมากที่คุณแม่จะฟื้น และรับไม่ได้กับการกระตุ้นนี้

แต่ได้ยินประโยคนี้ของเธอ สำหรับฟางเสว่มั่นถือเป็นเรื่องที่วุ่นวายมาก

เสียใจ คิดถึง และรู้สึกผิดทุกอารมณ์รวมกัน พุ่งเข้ามาในหัว

ทำให้ตาของฟางเสว่มั่นแสบ น้ำตาในตาก็กลั้นไม่ไหว ไหลลงมา

“ฉันน่าจะรู้เร็วกว่านี้ ฉันน่าจะเดาได้”

ฟางเสว่มั่นสะอึกสะอื้น

หลายปีนี้เธอกำลังทำอะไร? เพราะกลัว ดังนั้นจึงไม่กล้ากลับไป

เธอกลัวที่จะเผชิญหน้ากับสายตาผิดหวังของพ่อ

เธอคิดมาตลอดว่าพ่อจะไม่มีทางให้อภัยเธอ

แต่คิดยังไงก็คิดไม่ถึง ขณะที่เธอกำลังคิดถึงบ้าน พ่อแม่ก็กำลังคิดถเธอมาโดยตลอด!

“หลายปีนี้ฉันไม่กล้ากลับไป ฉันกลัวว่าตาและยายของเธอจะไม่ให้อภัยฉัน ฉัน……”

พูดจบ ฟางเสว่มั่นร้องไห้ไม่เป็นเสียง

เจียงสื้อสื้อรู้ อารมณ์ของฟางเสว่มั่นขึ้นมาแล้ว ไม่ให้เธอพูดจบก็ไม่ดี

ดังนั้น เธอลูบหลังของฟางเสว่มั่นและฟังเธอพูด

ฟางเสว่มั่นในตอนนี้ก็เป็นแค่คนที่ออกจากบ้านหลายปีและคิดถึงบ้าน

“ได้แล้ว แม่คะ ท่านไม่สามารถมีอารมณ์มากเกินไป”

เจียงสื้อสื้อเห็นฟางเสว่มั่นสงบลงไม่น้อย ใช้โอกาสนี้พูดปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ตอนนี้ท่านก็รักษาสุขภาพ จากนั้นค่อยกลับไปเยี่ยมเขา ดีไหมคะ?”

เจียงสื้อสื้อปลอบ อารมณ์ของฟางเสว่มั่นก็นิ่งลง

เมื่อฟังแล้ว ฟางเสว่มั่นพยักหน้าเบาๆ

เจียงสื้อสื้อประคองฟางเสว่มั่นกลับห้องผู้ป่วย ตลอดทางพยายามหาเรื่องสบายๆ คุยกับเธอ

แต่ก็ห้ามไม่ได้ที่ฟางเสว่มั่นสงสัยว่าเธอผ่านอะไรมาบ้างตลอดสองวันที่เธอไปบ้านตระกูลฟาง

เจียงสื้อสื้อทำอะไรไม่ได้ ก็เล่าให้เธอฟังทีละเรื่อง

เมื่อได้ยินว่าคุณท่านตระกูลพอใจในตัวจิ้นเฟิงเฉิน ฟางเสว่มั่นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

คนที่สามารถทำให้คุณท่านพยักหน้าพอใจนั้นน้อยมากๆ

เจียงสื้อสื้อคุยกับฟางเสว่มั่นในห้องผู้ป่วย สองแม่ลูกมีบรรยากาศที่กลมกลืนกัน

ในเวลากลางคืน รอฟางเสว่มั่นหลับแล้ว เจียงสื้อสื้อถึงจะค่อยๆ เดินออกจากห้องผู้ป่วยเงียบๆ

เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลจิ้น ท้องฟ้ามืดหมดแล้ว