บทที่ 893 คุณอย่าจ้องฉัน

เถียนเถียนรีบกระโดดออกจากอ้อมกอดของจิ้นเฟิงเฉิน เงยหน้ามองเสี่ยวเป่า พูดอย่างโมโห “พี่ชาย ตกลงกันแล้วว่าอยู่ข้างหนูไม่ใช่เหรอ”

เสี่ยวเป่าเห็นแล้วก็รีบวิ่งไปข้างหลังเจียงสื้อสื้อ ทำหน้าผีให้เถียนเถียน

เห็นเด็กน้อยสองคนเล่นกันอย่างสนุก จิ้นเฟิงเฉินให้พวกเขาเล่นกันสักพัก แล้วพูดว่า “พอแล้ว เสี่ยวเป่า ยอมน้องสาวหน่อยนะ การบ้านวันนี้ทำเสร็จหรือยัง? เอามาให้แด๊ดดี้ดูหน่อย”

ได้ยินว่าจะตรวจการบ้าน เสี่ยวเป่าก็รีบวิ่งขึ้นห้องชั้นสองทันที เถียนเถียนก็วิ่งตามหลังไป

เพียงครู่เดียว สองพี่น้องก็ออกมาจากห้องนอน

เสี่ยวเป่าถือใบประกาศรางวัลมาให้จิ้นเฟิงเฉิน หน้าเงยขึ้นสูง “แด๊ดดี้ การบ้านพวกนั้นสำหรับผมมันเรื่องจิ๊บจ๊อย เสร็จตั้งนานแล้ว นี่คือรางวัลการแข่งขันคณิตศาสตร์ของเรา”

รับใบประกาศรางวัลมา เห็นชื่อ “จิ้นเป่ยเฉิน” อยู่บนนั้น ก็รู้สึกดีใจ

จิ้นเฟิงเฉินยิ้ม ยื่นมือไปจับหัวเสี่ยวเป่า “ใช้ได้ เสี่ยวเป่าพัฒนาขึ้นนะ แต่ห้ามเย่อหยิ่งและความหุนหันพลันแล่นนะ”

“ผมรู้ครับแด๊ดดี้” เสี่ยวเป่าตอบอย่างเชื่อฟัง

“ลูกพาน้องขึ้นไปเล่นข้างบน แด๊ดดี้มีเรื่องจะคุยกับหม่ามี๊”

จิ้นเฟิงเฉินจับมือเจียงสื้อสื้อไว้แน่น แล้วเดินออกไปข้างนอก

เสี่ยวเป่ามองร่างเจียงสื้อสื้อที่เดินจากไป รู้สึกไม่พอใจ แด๊ดดี้กลับมาก็แย่งหม่ามี๊ไป

ขณะที่เสี่ยวเป่ามองตาค้าง เถียนเถียนก็ดึงมือเสี่ยวเป่าพูดว่า “พี่ พวกเราไปเล่นlegoกันเถอะ ปราสาทเมื่อวานยังต่อไม่เสร็จเลย เถียนเถียนอยากได้ปราสาทที่สร้างเสร็จแล้ว”

ทนความออดอ้อนของเถียนเถียนไม่ไหว เสี่ยวเป่าก็กลายเป็นพี่ชายแสนดีทันที จึงพาเถียนเถียนไปห้องของเล่น

……

ทั้งสองคนเดินไปถึงสวนหน้าบ้าน พอเห็นดาวสองสามดวงอยู่บนฟ้า

เจียงสื้อสื้อถูลายมือของเขาไปมา เอียงคอมองหน้าเขาที่ดูอ่อนล้า “ทำไปทำครั้งนี้ ทุกอย่างราบรื่นไหมคะ?”

จิ้นเฟิงเฉินได้ยิน ก็จูบมือเขา “ไม่เหนื่อย คิดถึงคุณกับลูกก็ไม่เหนื่อยแม้แต่นิดเดียว”

“ปากหวาน” เจียงสื้อสื้อหน้าแดงเล็กน้อย

ผู้ชายคนนี้ตอนนี้พูดคำหวานขึ้นมา ไม่รู้สึกอายแม้แต่น้อย ยิ่งกว่านั้นพูดได้ตลอดเวลาเลย

เห็นท่าทางหน้าแดงก่ำของเธอแล้ว จิ้นเฟิงเฉินก็ห้ามใจไม่ได้ ใช้มือสองข้างให้เธอแนบกับกำแพงไว้ มองเธอด้วยสายตาอบอุ่น

“ผมปากหวานกับคุณเท่านั้น”

เจียงสื้อสื้อมองตาเขา ทันใดนั้นรู้สึกตัวเองก็จมลงไป เขย่งเท้าขึ้น ห้ามใจไม่ไหวจูบเขา

เหมือนเป็นครั้งแรกที่เจียงสื้อสื้อจูบเขาก่อน จิ้นเฟิงเฉินก็ตอบรับอย่างดีใจ

ขณะที่เขากำลังจะจูบต่อไปอีก เสียงของจิ้นเฟิงเหราก็ดังขึ้น

“พี่ ผมว่าพี่กลับมาเพื่อโชว์หวานใช่ไหม ไม่ค่อยดีมั้ง อีกอย่างในท้องภรรยาผมยังมีเด็กที่ยังไม่เกิดนะ พี่ซึ่งเป็นลุงต้องทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดีหน่อยนะ”

ได้ยินเสียงจากชั้นล่าง ถึงรู้ว่าพี่ชายตัวเองกลับมา ก็เลยลงมาดูสักหน่อย

คิดไม่ถึง ลงมาแล้วก็มาเจอกับภาพนี้ ทนไม่ได้ ก็เลยพูดล้อขึ้นมา

ส้งหวั่นชีงก็เลยต้องดึงแขนเสื้อเขา เพื่อเตือนเขาอย่ารบกวนพี่ชายกับพี่สะใภ้ จิ้นเฟิงเหราอยู่บ้านมักเป็นคนพูดตรง เธอหรือจะไปขวางได้

ครั้งแรกที่เริ่มก่อนก็มีคนมาเห็น เจียงสื้อสื้อรู้สึกอายจนอยากตาย ทันใดนั้นก็แดงตั้งแต่หูลงมาถึงคอ ก้มหน้าดูเท้าตัวเองไม่กล้าเงยหน้า

จิ้นเฟิงเฉินดูท่าทางเขินอายของภรรยาตัวเอง ก็รู้สึกอยากหัวเราะ แต่ก็กลั้นไว้

เขาจับมือเจียงสื้อสื้อไว้ มองจิ้นเฟิงเหรา “พอดูออก ว่างานนายสบายเกินไป”

???

สบาย??