บทที่ 900 เผายาทิ้ง

เวลาค่ำคืนย่อมสั้นเสมอ เจียงสื้อสื้อช่วยจิ้นเฟิงเฉินเก็บของจัดกระเป๋า แต่แทบไม่มีของอะไรเลย

จิ้นเฟิงเฉินดูเธอยุ่งอยู่กับการเก็บของ รู้สึกห่วงใย “อย่ายุ่งเลย เดี๋ยวผมเก็บเอง”

เจียงสื้อสื้อตัวแข็ง จากนั้นก็หยิบเสื้อเชิ้ตออกมาจากตู้เสื้อผ้าตัวหนึ่ง หันไปพูด “ฉันยินดีช่วยคุณเก็บ ไม่ได้เหรอ?”

เธอเพิ่งพูดจบ ก็เห็นจิ้นเฟิงเฉินยักคิ้วยิ้ม

“มีอะไรน่าตลก?” เจียงสื้อสื้อรู้สึกสงสัย

จากนั้น จิ้นเฟิงเฉินก็ยังมีรอยยิ้ม “ผมดีใจ เมียผมกุลสตรีขนาดนี้ ขุดได้เพชรเม็ดงามจริงๆ”

“ปลิ้นปล้อน......” เจียงสื้อสื้อพูดไป ก็ถอนหายใจ แล้วก็เงียบ

“เป็นอะไร?” จิ้นเฟิงเฉินเห็นเธอเหมือนไม่สบายใจ ยื่นมือไปจับแก้มเธอ

เจียงสื้อสื้อมองใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม พูดว่า “คุณไปอิตาลีต้องดูแลตัวเองนะ ฉันและลูกรอคุณอยู่”

จิ้นเฟิงเฉินก้มหน้ามองเธอ มืออันอบอุ่นจับหัวเธอ ลมหายใจพ่นอยู่บนหน้าเธอ

“แน่นอน วางใจได้” จิ้นเฟิงเฉินอุ้มหญิงสาวตรงหน้าขึ้น ก้าวเดินไปที่เตียง วางเธอลงบนเตียงเบาๆ

นอกหน้าต่างจันทร์สวยลมเย็น ภายในห้องมีเสียงลมหายใจสองคน พัวพันกัน

วันถัดไป จิ้นเฟิงเฉินออกจากบ้านแต่เช้า นั่งเครื่องบินสู่อิตาลี

เมื่อเจียงสื้อสื้อตื่นมา ข้างกายเธอก็ไม่มีความอบอุ่นแล้ว มองข้างกาย เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกในใจตัวเองคืออะไร

เหมือนกับขาดอะไรบางอย่างไป มันโปร่งและอ้างว้าง

เธออึ้งไปครู่หนึ่ง เอาหัวมุดเข้าไปในผ้าห่มอย่างคิดถึง ดมกลิ่นของผู้ชายที่เธอคิดถึง เหมือนเขายังอยู่ข้างกาย

ที่แท้ จิ้นเฟิงเฉินไม่อยู่ทำให้เธอไม่คุ้นเคยขนาดนี้?

จนเขาจากไป ถึงรู้ว่าเขาสำคัญสำหรับตัวเองมากแค่ไหน

อีกฝั่งหนึ่ง หลังจากการบินสิบกว่าชั่วโมง พวกจิ้นเฟิงเฉิน ก็ถึงสนามอิตาลี

จิ้นเฟิงเฉินพาคนมาไม่เยอะ เขาใส่เสื้อคลุมสีดำ ดูแล้วเรียบง่ายและดูดี

บอดี้การ์ดข้างกายสองด้าน คนที่ติดตามเขาใกล้ชิด คือกู้เนี่ยน

และที่ไม่ไกลนั่น มีคนเตรียมตัวรับพวกเขาแต่เช้าแล้ว

คนของคนทั้งสองฝั่งยิ่งอยู่ยิ่งใกล้ แค่ครู่เดียว จิ้นเฟิงเฉินเห็นฟางอี้หมิง

ฟางอี้หมิงก็เพิ่งถึงวันนี้ เพียงแค่เร็วกว่าจิ้นเฟิงเฉินมีไม่กี่ชั่วโมง เขาต้องแสดงความตั้งใจ จึงต้องมารอก่อน

งานหลักของเขาครั้งนี้ คือส่งยามาให้จิ้นเฟิงเฉิน

ทั้งสองฝั่งทักทายกันแล้ว จิ้นเฟิงเฉินกับฟางอี้หมิงขึ้นรถคันเดียวกัน

พวกเขายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ

ฟางอี้หมิงกับจิ้นเฟิงเฉินนั่งด้านหลัง ฟางอี้หมิงเอียงคอมองผู้ชายที่ดูสง่าข้างกาย บุคลิกที่ทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้ง่ายๆ

เขารู้สึกตื่นเต้น ตั้งสติ แล้วพูดว่า “ประธานจิ้น ไม่ทราบว่ายามากมายขนาดนี้ จะเก็บไว้ไหนครับ?”

จิ้นเฟิงเฉินเงยหน้ามองฟางอี้หมิง ตาอันคมดำคู่นั้น ริมฝีปากบางพูดว่า “เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ผมจะหาคนจัดการเอง”

ฟางอี้หมิงเห็นจิ้นเฟิงเฉินพูดแบบนี้ ก็วางใจ

เพราะว่า ตอนนี้พวกเขาเป็นคนเรือลำเดียวกัน