บทที่ 909 ชุดครอบครัว

เห้อซูหานตอบรับ และหลังจากที่คุยกับจิ้นเฟิงเฉินสักพัก ก็เดินจากไป

ในห้องเหลือเพียงจิ้นเฟิงเฉินและกู้เนี่ยน กลับมาเงียบแบบเดิม

จิ้นเฟิงเฉินพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย ยื่นมือไปนวดขมับ คิดเรื่องที่คุยกับเห้อซูหานเมื่อครู่

ถ้าพวกเขาสามารถหาสิ่งที่ต้องการได้ แน่นอนว่าดี

แต่ถ้าไม่สามารถ……

สื้อสื้อต้องทำยังไง?

กู้เนี่ยนมองจิ้นเฟิงเฉินที่เงียบ ถาม “คุณชายครับ เราจะกลับประเทศเมื่อไรครับ?”

จิ้นเฟิงเฉินเก็บความคิด ตอบนิ่งๆ “ไม่รีบ ตอนนี้ฝั่งชีซายังไม่เคลื่อนไหว”

เขาคิดถึงเจียงสื้อสื้อมาก และเด็กน้อยสองคน

แต่เพื่อฟื้นฟูสุขภาพของเจียงสื้อสื้อ เขาต้องละทิ้งความคิดถึงในใจ จัดการเรื่องของที่นี่ให้เรียบร้อยก่อน

กู้เนี่ยนพยักหน้า “ใช่แล้ว สองคืนนี้ การกระทำของฝ่ายชีซา ตามหาฆาตกรที่ฆ่าสายลับของตัวเองตลอด รบกวนตลาดใต้ดินทำให้อยู่ไม่สุข”

จิ้นเฟิงเฉินหรี่ตา นิ้วชี้เคาะโต๊ะเป็นระยะ เปิดปากเล็กๆ “งั้นก็แอบทำอะไรให้วุ่นวายอีก สุดท้ายให้ชีซาหาเรื่องSAกรุ๊ปได้อย่างสำเร็จ เผาชุดยาอย่างราบรื่น”

แม้ว่าจะให้ชีซาจัดการ แต่เขาก็ต้องใส่ไปเพิ่ม

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อในความสามารถของชีซา เพียงแต่ว่า สามารถจัดการให้เสร็จเร็วๆ นั้นดีที่สุด

กู้เนี่ยนเข้าใจ “งั้นเราจะกลับประเทศก่อนไหมครับ หลีกเลี่ยงความสงสัย? เกรงว่าSAกรุ๊ปจะสงสัยเรา”

มีความเป็นไปได้ แต่ว่า จิ้นเฟิงเฉินกลับไม่รีบร้อนแม้แต่นิด

“ไม่ต้อง ต่อให้มาสงสัยฉัน ฉันก็มีวิธีแก้ตัว และยังมีโอกาสซื้อใจพวกเขา”

จิ้นเฟิงเฉินคิดไว้ทั้งหมดแล้ว เขาอยู่ที่นี่ต้องถูกสงสัยแน่ๆ แต่ว่าถ้าออกจากที่นี่ในเวลานี้ จะทำให้สงสัยมากขึ้น

ยังไม่ดีเท่าอยู่ที่นี่ ถือสิทธิ์ริเริ่ม

“ที่แท้คุณชายคิดไว้แล้ว ผมคิดมากไป”

“คิดรอบคอบเป็นเรื่องที่ดี”

จิ้นเฟิงเฉินยิ้ม ก้มหน้าดูนาฬิกาบนข้อมือ “ตอนนี้ก็ดึกแล้ว นายกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

ตั้งแต่มาถึงอิตาลี หลายๆ เรื่องของเขาก็ให้กู้เนี่ยนจัดการ มันไม่ง่ายที่จะเป็นผู้ช่วยอย่างกู้เนี่ยน

“ครับ อย่างงั้นผมออกไปก่อน คุณชายท่านก็พักผ่อนเช้าๆ นะครับ”

กู้เนี่ยนพูดแล้วหมุนตัวจากไป ปิดประตูเบาๆ

จิ้นเฟิงเฉินหลับตา ลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำ ชำระล้างความเหนื่อยล้า หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา วิดีโอคอลหาเจียงสื้อสื้อ

ยังไม่ได้กดรับ มุมปากของจิ้นเฟิงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้น

ทุกครั้งที่วิดีโอคอลหรือโทรหา ก็จะเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ครั้งนี้ ก็เช่นกัน

จิ้นเฟิงเฉินมองหน้าจอ ผ่านไปสักพัก ก็รับแล้ว

ในจอโทรศัพท์มือถือ เจียงสื้อสื้อนั่งอยู่บนหัวเตียง ดูเหมือนจะไม่ง่วง เมื่อเห็นจิ้นเฟิงเฉิน ดวงตาเปล่งประกาย “เหมือนว่าวันนี้จะเร็วกว่าเมื่อวานเล็กน้อยนะ?”

จิ้นเฟิงเฉินยิ้มมุมปาก แค่เห็นเธอ ความกังวลในใจดูเหมือนจะหายไปหมดแล้ว

เพียงแต่ว่า ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น ท่าทางไม่ดีมากนัก ใบหน้าและริมฝีปากขาวซีด

จิ้นเฟิงเฉินขมวดคิ้วแน่น และไม่ทันตอบคำถามของเธอ เปิดปากถามทันที “ทำไมสีหน้าเธอแย่ขนาดนี้ ไม่สบายหรือเป็นอะไร?”