ตอนที่ 924
บทที่ 924 กล่องยา
October 22, 2026
ตกบ่าย เจียงสื้อสื้อกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้อง จู่ๆ แม่บ้านก็ขึ้นมาบอกว่า “คุณหญิงคะ มีแขกมาขอพบคุณค่ะ”
แขกของเธองั้นเหรอ
เจียงสื้อสื้อวางหนังสือในมือลง สีหน้าสงสัย
ใครกัน
เจียงสื้อสื้อลงไปข้างล่าง เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น จิตใต้สำนึกก็สั่งให้หยุดก้าวเดิน
“คุณแม่....” เธอร้องเรียกอย่างไม่กล้ามั่นใจ
เมื่อได้ยินเสียง แม่ฝู้ก็หันมา สายตาอ่อนโยนมาตกที่ตัวเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ เบ่งบาน
“สื้อสื้อ ไม่เจอกันนานนะจ๊ะ”
“คุณมาได้ยังไงคะ” เจียงสื้อสื้อรีบเดินเข้าไป ใบหน้าเล็กสวยงามเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ฉันเพิ่งกลับประเทศมาพอดีเลยมาเยี่ยมหนู”
แม่ฝู้มองไปรอบๆ แล้วถามว่า “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง หนูสบายดีไหม”
ตั้งแต่สื้อสื้อกลับประเทศ ทั้งเธอและพ่อฝู้วันวันเอาแต่กังวลว่าเธอกับลูกจะเป็นอย่างไรบ้าง คนของตระกูลจิ้นจะดูแลพวกเธอดีไหม
“ฉันสบายดีค่ะ ลูกก็สบายดีเหมือนกัน ครอบครัวเฟิงเฉินดีต่อพวกเรามากค่ะ”
เจียงสื้อสื้อมองความคิดในใจเธอออก จึงพูดคำว่าดีถึงสามคำ
หินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจมาตลอดในที่สุดก็ตกลงสู่พื้น แม่ฝู้จึงเปลี่ยนเรื่อง ถามว่า “เสี่ยวเป่ากับเถียนเถียนล่ะ”
“พวกเขาไปโรงเรียนอนุบาลยังไม่กลับค่ะ”
“แบบนี้นี่เอง” แม่ฝู้ค่อนข้างเสียดาย ที่เธอมาครั้งนี้เพราะอยากมาเยี่ยมเด็กๆ กับสื้อสื้อ
“คุณแม่คะ เดี๋ยวพวกเขาก็กลับมาแล้ว คุณมานั่งรอก่อนนะคะ”
เจียงสื้อสื้อดึงเธอไปนั่งลงที่โซฟา หลังจากนั้นจึงหันหน้าไปสั่งแม่บ้านว่า “ไปชงชาดอกไม้มาแก้วหนึ่ง”
“ค่ะ” แม่บ้านรับคำสั่งแล้วจึงเดินไปห้องครัว
“หนูอยู่บ้านคนเดียวเหรอ” แม้ฝู้เห็นว่าไม่มีคนอื่นอยู่ จึงถามอย่างแปลกใจ
“บางคนไปทำงานค่ะ บางคนพักผ่อนอยู่ข้างบน”
“อืม...” แม่ฝู้ลังเลครู่หนึ่ง “พ่อเถียนเถียนอยู่ไหม”
“อยู่ค่ะ อยู่ข้างบน” เจียงสื้อสื้อคิดไม่ถึงว่าเธอจะถามถึงจิ้นเฟิงเฉิน จึงคาดไม่ถึงเล็กน้อย “คุณอยากเจอเขาเหรอคะ”
“เปล่าจ้ะเปล่า”
แม่ฝู้ส่ายหน้า ใจเธอยังค่อนข้างวางไม่ลงแทนลูกชายตัวเอง
ลูกชายของตนก็ดีเยี่ยมเช่นกัน และก็รักสื้อสื้อมาก แต่สุดท้ายก็แพ้ให้จิ้นเฟิงเฉิน
แถมเธอยังเสียลูกสาวแสนดีกับเถียนเถียนหลานที่น่ารักไปด้วย
“คุณหญิง ชาดอกไม้ที่คุณต้องการได้แล้วค่ะ”
แม่บ้านส่งชาที่ชงอย่างดีให้เจียงสื้อสื้อ
เจียงสื้อสื้อรับมา หลังจากนั้นก็นำไปวางไว้ตรงหน้าแม่ฝู้ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณแม่คะ นี่คือดอกไม้ที่คุณแม่สามีปลูกเอง ตากชาดอกไม้แห้งด้วยมือตัวเอง คุณลองดื่มดูค่ะว่าชอบไหม”
“ได้จ้ะ”
เมื่อแม่ฝู้จิบไปเบาๆ กลิ่นหอมของดอกไม้ก็กระจายฟุ้งไปทั้งปาก เธอเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ “ดื่มแล้วทั้งหอมทั้งอร่อยมากเลย”
เจียงสื้อสื้อยิ้ม “ถ้าคุณชอบ เดี๋ยวให้คุณเอากลับไปนะคะ”
“ได้เหรอ คุณแม่สามีของหนู...”
“ถ้าคุณแม่สามีรู้ว่าคุณชอบชาดอกไม้ของท่านมาก ต้องดีใจมากแน่นอนค่ะ”
แม้ฝู้ก้มหน้ายิ้มแล้วพูดว่า “แม่สามีหนูเป็นคนดีจริงๆ”
“เป็นอย่างนั้นจริงๆ ค่ะ” เจียงสื้อสื้อครุ่นคิดอย่างจริงจังก่อนจะพูดต่อว่า “ท่านกับคุณเหมือนกันเลยค่ะปฏิบัติต่อฉันเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ ตอนนั้นถ้าไม่ใช่คุณ เกรงว่าฉันกับเถียนเถียนตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหน”
เมื่อพูดถึงเรื่องเมื่อก่อน เจียงสื้อสื้อก็อดไม่ได้ที่จะแสบจมูก ดวงตาแดงก่ำ
แม่ฝู้จับมือของเธอ พูดน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ฉันสิควรจะพูดว่าถ้าไม่ใช่เพราะหนูกับเถียนเถียน ฉันกับคุณพ่อของหนูก็คงจะไม่มีความทรงจำที่ดีอย่างนั้น”