บทที่ 928 คุณโกรธเหรอ

“คุณชาย เบอร์เกนเริ่มแอบสืบSAกรุ๊ปแล้วครับ”

กู้เนี่ยนตื่นเต้นจนลืมเคาะประตู ผลักประตูเปิดแล้วเดินเข้ามาเลย

จิ้นเฟิงเฉินเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร

“คุณชาย อุบายของคุณร้ายกาจจริงๆ ครับ” เมื่อกู้เนี่ยนนึกถึงว่าจะได้เห็นฉากหมากัดกัน ใจเขาก็ตื่นเต้นจนควบคุมไม่อยู่

ใครให้เบอร์เกนเลวมาก อยู่ดีๆ ก็ค้นคว้าไวรัสแบบนั้นออกมา ถึงขนาดต้องการใช้ไวรัสเพื่อแลกกับผลประโยชน์มหาศาล

“ฉันทำอะไร” จิ้นเฟิงเฉินวางเอกสารในมือลง เงยหน้าขึ้นมองเขาครู่หนึ่ง

กู้เนี่ยนชะงักไป “เอ่อคือ...คือ...”

ภายใต้สายตาสงบนิ่งของเขา กู้เนี่ยนรู้สึกได้ถึงความกดขี่ โชคดีที่เขาฉลาดพอ มีปฏิกิริยาตอบสนองทันที จึงเปลี่ยนคำพูด “ไม่ใช่ครับ คุณชายไม่ได้ทำอะไรเลย”

จิ้นเฟิงเฉินก้มหน้าลง “ต่อไปโฟกัสให้ตรงจุด”

“ครับ”

กู้เนียนเดินเข้าไป “คุณชาย พิเอร์สติดต่อผมมา อยากให้เราขายสมุนไพรให้SAกรุ๊ปครับ”

“นายตอบกลับไปว่ายังไง”

“ผมตอบเขาตามที่คุณบอกครับ”

จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“แต่ความหมายของเขาคือSAกรุ๊ปยินดีเพิ่มราคาครับ”

“เวลาที่ติดต่อกับเขา ยังไม่ต้องพูดจาเด็ดขาด”

ก่อนที่เรื่องราวยังไม่ไปไกลกว่านี้ SAกรุ๊ปยังมีประโยชน์กับพวกเขา

“ทราบแล้วครับ” กู้เนี่ยนเข้าใจความหมายของเขา

……

หลังจากแม่ฝู้ไปแล้ว เจียงสื้อสื้อก็หลับพักผ่อนไปครู่เดียว เพราะรู้สึกอึดอัดไม่ค่อยสบายตัว

ดังนั้นเธอจึงไปหาแม่จิ้นที่สวนดอกไม้หลังบ้าน

แม่จิ้นกำลังรดน้ำดอกไม้ เมื่อเห็นเธอมา คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย “ทำไมหนูไม่นอนพักในห้องล่ะ”

“เบื่อนิดหน่อยค่ะ”

เจียงสื้อสื้อเดินเข้าไปยกเหยือกน้ำขึ้น ศึกษาจากการรดน้ำดอกไม้ของแม่จิ้นเมื่อครู่

“หนูรีบวางลงเลย แค่ดูอยู่เฉยๆ ก็พอแล้ว” แม่จิ้นท่าทีตึงเครียดเอาเหยือกน้ำในมือของเธอมา

เจียงสื้อสื้อหัวเราะอย่างหมดหนทาง “คุณแม่คะ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะคะ ยังรดน้ำดอกไม้ได้ค่ะ”

เห็นเธอยืนกรานอย่างนั้น แม่จิ้นจึงได้แต่ตามใจเธอ “งั้นหนูต้องระวังนะ”

“ค่ะ”

เจียงสื้อสื้อรดน้ำดอกไม้เงียบๆ งดงามราวกับดอกไม้เบ่งบานในสวน

หลังจากรดน้ำดอกไม้ แม่จิ้นกับเจียงสื้อสื้อก็ไปนั่งลงที่ม้าหินข้างๆ

แม่จิ้นมองดูดอกไม้ที่ตัวเองปลูกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “รอชาดอกไม้ใหม่ด้านหลังพร้อมแล้ว หนูส่งไปให้แม่ฝู้หน่อยนะ เธอชอบมันมาก”

“ได้ค่ะ” เจียงสื้อสื้อพยักหน้า “คุณแม่คงจะดีใจมากแน่เลย ฉันขอบคุณแทนท่านด้วยนะคะ”

“เด็กโง่ ไม่ต้องขอบคุณหรอกจ้ะ” แม่จิ้นหันไปมองเธออย่างรักใคร่ “ตระกูลจิ้นของเราสิถึงต้องขอบคุณเธอ ขอบคุณตระกูลฝู้ ถ้าไม่ใช่พวกเขาช่วยหนูกับเถียนเถียนเอาไว้ ตระกูลจิ้นก็จะไม่ได้มีลูกสะใภ้ที่ดีอย่างหนูและหลานสาวที่น่ารักน่าเอ็นดู”

เมื่อได้ฟังดังนั้นเจียงสื้อสื้อก็ก้มหน้ายิ้ม “ฉันก็รู้สึกขอบคุณพวกเขามากเหมือนกันค่ะ”

ความเมตตานี้กลัวว่าชีวิตนี้เธอจะไม่มีวันได้ตอบแทน โดยเฉพาะกับฝู้จิงเหวิน

“ในอนาคตยังมีโอกาสให้คนในครอบครัวของพวกเขาทั้งหมดมาสังสรรค์ด้วยกัน สองครอบครัวหลังจากนี้สามารถก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมๆ กันได้” แม่จิ้นแนะนำ

เจียงสื้อสื้อมองแม่จิ้น รู้สึกว่าทั้งหัวใจอ่อนแอ แม้แต่สายตาก็ยังอ่อนโยน “คุณแม่คะ ขอบคุณคุณมากนะคะ”

แม่จิ้นรักเธอมาก ถึงได้คิดแบบนี้

“เด็กโง่ ขอบคุณอีกแล้ว” แม่จิ้นจ้องเธออย่างโกรธๆ

“ฉันจะพูดค่ะ” เจียงสื้อสื้อที่ไม่ค่อยทำตัวเป็นเด็ก เธอเอนศีรษะซบไหล่แม่จิ้น เพลิดเพลินกับความอบอุ่นที่หายากนี้

แม่จิ้นลูบมือของเธอแผ่วเบา พลางยิ้มอย่างอ่อนโยน

จิ้นเฟิงเฉินกลับมาบ้านแล้วไม่เห็นเจียงสื้อสื้อ คิดว่าเธอเกิดเรื่องอีก ตอนที่กำลังจะต่อสายโทรออก หางตาก็เหลือบไปเห็นเธอกับแม่เดินออกมาจากสวนดอกไม้ด้านหลัง