บทที่ 93 บุคคลที่เหมาะสมที่สุด

เสี่ยวเป่าอิงอยู่ในอ้อมกอดของเจียงสื้อสื้อ ไม่นานก็หลับไป

เจียงสื้อสื้อเห็นใบหน้าเขาหลับนิ่งไป ในสายตาอดไม่ได้ที่จะบ่งบอกถึงความอ่อนโยน

เธอลุกเบาๆลงมาจากเตียง หยิบมือถือในกระเป๋ามาดู เมื่อตอนงานเลี้ยงเริ่ม เจียงสื้อสื้อนำมือถือมาปิดเสียง จึงมีสายที่ไม่ได้รับและข้อความหลายข้อความ โดยรวมล้วนเป็นข้อความที่ตระกูลซูและตระกูลหลานส่งมาทั้งนั้น

ล้วนก็คือต้องการให้เธอออกหน้าล้างมลทินให้หลานซือเฉินว่าไม่ได้นอกใจตั้งแต่แรก แล้วยังให้จิ้นเฟิงเฉินปล่อยพวกเขาไป…..

แต่ละข้อความและสายเรียกเข้า ดูออกเลยว่า ตระกูลหลานและตระกูลเจียงเละเทะยุ่งเหยิงจนกลายเป็นโจ๊กไปแล้ว

ถูกคนของตระกูลจิ้นขับไล่ออกจากงานเลี้ยงต่อหน้าสาธารณชน โดยรวมเจียงสื้อสื้อก็พอจะดูออกว่าผลที่ตามมาจะต้องร้ายแรงอย่างมาก เธอไม่ให้ความสนใจ จึงนำมือถือมาปิดเครื่อง

คนของตระกูลหลานทำให้เธอต้องอับอายต่อหน้าผู้คนจำนวนมากแบบนี้ พวกเขาทำฉากที่วุ่นวายนี้ออกมา ก็ต้องคิดถึงผลที่จะตามมา เธอไม่ใช่พระแม่มารีอะไร ทำไมจะต้องไปช่วยเหลือพวกเขาอีกล่ะ

………

ในขณะเดียวกัน จิ้นเฟิงเฉินก็พักอยู่ห้องข้างๆ ในเวลาต่อมา พ่อจิ้นก็เคาะประตูและเข้ามา

เขาและจิ้นเฟิงเฉินพูดคุยกันเรื่องงานเลี้ยงเล็กน้อย แล้วจึงพูดเกี่ยวกับเจียงสื้อสื้อ

“คุณจริงจังกับคุณเจียงหรือเปล่า?” พ่อจิ้นเอ่ยปากถาม

จิ้นเฟิงเฉินเม้มปาก ไม่ได้ตอบกลับคำถามของพ่อจิ้นอย่างเป็นรูปธรรม และเอ่ยปากถามว่า : “พ่อ,คุณต้องการพูดอะไร?”

พ่อจิ้นมองเขาคิดๆแล้วกล่าวว่า : “ฉันและแม่ของคุณก็ไม่ได้ตำหนิเรื่องความไม่เหมาะสมกันอะไรหรอก เพียงแต่อย่าลืมว่าหลายปีก่อนคนที่มาใกล้ชิดเสี่ยวเป่าล้วนมีจุดประสงค์ทั้งนั้น คุณระวังไว้หน่อยจะดีที่สุด”

คุณเจียงคนนี้อันที่จริงก็ดูซับซ้อนเล็กน้อย เธอและตระกูลหลานตระกูลเจียงล้วนเกี่ยวพันกันไม่ชัดเจน ถ้าคุณต้องการจะอยู่ด้วยกันกับเธอจริงๆ ก็จะต้องพัวพันกับปัญหามากมาย ฉะนั้นเฟิงเฉิน ความสัมพันธ์ของพวกคุณทั้งสองต้องตรึกตรองดูให้ดีๆ”

คำพูดคือพูดออกไปแบบนี้ แต่ความหมายของพ่อจิ้นชัดเจนแล้วว่า พวกเขาไม่เห็นด้วยอย่างมากที่จิ้นเฟิงเฉินกับเจียงสื้อสื้อจะอยู่ด้วยกัน

“อื้ม ฉันรู้แล้ว” จิ้นเฟิงเฉินเอ่ยปากอย่างนิ่งๆ

เกี่ยวกับเจียงสื้อสื้อ เขาก็สังเกตการณ์มาสักพักแล้ว เธอไม่ได้คิดวางแผนไม่ว่าอะไรก็ตามกับเสี่ยวเป่า กับตระกูลจิ้นก็ยิ่งไม่มีแผนการอะไร

ถึงแม้ว่าเขาคิดจะอยู่ด้วยกันกับเธอ เจียงสื้อสื้อจะเห็นด้วยไม่เห็นด้วยก็ยังต้องบอกอีกที

ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ!

ถึงแม้ว่าตอนนี้พ่อจิ้นและแม่จิ้นจะไม่สนับสนุนให้คนทั้งสองอยู่ด้วยกัน แต่จิ้นเฟิงเฉินเชื่อว่า ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะต้องมองเห็นความดีของเจียงสื้อสื้อ

พ่อจิ้นมองเขาแล้วกล่าวอีกว่า : “คุณมีเวลาว่างก็บ่มเพาะความสัมพันธ์กับชิงหยิงให้มากหน่อย คุณปู่ซูของคุณมีเจตนาให้พวกเราเกี่ยวดองกัน ฉันกับแม่ของคุณก็ชอบเด็กคนนี้ด้วย”

ไม่ว่าจะพูดทางด้านไหน พ่อจิ้นและแม่จิ้นต่างก็รู้สึกว่าตอนนี้ซูชิงหยิงคือบุคคลที่เหมาะสมที่สุด

เมื่อได้ฟัง จิ้นเฟิงเฉินก็แสดงความคิดเห็นของตนเองโดยตรง

“พ่อ ฉันไม่ชอบเธอ”

“เฟิงเฉิน……”

สีหน้าของพ่อจิ้นไม่พอใจเล็กน้อย เขายังอยากจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่จิ้นเฟิงเฉินก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้งว่า : “พ่อ

ถ้าคุณไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็ก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ! ฉันยังมีเรื่องบางเรื่องที่ต้องจัดการ”

ได้ยินเช่นนี้แล้ว พ่อจิ้นก็ถอนหายใจ สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีก แล้วจึงออกจากห้องไป

ในขณะเดียวกัน หัวมุมห้อง ที่เจียงสื้อสื้ออาศัยอยู่ด้านนั้น สายตาเฝ้ามองพ่อจิ้นออกไป