บทที่ 944 ร้องหาแค่หม่ามี๊

ฟางยู่เชินเดินเข้ามาในห้อง ก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ

เขามองไปที่ฟางเฉิงกับฟางรุ่ย แล้วมองไปยังเจียงสื้อสื้อ

เมื่อเห็นฟางเสว่มั่น ตาก็เป็นประกาย ก่อนจะรีบเดินเข้าไป

" คุณป้า " น้ำเสียงของเขาตื่นเต้น

ฟางเสว่มั่นหรี่ตามอง " เธอคือ... "

ซ่างหยิงรีบแนะนำ " พี่สาม นี่คือ ฟางยู่เชิน ลูกชายของฉันเอง "

" ออ อะเชินนี่เอง " ฟางเสว่มั่นมองเขาไปมา ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น " โตเร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย "

ตอนที่เธอจากบ้านนี้ไป อาเชินพึ่งจะคลอดออกมาได้ไม่นานนัก

ผ่านไปหลายปี เขาก็ตัวสูงโย่งได้ขนาดนั้นเชียว

" คุณป้ากลับมาแล้ว ดีจริง ๆ " ฟางยู่เชินดูตื่นเต้นมาก

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาได้ฟังเรื่องของเธอจากแม่ของตัวเองมามากมาย ถึงจะเป็นการเจอกันครั้งแรก แต่ก็ฟางยู่เชินกลับรู้สึกสนิทชิดเชื้อ

" ขอบใจนะ อะเชิน "

เหมือนเมื่อก่อนเลยสินะ มีแค่บ้านของน้องชายที่ดีกับเธอเช่นนี้

ฟางยู่เชินไม่เข้าใจที่จู่ ๆ เธอก็กล่าวขอบคุณ เลยมองไปที่แม่อย่างสงสัย แล้วก็มองไปที่เจียงสื้อสื้อ

" ลุงใหญ่กับลุงรองตั้งใจต้อนรับป้าแกป้าที่กลับมาไม่ใช่หรือไงล่ะ " ซ่างหยิงกระซิบเบา ๆ

ฟางยู่เชินหันกลับมามองฟางเฉิงกับสองสามคนตรงนั้นอย่างประหลาดใจ ก็อดที่จะกลุ้มใจไม่ได้ " ไม่ใช่สิ ทำไมพวกเขาไม่ต้อนรับคุณป้าเลยล่ะ "

" จะอะไรเสียอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวจะโดนแบ่งสมบัติของตระกูลฟาง " ซ่างหยิงตอบอย่างไม่สบอารมณ์

ครอบครัวลูกชายใหญ่กับลูกชายรองทำเกินไปแล้ว พี่สามไม่ได้กลับมาง่าย ๆ ไม่ต้อนรับก็ไม่ว่า แต่การกระทำที่ฉีกหน้ากันขนาดนี้ ถ้าคนนอกรู้คงจะเอาตระกูลฟางไปพูดในเชิงขบขันได้

ฟางเฉิงเห็นพวกเขาซุบซิบกัน ก็พอจะเดาได้ว่ากำลังพูดถึงอะไร ก็รู้สึกตงิดใจไม่น้อย

เขามองไปที่ภรรยาตาขวาง ด่าด้วยน้ำเสียงกดต่ำ " ก่อนมาก็บอกว่าอย่าปากมาก สิ่งที่เธอพูดไป คอยดูแล้วกัน ตอนนี้จิ้งเฟิงเฉินคงไม่พอใจเรายกใหญ่ "

" ก็ฉันอึดอัด จะให้เก็บมันไว้หรือไง " หลินหลานพูดเสียงเล็กเสียงน้อย

" ยังจะพูดอีก!" ฟางเฉิงกัดฟัดตำหนิ

หลินหลานค่อย ๆ หุบปากลง

ฟางเฉิงเมื่อเห็นฟางยู่เชินกับจิ้นเฟิงเฉินกำลังคุยกันอยู่ เลยกรอกตาไปมา กลับมาปั้นหน้ายิ้มเหมือนเดิม แล้วเดินเข้าไป " เฟิงเฉิน คุณกินข้าวเย็นหรือยังล่ะ ถ้ายังล่ะก็ พาสื้อสื้อไปกินข้าวด้วยกันที่บ้านฉันก็ได้ "

" ไม่จำเป็น " จิ้นเฟิงเฉินปฏิเสธเถรตรง

ฟางเฉิงยิ้มแหย ๆ แต่ก็กลับมาเหมือนเดิม " ถ้าไม่ชอบกินที่บ้าน ก็ไม่กินกันข้างนอกก็ได้ ไปกันทุกคนเลย "

ทุกคนที่เขาหมายถึงคือ แค่ที่ยืนอยู่ตรงนี้

" ไม่จำเป็น "จิ้นเฟิงเฉินปฏิเสธซ้ำ

เมื่อโดนปฏิเสธทั้งสองครั้ง ฟางเฉิงก็รู้สึกเสียหน้า สีหน้าออกมาดูไม่ได้ แต่ก็พูดอะไรออกมาไม่ได้ ทำได้แค่ยิ้มแหย ๆ " ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร ไว้ครั้งหน้าก็ได้ "

บรรยากาศโดยรอบอึมครึมลง

ฟางยู่เชินเสนอขึ้น " งั้นเอาแบบนี้ดีกว่า น้องเขย นายพาน้องกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวตรงนี้ผมดูเอง "

" พี่ แต่ฉันอยากอยู่โรงพยาบาล... "

วันนี้เป็นวันที่แม่มาที่นี่วันแรก เจียงสื้อสื้อก็อยากอยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาล

" ไม่ได้ คุณกลับไปพักเถอะ "จิ้นเฟิงเฉินไม่ยอม เขาเป็นห่วงสภาพร่างกายของเจียงสื้อสื้อ

" แต่ว่า... "เจียงสื้อสื้อมองไปที่แม่อย่างลำบากใจ เธอไม่อยากปล่อยให้แม่อยู่ที่โรงพยาบาลคนเดียว

ซ่างหยิงเลยพูดขึ้น " ยังมีฉันอยู่ที่นี่อีกคน คืนนี้ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนพี่สามเอง พอดีพวกเราไม่ได้เจอกันนาน มีเรื่องต้องคุยกันอีกยาว "

" ใช่แล้ว ที่นี่ยังมีพี่กับแม่พี่อยู่ พวกเธอกลับไปเถอะ "

ไม่ต้องรอให้ฟางยู่เชินพูด ฟางเฉิงกับฟางรุ่ยก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่เท่าไหร่นัก พวกเขาแทบอยากกลับบ้านจนตัวสั่น

เจียงสื้อสื้อซึ้งใจ " ลำบากพวกพี่แย่เลยนะคะ "

" เจ้าเด็กนี่ ก็ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น " ซ่างหยิงยิ้มพร้อมลูบหัวเธอเบา ๆ

ใช่ เราคือครอบครัวเดียวกัน

เหมือนใจของเจียงสื้อสื้อมีไออุ่นบางอย่างไหลผ่านตัวเธอ