บทที่ 964 เชื่อได้หรือเปล่า

ซ่างหยิงเป็นห่วงสื้อสื้อมาก ดวงตาเธอแดงก่ำ

เจียงสื้อสื้อปลอบซ่างหยิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกเธอว่าตนเองนั้นไม่เป็นไร

“ต่อไปถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นต้องบอกเราก่อน เข้าใจไหม เราจะให้ความยุติธรรมกับเธอเอง” ซ่างหยิงจับมือเธอเอาไว้แน่น

“ค่ะ น้าสะใภ้ หนูทราบแล้วค่ะ” เจียงสื้อสื้อพยักหน้าอีกครั้ง

เดิมมื้ออาหารที่อบอุ่นกลับโดนฟางเย้นซินสองพี่น้องมาทำให้หัวใจทุกคนหนักอึ้ง

วันต่อมา เจียงสื้อสื้อและซ่างหยิงพาเด็กทั้งสองไปโรงพยาบาล

ระหว่างทาง เจียงสื้อสื้อเตือน “น้าสะใภ้คะ เรื่องนี้ห้ามบอกแม่หนูเด็ดขาดนะคะ”

“ฉันรู้ แม้เธอไม่บอก ฉันก็ไม่พูดหรอก” ซ่างหยิงตบเบาๆ ลงบนมือของเธอ

“ขอบคุณนะคะ น้าสะใภ้”

ซ่างหยิงแสร้งทำเป็นไม่พอใจ “มาขอบคุณอะไรกัน”

เจียงสื้อสื้อหัวเราะ ไม่ได้พูดอะไรอีก

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ฟางเสว่มั่นมองเห็นเสี่ยวเป่าและเถียนเถียน รอยยิ้มประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดขาว “โอ้ เสี่ยวเป่า เถียนเถียน ที่รักของฉันมาแล้ว”

“คุณยาย”

เสี่ยวเป่าและเถียนเถียนวิ่งเข้าไปหาเธอ

เมื่อนึกถึงคำที่แม่เคยบอกเอาไว้ ว่าคุณยายไม่สบายกอดไม่ได้ พวกเขาจึงหยุดอยู่ข้างเตียง เถียนเถียนตะโกนเรียก

“เด็กดี” ฟางเสว่มั่นโน้มตัวไปกอดพวกเขา จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองเจียงสื้อสื้อ

“พวกเขามาได้ยังไง”

“ปิดเทอมพอดีค่ะ เฟิงเฉินเลยพาพวกเขามาสักสองสามวัน”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” ฟางเสว่มั่นพยักหน้า “ที่นี่โรงพยาบาล อย่าให้พวกเขาอยู่นาน มันไม่ดี”

เด็กน้อยเดิมภูมิคุ้มกันก็ต่ำอยู่แล้ว ที่นี่มีเชื้อโรคมากมายหากติดไป มันไม่ดี

เจียงสื้อสื้อยิ้ม “แม่ อย่ากังวลไปเลยค่ะ เดี๋ยวเราก็ไปแล้ว”

เธอตบไหล่เด็กทั้งสองเบาๆ บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เด็กๆ คุยกับคุณยายไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่ไปดูตาทวด”

“หม่ามี๊ ผมไปด้วย” เสี่ยวเป่าบอก

เมื่อเขาพูดแบบนั้น เถียนเถียนก็เอ่ยตาม “หนูก็จะไปด้วย”

“เอ่อ...” เจียงสื้อสื้อลำบากใจขึ้นมา อาการของคุณตาไม่ดีเท่าที่ควร กลัวเด็กทั้งสองนั้นตกใจ

ตอนนั้นเอง ซ่างหยิงจึงบอก “ไปเถอะ พาพวกเขาไปดูสักหน่อย”

เด็กทั้งสองมาที่นี่เพียงไม่กี่วัน ถ้าครั้งนี้ไม่เจอ บางที...อาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวใจของซ่างหยิงก็หนักอึ้งอย่างห้ามไม่ได้

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ เราไปกันเถอะ”

เธอจูงมือเด็กๆ ออกจากห้องพักผู้ป่วย

มองตามพวกเขาออกไปแล้ว ฟางเสว่มั่นจึงหันมาหาซ่างหยิง ยิ้มบอก “หยิงหยิง เมื่อวานพี่รองกับพี่สะใภ้มาที่โรงพยาบาล”

ได้ยินดังนั้น หัวใจของซ่างหยิงก็กระตุกวูบ ไม่นานก็เข้าใจว่าพี่รองและพี่สะใภ้มาทำอะไร

“พวกเขาพูดอะไรหรือเปล่า” ซ่างหยิงลอบถาม

“บอกว่ามาขอโทษสื้อสื้อ เหมือนว่าสื้อสื้อกับเย้นชิงจะผิดใจกัน”

หัวคิ้วฟางเสว่มั่นขมวด “เธอว่าพวกเขาจะทะเลาะอะไรกัน”

ซ่างหยิงคิดอยู่ชั่วครู่ ยิ้มออกมา “เด็กหนุ่มสาว ก็คงหนีไม่พ้นโต้เถียงกันละมั้ง เธอไม่ต้องสนใจหรอก ให้เขาไปจัดการกันเองดีกว่า”

“แบบนั้นเหรอ” ฟางเสว่มั่นรู้สึกว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น

“แน่นอนสิ” ซ่างหยิงหัวเราะ “ไม่งั้นเธอคิดว่ามันจะหนักขนาดไหน เอาล่ะ ไม่ต้องคิดเรื่องพวกนี้แล้ว ทานอาหารเช้าก่อนดีกว่า”

จากนั้น เธอหมุนตัว ลอบถอนหายใจ จากนั้นเดินไปหยิบกล่องเก็บความร้อนมา

……

คุณท่านฟางอยู่ในห้องพักผู้ป่วย เงียบมาก ได้ยินเพียงเสียงเครื่องอุปกรณ์ต่างๆ

เถียนเถียนเห็นคุณตาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง เสียงใสเอ่ยถาม “หม่ามี๊ คุณทวดนอนหลับเหรอคะ”