บทที่ 979 นายตายใจเถอะ

ฝู้จิงเหวินเข้ามาในศูนย์วิจัยของเบอร์เกนมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ยังเข้าถึงศูนย์วิจัยหลักไม่ได้

ส่วนมาก จะเป็นเรื่องเบ็ดเตล็ด

“ครูของฉันให้นายไปทำความสะอาดห้องข้างๆ”

ชาร์สสั่งฝู้จิงเหวินด้วยท่าทีหยิ่งผยอง

ฝู้จิงเหวินไม่เงยหน้า ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเขา ทำวิจัยในมือต่อ

“เฮ้ย!” ชาร์สพูดเสียงดังขึ้น “นายหูหนวกเหรอ? ไม่ได้ยินเหรอว่าฉันคุยกับนายอยู่?”

เสียงของเขาดึงดูดความสนใจของคนอื่น ต่างก็มองมา

ฝู้จิงเหวินค่อยๆ ถอดถุงมือ จากนั้นก็เงยหน้า ไร้สีหน้า “ฉันเป็นนักวิจัย ไม่ได้ทำความสะอาด นายให้คนอื่นทำเถอะ”

“เฮอะ” ชาร์สหัวเราะอย่างเยือกเย็น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก “นายอย่ามาไร้เดียงสา นายอยู่ที่นี่ก็แค่เบ็ดเตล็ด ยังจะนักวิจัย ตลกจริงๆ”

ฝู้จิงเหวินกำหมัดแน่น ใบหน้าดูดีตึงแน่น อารมณ์โกรธอยู่ในใจ

“นายคิดว่าคุณเบอร์เกนให้นายเข้าร่วม เพราะเห็นความสามารถของนายจริงๆ เหรอ?”

พูดถึงที่นี่ ชาร์สหัวเราะเสียงดัง น้ำเสียงร้ายมากขึ้น “จริงๆ แล้วเขามองเห็นความสามารถในการทำความสะอาดของนาย ดังนั้นก็รีบไปทำความสะอาดห้องได้แล้ว”

ครั้งนี้ฝู้จิงเหวินไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ยกหมัดขึ้นต่อยลงบนหน้าเขาทันที

“ปึก!”

ชาร์สหลบไม่ทัน ใบหน้าโดนต่อยเข้าเต็มๆ

แรงของฝู้จิงเหวินเยอะมาก เขาเซถอยหลังหลายก้าวถึงจะยืนนิ่ง

ความเจ็บเข้ามา ชาร์สโมโหมาก ตะคอกเสียงดัง “ให้ตายเถอะ!”

เขาพุ่งมาทางฝู้จิงเหวิน

อีกคนหลบไปข้างๆ เขาพุ่งหาอากาศ

แต่วินาทีต่อมา เขาหมุนตัว ยกขา เตะไปที่ท้องของฝู้จิงเหวิน

ฝู้จิงเหวินถูกเตะ กระเด็นออกไป แผ่นหลังกระแทกกับขอบโต๊ะแรงๆ

เจ็บจนใบหน้าของเขาขาวซีดทันที

“นายคิดว่าตัวเองเป็นคนเก่งเหรอ? ถุ้ย อยู่ที่นี่นายก็แค่ช่างเบ็ดเตล็ด” ชาร์สด่าและพุ่งเข้าไปจะต่อยเขาอีก

ฝู้จิงเหวินไม่สนใจความเจ็บ ยกมือกันไว้

สองคนต่อยกัน สถานการณ์ควบคุมไม่ได้

นักวิจัยคนอื่นๆ รีบมาดึงไว้ ใช้แรงเยอะมากถึงจะดึงทั้งสองออกจากกัน

“ปล่อยฉัน! วันนี้ฉันต้องสั่งสอนเขา มิฉะนั้นไม่รู้ว่าที่นี่ต้องเชื่อฟังใคร” ชาร์สดิ้นรน พยายามผละออก

ใบหน้าของฝู้จิงเหวินขาวซีด หน้าผากยังมีเหงื่อผุดออกมา ดูทรมานมาก

ศาสตราจารย์คูรี่และข่ายสื้อลินได้ยินเสียงรีบวิ่งมา เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าของทั้งสองไม่ดีมากนัก

“เกิดอะไรขึ้น?” ศาสตราจารย์คูรี่ถาม

มีคนบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขา

หลังจากฟังจบ เขาจ้องชาร์สแรงๆ แล้วด่า “ตอนนี้เป็นเวลาที่สำคัญสำหรับการวิจัย นายยังมีเวลามาก่อเรื่อง ดูเหมือนว่างานที่ฉันให้นายง่ายเกินไปแล้ว”

“ครู……”

ชาร์สอยากอธิบาย แต่ศาสตราจารย์คูรี่ไม่ให้โอกาสเขา ตะคอก “หุบปาก!”

จากนั้นมองไปที่ฝู้จิงเหวิน คิ้วขมวดแน่น “ฝู้ เบอร์เกนให้นายเข้ามา เพราะเชื่อในความสามารถของนาย สักวันหนึ่งนายจะได้สัมผัสกับงานวิจัยหลัก”

สักวันหนึ่ง?

การเยาะเย้ยปรากฏในดวงตาของฝู้จิงเหวิน เขามาที่นี่ระยะหนึ่งแล้ว แม้แต่งานวิจัยพื้นฐานก็กันเขาไว้ ยังพูดว่าสักวันหนึ่งจะได้สัมผัสงานวิจัยหลัก

ฝันอาจจะเร็วหน่อย

ศาสตราจารย์คูรี่ไม่อยากทำให้เรื่องใหญ่ หากเบอร์เกนรู้ ทุกคนในศูนย์วิจัยจะลำบาก

ดังนั้น เขาจึงจัดการ “นายไม่ต้องทำความสะอาดห้องแล้ว ฉันจะให้คนอื่นไปทำ ฉันเห็นเหมือนนายจะได้รับบาดเจ็บ พักผ่อนสองสามวันแล้วกัน”

จนถึงศาสตราจารย์คูรี่จากไป ฝู้จิงเหวินก็ไม่พูดแม้แต่ประโยคเดียว

“ฝากไว้ก่อนเถอะ!”