บทที่ 982 ได้สิ่งที่ผมต้องการ

“คนอื่นๆ ในศูนย์วิจัยนั้น ทักษะทางวิชาชีพก็ไม่ได้แตกต่างอะไรไปมากกว่าคุณเลย”

ความหมายคือ เขาไม่ใช่คนที่โดดเด่นเป็นพิเศษคนคนนั้น

เบอร์เกนจ้องมองฝู้จิงเหวิน มุมปากที่มีรอยยิ้มความหมายเป็นนัยน์อยู่เสมอ

“เหรอ?” ฝู้จิงเหวินยิ้มตอบ ในรอยยิ้มนั้นช่างดูถูกดูแคลนอย่างเต็มที่ “ถ้าพวกเขาเก่งจริง ก็คงไม่วิจัยกันมาตั้งนานขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังคงไม่ได้มีความคืบหน้าอะไรสักอย่างเลย”

เบอร์เกนหรี่ตาลง “ฝู้ คำพูดของคุณมันช่างไม่น่าฟังเอาซะเลย”

“ไม่มีวิธีแล้วนี่ ก็ผมดันชอบพูดความจริงซะด้วย”

เพื่อการได้เข้าไปอยู่ในทีมวิจัยหลัก ครั้งนี้ฝู้จิงเหวินต้องเอาตัวเข้าแลกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการยั่วโมโหเบอร์เกนก็ตามเขาก็ไม่สนใจแล้ว

เพราะว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาทั้งหมดนั้นมันเป็นเรื่องที่เบอร์เกนกำลังปวดหัวอยู่ในเวลานี้

เบอร์เกนใช้นิ้วเคาะลงบนโต๊ะอยู่เรื่อยๆ หน้าตาดำคร่ำเครียด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นขีด

ทว่าเวลานี้ก็สามารถมองออกว่าอารมณ์ความรู้สึกของเขานั้นมันย่ำแย่มาก

ฝู้จิงเหวินเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร พลันยกขวดเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะจิบเบาๆ ด้วยท่าทางสงบเสงี่ยม

เขามั่นใจ ว่าเบอร์เกนต้องตกปากรับคำกับตนเองอย่างแน่นอน

สักพัก เบอร์เกนก็อ้าปากพูด “คุณสามารถรับประกันได้ไหมว่าถ้าคุณเข้าร่วมทีมแล้ว การวิจัยต้องมีความคืบหน้า และได้ผลลัพธ์กลับมาไหม?”

“แน่นอนสิ” ฝู้จิงเหวินกระตุกมุมปากด้วยรอยยิ้ม “ศาสตราจารย์คูรี่และระดับทักษะทางวิชาชีพของผมแล้ว ต้องได้แน่นอน”

เบอร์เกนลังเลอยู่สักพัก ถึงได้ตัดสินใจขั้นสุดท้าย “ได้ คุณสามารถเข้าร่วมทีมของพวกศาสตราจารย์คูรี่ได้ แต่ฉันก็หวังว่าคุณไม่ควรมีความคิดที่ไม่ควรจะมีนะ”

“คุณวางใจเถอะ”

ฝู้จิงเหวินยกแก้วไวน์ขึ้น “หวังว่าพวกเราจะร่วมมือกันอย่างมีความสุข”

เบอร์เกนชนแก้วไวน์กับเขา หลังจากที่ดื่มหมดแก้วแล้ว แต่สายตาเอาแต่จับจ้องเขาอยู่ตลอด ราวกับว่าอยากจะมองอะไรบนใบหน้าของเขาให้ออก

หลังจากพูดคุยกันอย่างเรียบร้อยแล้ว เบอร์เกนก็ขอตัวกลับทันที ทิ้งให้ฝู้จิงเหวินอยู่คนเดียว

อาการตึงบริเวณเส้นประสาทตรงต้นคอของฝู้จิงเหวินพลันผ่อนคลายลงทันที เขาเอนตัวไปทางพนักพิงเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นก็หลับตาลง แล้วยกมือขึ้นมานวดบริเวณหัวคิ้วอย่างเบามือ

ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาแต่ไกลจนใกล้เข้ามาทุกทีบริเวณด้านข้างหู

เวลานั้นเอง ก็มีคนลงมานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเขา

เขาถลึงตาโต ตอนที่ต้องมองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม อย่างไร้ซึ่งอารมณ์แต่อย่างใด “คุณมาทำอะไร?”

“ที่นี่มีเขียนเอาไว้เหรอว่าไม่ให้ฉันมา?” ข่ายสื้อลินตอกกลับ

ฝู้จิงเหวินขี้เกียจจะสนใจเธอ พลันหลับตาลงอีกครั้ง

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นไปแบบนั้นแล้ว ข่ายสื้อลินก็จัดการเทเหล้าให้ตนเอง และยกขึ้นดื่มไปอึกหนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ พูดออกมาช้าๆ “เมื่อครู่เบอร์เกนโทรศัพท์มาหาฉันแล้ว..”

เมื่อได้ยินประโยคนี้แล้ว ฝู้จิงเหวินที่ใช้มือที่บีบหัวคิ้วอยู่ค้างเติ่งทันที

“เขาให้ฉันจัดคนมาดูแลเรื่องอาหารการกินของคุณทั้งหมด แน่นอนว่า นี่เป็นการติดตั้งการสอดส่องดูแลควบคุมรอบตัวคุณได้อย่างชัดเจนมาก ทุกการกระทำของคุณย่อมตกอยู่ภายใต้สายตาของเขาทุกอย่าง”

ข่ายสื้อลินรู้สึกดีใจท่ามกลางความทุกข์ของคนอื่นอยู่เล็กน้อย

เขาทำเพื่อเจียงสื้อสื้อผู้หญิงคนนั้น แถมยังเอาอิสระของตนเองผู้มัดเข้าไป ช่างไม่คุ้มค่าจริงๆ

“พูดจบหรือยัง?” ฝู้จิงเหวินถามกลับอย่างเรียบเฉย

เริ่มทำหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาวแบบนี้อีกครั้งแล้ว

ข่ายสื้อลินเม้มริมฝีปากทันที น้ำเสียงแสดงความเกรี้ยวกราดออกมาเล็กน้อย “คุณอย่าคิดนะว่าการที่คุณเข้าไปอยู่ในทีมวิจัยหลักแล้ว ก็จะสามารถช่วยเหลือเจียงสื้อสื้อได้ นิสัยอย่างศาสตราจารย์คูรี่ ถึงแม้ว่าคุณจะเข้าไปอยู่ในทีมเดียวกับพวกเขาแล้ว เขาก็ไม่ให้คุณมีโอกาสให้คุณได้สัมผัสในการเข้าสู่เนื้อหาวิจัยที่เป็นประเด็นสำคัญที่สุดหรอก”

ฝู้จิงเหวินเบิกตาโต นัยน์ตาแสดงความเย็นชาออกมา ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย “แล้วจะยังไงต่อ?” ข่ายสื้อลินถึงกับกระอักทันที

“ตั้งแต่ฉันสามารถเข้าร่วมทีมได้ นั่นก็มีวิธีที่ฉันสามารถเอาของที่ฉันอยากได้มา”

ฝู้จิงเหวินลุกขึ้นยืน หลังจากทิ้งระเบิดไว้ประโยคหนึ่ง พลันเดินกลับไปทั้งๆ ที่ไม่หันศีรษะกลับมาด้วยซ้ำ

ข่ายสื้อลินมองแผ่นหลังที่เดินจากไปแล้ว เธอมันเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธเคือง

ผู้ชายคนนี้ช่างสารเลวจริงๆ เลย

……

เจียงสื้อสื้อตัดสินใจกลับเมืองจิ่นไปพร้อมกับจิ้นเฟิงเฉิน เพราะว่าเธอนั้นคิดถึงเด็กน้อยทั้งสองคนแล้ว

“ถึงเวลาที่แกควรกลับไปแล้ว”

หลังจากที่ฟางเสว่มั่นได้ยินคำตัดสินใจของเธอแล้วนั้น น้ำเสียงพูดอย่างหนักแน่นทรงพลังจากใจด้วยความรักใคร่ “เพราะว่าแกแต่งงานแล้ว เป็นคนของตระกูลจิ้นแล้ว ไม่ควรจะหมกตัวอยู่ที่บ้านแม่อยู่ตลอด”

“แม่ แม่คิดมากไปแล้ว” เจียงสื้อสื้อจ้องมองเธออย่างทำอะไรไม่ได้