บทที่1070 จิ้นเฟิงเฉิน เธอต้องเอามาครอบครองให้ได้

ในยามเช้า แสงแดดที่สว่างจ้าส่องผ่านหน้าต่างทรงสูงลงบนพื้น จิ้นเฟิงเฉินหยิบเสื้อสูทขึ้นมาจากโซฟาแล้วสวมใส่มันเข้าไป จากนั้นก็เดินออกจากห้องนอนไป

เห้อซูหานที่กำลังรออยู่ในห้องนั่งเล่น พอเห็นเขาออกมาก็รีบเข้าไปทักทายเขาทันที “คุณชายครับ คุณชีซารอคุณอยู่ในร้านอาหารที่อยู่ชั้นล่างแล้วครับ”

"ไปครับ"

จิ้นเฟิงเฉินและเห้อซูหานพากันเดินออกไป

เมื่อไปถึงร้านอาหาร ก็เห็นชีซานั่งอยู่ริมหน้าต่างที่ยาวถึงพื้นทันที เดินไปแล้วนั่งลงตรงข้ามกับเธอ

ชีซากำลังหั่นครัวซองต์อยู่ เธอถามโดยไม่เงยหน้าขึ้น "เรียกฉันมาเช้าขนาดนี้ คงไม่ได้เรียกฉันมาแค่ทานอาหารเช้าไม่ใช่มั้งคะ?"

เธอเอาครัวซองต์ที่หั่นแล้วเข้าปากก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายที่อยู่ตรงข้าม

มุมปากของจิ้นเฟิงเฉินแย้มขึ้นอย่างคาดเดาไม่ได้ "ฉันต้องการโจมตีสถาบันวิจัยนั้นโดยตรง"

“แคร็ก!” ชีซาตกใจกับคำพูดของเขาจนถึงกับติดคอ

เธอรีบจิบน้ำผลไม้คำหนึ่ง เมื่อหายใจสะดวกแล้ว เธอก็พูดเบาๆอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “คุณบ้าไปแล้วเหรอ เจ้ารู้รึเปล่าว่าสถาบันนั้นมีระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาแค่ไหน?”

“ผมรู้ครับ” จิ้นเฟิงเฉินตอบเบาๆ

“ในเมื่อรู้แล้ว คุณยังจะโจมตีโดยตรงอยู่อีกเหรอคะ?” จู่ๆชีซาก็พบว่าเธอไม่สามารถตามความคิดของเขาได้ทันเลย

"ผมรอไม่ไหวแล้ว"

ห้าคำก็เพียงพอที่จะอธิบายว่าทำไมจิ้นเฟิงเฉินถึงต้องทำแบบนี้

ชีซาวางมีดและส้อมลง เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “จิ้นเฟิงเฉิน คุณเคยคิดไหมว่าถ้าคุณเคลื่อนไหวไปอย่างกะทันหัน ถ้ามันไม่ประสบความสำเร็จแต่กลับล้มเหลวแทนล่ะ? นั่นหมายความว่าคุณถูกเปิดเผยแล้วและมันจะยากขึ้นไปอีก"

จิ้นเฟิงเฉินหรี่ตาและพูดด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ว่า "มีต้องทำให้สำเร็จไม่มีคำว่าล้มเหลวเด็ดขาด"

ชีซาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “จิ้นเฟิงเฉิน คุณนี่มันไร้เดียงสาเกินไปแล้ว เบอร์เกนไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คุณคิดหรอก”

“ดังนั้น ผมจึงต้องการความช่วยเหลือจากคุณ” จิ้นเฟิงเฉินกล่าว

“ก็ได้ค่ะ! ยังไงคุณก็พูดมาแล้ว” ชีซาเอนหลังไปพิงเก้าอี้ เอามือกอดอกแล้วมองดูเขาด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า

ทุกครั้งที่เขามาหาเธอ มันก็ไม่เคยมีเรื่องดีเลย

จิ้นเฟิงเฉินเทน้ำผลไม้ให้ตัวเองอย่างใจเย็น จิบน้ำผลไม้แล้วพูดออกมาช้าๆ “ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ และมีเพียงคุณเท่านั้นที่สามารถช่วยผมได้”

“อย่า!” ชีซายกมือขึ้นมาห้ามเขา “อย่าประเมินฉันสูงเกินไป ความจริงฉันไม่มีประโยชน์อะไรเลย”

เธอไม่อยากเห็นเขาเสี่ยงอันตรายเลยจริง ๆ ถ้าเคลื่อนไหวไป ผลที่ตามมาจากความล้มเหลวนั้นไม่อยากที่จะจินตนาการเลย

“คุณไม่อยากช่วยผมเหรอครับ?” จิ้นเฟิงเฉินถาม

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วย แต่ฉันแค่ไม่อยากเห็นคุณตกอยู่ในอันตราย”

ชีซายกน้ำผลไม้ขึ้นมาจิบไปคำใหญ่ ระงับการรำคาญในหัวใจลงไป แล้วพูดต่อว่า "คุณต้องนึกถึงภรรยาของคุณถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ แล้วใครจะไปช่วยเธอล่ะคะ?"

จิ้นเฟิงเฉินขมวดคิ้ว “ชีซา คุณคิดว่าคุณจะล้มเหลวจากก้นบึ้งของหัวใจเลยใช่มั้ยครับ?”

“ฉันแค่จะบอกว่าถ้า ยังไงซะ คู่ต่อสู้ก็คือเบอร์เกน”

“อย่าประเมินเขาสูงเกินไป” จิ้นเฟิงเฉินพูดเบาๆ “นอกจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เขาจัดไว้ในสถาบัน พวกนักวิจัยคนอื่นๆไม่ได้น่ากลัวเลยครับ”

ชีซาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยืนยัน "คุณต้องทำแบบนี้จริงๆเหรอคะ?"

จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า "ตอนนี้เหลือเพียงทางนี้ทางเดียวเท่านั้น"

“ก็ได้ค่ะ” ชีซาสูดหายใจเข้าลึกๆ “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แล้วกันค่ะ”

จากคำพูดนั้น เท่ากับเธอได้รับปากว่าจะช่วยเขาแล้ว

จิ้นเฟิงเฉินค่อยๆแย้มมุมปากขึ้น "ขอบคุณครับ"

ชีซาเบะปาก "ชาติที่แล้วฉันต้องติดหนี้คุณไว้แน่ๆ"

เธอกัดครัวซองต์ของเธอเข้าอย่างแรง

……

ก่อนที่ซ่างกวนหยวนจะมาที่อิตาลี เธอขอให้คนตรวจสอบดูแล้วว่าจิ้นเฟิงเฉินพักอยู่โรงแรมไหน จากนั้นเธอก็เข้าพักในโรงแรมเดียวกันด้วย

เดิมทีก็คิดว่าวันหนึ่งอาจจะบังเอิญเจอกัน แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้

เมื่อเธอเห็นจิ้นเฟิงเฉินเดินเข้าไปในร้านอาหาร ใบหน้าที่ตกแต่งอย่างสวยงามของเธอก็แสดงความดีใจออกมา เธอเปิดปากหวังจะเรียกเขา

แต่เธอเห็นเขาเดินเข้าไปในร้านอาหารโดยเหลียวมองทางอื่นเลย

เธอเห็นเขานั่งลงที่ตรงข้ามกับผู้หญิงคนหนึ่ง

คิ้วบางๆก็ขมวดขึ้นมาอย่างแรง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?