บทที่1186 อยู่ไกลเกินเอื้อม

“ไม่ได้ เรื่องนี้เธอห้ามเข้าไปยุ่งเด็ดขาด”

ซ่างหยิงคิดไปคิดมา ก็ยังไม่สบายใจ ยังกลัวว่าเจียงสื้อสื้อจะไม่ยอมเชื่อฟังเธอ น้ำเสียงจึงได้จริงจังขึ้นมาทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่น้าสะใภ้เล็กพูดแบบนี้กับเธอเลย เจียงสื้อสื้อรู้ว่าเธอกำลังเป็นห่วงตัวเอง

เธอจึงตอบตกลงไปอย่างว่าง่าย “ได้ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว ถึงหนูจะไม่เข้าไปยุ่ง น้าสะใภ้เล็กก็ต้องช่วยซานซานอยู่แล้ว”

“อันนี้เธอไม่ต้องเป็นห่วง” ซ่างหยิงไม่ได้ตั้งใจจะแค่ยืนดูเฉยๆ อยู่แล้ว

“ได้ค่ะ หนูจะรอฟังข่าวดีจากน้าสะใภ้เล็กนะคะ”

ซ่างหยิงพยักหน้า “เธอรออยู่ที่บ้านดีๆ นะ เดี๋ยวฉันขอไปโรงพยาบาลก่อน”

“ค่ะ”

หลังส่งซ่างหยิงออกไปด้วยสายตา เจียงสื้อสื้อก็เก็บรอยยิ้มลง ความเยือกเย็นอ่อนๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็กๆ ของเธอ

ถึงแม้ว่าเธอจะรับปากน้าสะใภ้เล็กไปแล้ว แต่การกระทำของฟางเย้นซินก็ทำให้เธอไม่สามารถเก็บงำความโกรธเอาไว้ได้

เธอจำเป็นต้องได้ทำอะไรบ้าง ไม่อย่างนั้นเธอจะรู้สึกอึดอัดมาก

แล้วกู้เนี่ยนก็เดินเข้ามาพอดี เห็นเธอยืนอยู่ตรงข้างบันได ด้วยสีหน้าค่อนข้างจริงจัง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เขาเดินเข้าไปหา แล้วถามไปด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณหญิง คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ?”

เสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้น ทำให้เจียงสื้อสื้อสามารถดึงสติกลับมาได้ เธอเอนหัวมา พอที่มองเห็นก็เนี่ยนมสายตาของเธอก็เป็นประกาย “จริงด้วย……”

กู้เนี่ยนทำหน้ามึนงง “คุณหญิง มีอะไรรึเปล่าครับ?”

“คืนนี้คุณมีเวลาว่างมั้ยคะ?” เจียงสื้อสื้อไม่ตอบแต่ถามกลับ

“ว่างครับ” กู้เนี่ยนพยักหน้า

“ช่วยส่งฉันไปยังสถานที่แห่งหนึ่งนะคะ”

กู้เนี่ยนถามไปด้วยความสงสัย “ไปไหนเหรอครับ?”

เจียงสื้อสื้อยิ้มออกมาอย่างลึกซึ้ง “ถึงเวลาคุณก็จะรู้เองค่ะ”

ครั้งนี้ เธอจะต้องทำให้ฟางเย้นซินได้รับบทเรียนที่สาสม

……

“ปั้ง!”

กระทะสเตนเลสใบหนึ่งหล่นลงพื้น

เหลียงซินเวยรีบเก็บมันขึ้นมา พูดขอโทษอย่างไม่หยุดหยุ่น “ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ……”

“เวยเวย วันนี้เธอเป็นอะไรเหรอ? ทำไมถึงทำอะไรพลาดอยู่เรื่อยเลย?” ป้าข้างๆ ที่รับหน้าที่ล้างจานเห็นแล้วรู้สึกทนไม่ได้จนต้องเอ่ยถาม

“สงสัยเมื่อคืนจะนอนไม่พอมั้งคะ” เหลียงซินเวยยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย หมุนตัวแล้วเดินออกไปหลังร้านอย่างรวดเร็ว

เธอยกมือขึ้นมาตบๆ ที่หัว ใบหน้าที่สดใสเต็มไปด้วยความหัวเสีย

ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน วันนี้เธอจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย

ไม่ใช่เขียนบิลลูกค้าผิด ก็ทำข้าวของหล่น

สุดๆ แล้วจริงๆ!

“เวยเวย ถ้าเธอรู้สึกเหนื่อย ก็ลางานกลับไปพักผ่อนเถอะนะ” เพื่อนร่วมงานเดินเข้ามา แล้วมองเธอด้วยความเป็นห่วง

เหลียงซินเวยส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ล่ะ ฉันไม่เป็นไร”

“เธอไม่เป็นอะไรจริงๆ เหรอ?” เพื่อนร่วมงานของเธอนั้นไม่เชื่อ “วันนี้เธอทำจานแตกไปหลายใบแล้วนะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เงินเดือนเดือนนี้ของเธอจะโดนหักหมดเอานะ”

“คงไม่……หรอกมั้ง” เหลียงซินเวยพยายามยิ้มออกมา

ในตอนนั้นเอง ผู้จัดการที่อยู่ไม่ไกลก็ตะโกนมาว่า “เวยเวย มานี่หน่อยซิ”

พอเห็นแบบนั้น เพื่อนร่วมงานก็ตบๆ ไหล่ของเธอ “ขอให้โชคดีนะ”

เหลียงซินเวยฉีกมุมปากออก แล้วเดินเข้าไปหาผู้จัดการ

พอเดินเข้าไปไกล ผู้จัดการก็ขมวดคิ้วอย่างแรง แล้วได้ถามไปว่า “เวยเวย นี่เธอไม่สบายใช่มั้ย?”

“เปล่าค่ะ” เหลียงซินเวยส่ายหน้า

“แล้วมันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมวันนี้เธอถึงผิดพลาดทั้งวันเลย?”

เหลียงซินเวยกัดๆ ริมฝีปาก “ผู้จัดการค่ะ ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้……”