บทที่1243 ถึงแม้จะเป็นหุบเหวที่อันตรายก็ตาม

"นี่คุณต้องการอะไรกันแน่คะ?"

เหลียงซินเวยเหวี่ยงมือเขาออกอย่างแรง ตอนแรกก็รู้สึกโกรธ แต่ดวงตากลับแดงก่ำขึ้นมา

เธอหันหน้ามา กะพริบตาปริบๆ เพื่อไม่ให้น้ำตานั้นไหลออกมา

ทั้งๆ ที่เธอตัดสินใจที่จะลืมเขาแล้ว ทำไมเขาถึงยังต้องมาหาเธออีก มาทำให้หัวใจของเธอไขว้เขว

"เวยเวย คุณอย่าร้องไห้เลยนะครับ" เห็นได้ชัดว่าฟางยู่เชินกำลังทำตัวไม่ถูก

เขาแค่อยากมาคุยกับเธอเท่านั้น

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนมาก

เหลียงซินเวยทนต่อความเหนื่อยล้าในใจต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เธอจึงร้องไห้ออกมา พูดไปร้องไห้ไป "คุณจะทำการหมั้นอยู่แล้ว ช่วยอยู่ให้ห่างจากฉันหน่อยได้มั้ยคะ? ฉันไม่อยากเจอคุณอีกแล้วจริงๆ"

พอเห็นเธอร้องไห้ ฟางยู่เชินก็รู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก

เขาเดินเข้ามา สวมกอดเธอไว้ ฝ่ามือใหญ่ๆ ลูบไปที่แผ่นหลังของเธอเบาๆ แล้วพูดปลอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า "หยุดร้องได้แล้ว โอเคมั้ยครับ?"

"คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!" เหลียงซินเวยรู้สึกโกรธและขัดขืนอย่างแรง "ฟางยู่เชิน คุณอย่ามาให้ความหวังอะไรกับฉันอีก......"

"ผมขอโทษ"

ฟางยู่เชินออกแรงมากกว่าเดิม กอดเธอแน่ยิ่งขึ้น

เขารู้ว่าเธอรู้สึกแย่ ดังนั้นเขาจึงกอดเธออย่างเงียบๆ โดยที่ไม่พูดอะไรเลย

ช่วงเวลานี้ ศูนย์การค้าเพิ่งเปิด ลูกค้ายังไม่ค่อยมี แถมยังอยู่ในมุมที่ค่อนข้างเงียบ จึงสามารถได้ยินเสียงร้องไห้ที่ดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เหลียงซินเวยถึงสงบลง ปลายนิ้วจับไปที่อกเสื้อของเขาเบาๆ ไม่อยากที่จะปล่อยมือ

เธอไม่อยากที่จะออกจากอ้อมกอดของเขายิ่งกว่า

น้ำเสียงที่ทุ้มลึกของฟางยู่เชินดังขึ้นที่ข้างหู

"เวยเวย คืนนั้นผมเคยพูดไปแล้ว ว่าผมชอบคุณ ผมไม่ได้ไม่รู้สึกอะไรกับคุณเลย"

พอได้ยินแบบนั้น เหลียงซินเวยก็กำมือแน่น จากนั้นก็ปล่อยมือ ผลักเขาออกอย่างแรง แล้วจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ มุมปากยิ้มออกมาอย่างที่ขมขื่น

"ทุกอย่างมันสายไปแล้ว ไม่ใช่เหรอคะ?"

ที่สำคัญ เธอไม่กล้าคาดหวังเลยว่าความรักของเธอจะได้รับการตอบกลับใดๆ จากเขา

"ยังไม่สายครับ" ฟางยู่เชินจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและจริงใจว่า "ขอแค่คุณยอมเชื่อใจผม ผมก็จะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อยเอง"

"ฉันไม่ได้ไม่เชื่อใจคุณ"

เหลียงซินเวยค่อยๆ ดึงมือของเธอออก หมุนตัว แล้วพูดเบาๆ ว่า "เป็นเพราะฐานะของเราสองมันแตกต่างกันมากเกินไป เราไม่เหมาะสมกันเลยสักนิด"

"คุณคิดว่าผมจะสนใจรึไง?" ฟางยู่เชินขมวดคิ้ว "หรือในสายตาคุณ ผมก็เป็นคนแบบที่รังเกียจคนจน ชื่นชอบคนรวยรึไง?"

"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น" เหลียงซินเวยหันหน้ามา แววตาค่อนข้างเจ็บปวด "พี่ฟางคะ ถ้าคุณชอบฉันจริงๆ ฉันก็รู้สึกดีใจมาก แต่ว่า......ต่อไปเราไม่เจอกันอีกจะดีกว่า ฉันขออวยพรให้คุณมีความสุขนะคะ"

"เวยเวย คุณรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรอยู่?"

ฟางยู่เชินยื่นมือจะไปสัมผัสเธอ แต่เธอก็หลบออก

"ฉันรู้ตัวดีค่ะ" เหลียงซินเวยหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อ "คุณเป็นประธานของฟางซื่อกรุ๊ป จำเป็นต้องมีคู่ครองที่สามารถส่งเสริมธุรกิจของคุณได้ และคุณเย่ก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดแล้ว"

"ผม......"

ฟางยู่เชินอยากบอกว่าเขาไม่ต้องการเลย แต่เขายังไม่ทันได้พูดมันออกมาก็ถูกเหลียงซินเวยพูดแทรกไปก่อน

"ถึงคุณไม่ต้องการ แต่พ่อแม่ของคุณต้องการ ตระกูลฟางก็ต้องการ"

ที่แท้เธอก็รู้เรื่องทุกอย่างแล้ว

ฟางยู่เชินยิ่งรู้สึกหวงแหนเธอมากขึ้นกว่าเดิม

"เวยเวย ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่ผมไม่มีทางแต่งงานกับเย่เสี่ยวอี้เด็ดขาด"

พูดถึงตรงนี้ ฟางยู่เชินก็เงียบไปพักหนึ่ง "คนที่ผมชอบคือคุณ ผมจะไปพูดกับพ่อแม่ให้เข้าใจ แต่ผมขอแค่คุณอย่าทำตัวห่างเหินกับผมแบบนี้ก็พอ"