บทที่1247 แด๊ดดี้ หนูคือเถียนเถียนค่ะ!

"ไม่ว่าผมจะชอบใคร มันก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ"

ฟางยู่เชินชี้ไปทางประตู แล้วเชิญให้เธอออกไป "ผมกำลังยุ่งมาก ไม่มีเวลามาดูแลคุณ เชิญออกไปด้วยครับ!"

"ฟางยู่เชิน!" เย่เสี่ยวอี้โกรธจนต้องกระทืบเท้า แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ

พอเห็นว่าเธอไม่ยอมออกไป ฟางยู่เชินจึงกดไปที่สายภายใน "ส้งหยาว มาเชิญคุณเย่ออกไปที!"

นี่เขาไม่ไว้หน้าเธอเลยสักนิด!

เย่เสี่ยวอี้โมโหสุดขีด ชี้ไปที่จมูกของเขาแล้วด่าทอไปว่า "ฟางยู่เชิน คุณคิดว่านอกจากคุณแล้วฉันจะไม่ยอมแต่งงานกับใครแล้วรึไง? คุณรู้รึเปล่าว่ามีคนมากมายแค่ไหนที่ตามจีบฉันอยู่?"

ฟางยู่เชินยิ้มออกมา "ถ้าเป็นแบบนั้น คุณเย่ก็รีบไปเลือกคนอื่นเลยครับ จะได้ไม่ต้องมาโมโหแบบนี้"

"นี่คุณ!" เย่เสี่ยวอี้โกรธจนพูดอะไรไม่ออก

ตอนนั้นเอง ส้งหยาวก็ได้เปิดประตูเข้ามา เขาสังเกตว่าบรรยากาศมันแปลกๆ จึงได้พูดอย่างระมัดระวังว่า "ท่านประธานครับ......"

"ช่วยพาคุณเย่ออกไปด้วย"

พูดจบ ฟางยู่เชินก็เหลือบมองไปที่เขา แล้วออกคำสั่ง

"ครับ"

ส้งหยาวเดินไปข้างๆ เย่เสี่ยวอี้ ยิ้มออกมา แล้วทำท่า "เชิญ" ให้กับเธอ

"ฟางยู่เชิน แล้วคุณจะเสียใจ!"

ทิ้งท้ายด้วยคำนั้น แล้วเย่เสี่ยวอี้ก็เดินจากไปด้วยความโมโห

ส้งหยาวรู้สึกโล่งอก แล้วรีบเดินตามไป

ในตอนที่ประตูปิดลง ฟางยู่เชินก็ปลดเนกไทออก พิงไปที่เก้าอี้ แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญ

เห็นทีเขาต้องรีบจัดการเรื่องคลุมถุงชนให้เรียบร้อยแล้ว ยิ่งปล่อยไว้มันจะยิ่งวุ่นวาย

แถมยังไม่ส่งผลดีกับเวยเวยด้วย

พอนึกถึงเหลียงซินเวย เขาก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ยื่นมือไปหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา พอหาเบอร์ของเธอเจอ ก็กดโทรออกไป

ไม่นาน ทางนั้นก็รับสาย

น้ำเสียงที่นุ่มนวลดังออกมาจากลำโพง "ยู่เชิน"

พอได้ยินเสียงของเธอ ฟางยู่เชินก็รู้สึกผ่อนคลายลงไปมาก แม้แต่รอยยิ้มที่มุมปากก็ดูลึกซึ้งขึ้นไปอีก

"ทำอะไรอยู่ครับ?" เขาถามไปเบาๆ

"กำลังจัดห้องอยู่ค่ะ"

เหลียงซินเวยหยิบมือถือแล้วเดินไปนั่งตรงโซฟาที่อยู่ในห้องรับแขก ใบหน้าอันสดใสของเธอนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่หวานหยดย้อย

"คืนนี้คุณว่างมั้ยครับ?" ฟางยู่เชินถามต่อ

"ว่างค่ะ มีอะไรรึเปล่า? คุณอยากชวนฉันออกไปข้างนอกเหรอคะท"

"เราสองคนเป็นแฟนกัน การที่ผมชวนคุณออกไปข้างนอกมันก็เป็นเรื่องที่ปกติดีไม่ใช่เหรอครับ?" ฟางยู่เชินยิ้มไม่ตอบแต่ถามกลับ

"แล้วถ้าเกิดว่าฉันไม่ตกลงล่ะคะ?"

"งั้นก็ช่างมันเถอะครับ"

ฟางยู่เชินแสร้งเหมือนจะวางสาย แล้วน้ำเสียงที่ร้อนรนของเหลียงซินเวยก็ได้ดังออกมาจากมือถือ "ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้นค่ะ"

ฟางยู่เชินยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ "งั้นถึงเวลาผมจะไปรับนะครับ"

"ค่ะ"

ทั้งคู่คุยเรื่อยเปื่อยไปอีกพักหนึ่ง เหลียงซินเวยถึงยอมวางสายอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

สองมือโอบกอดมือถือไว้ที่อก เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

มันรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่จริงๆ เดิมทีเธอตั้งใจจะยอมแพ้ให้กับการรักข้างเดียวในครั้งนี้แล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าเรื่องมันจะกลับตาลปัตร จนพวกเธอได้มาคบกันได้

นี่เป็นการเดทครั้งแรกของพวกเธอ เธอจึงต้องแต่งตัวให้ดูดีหน่อย

พอคิดได้แบบนั้น เธอก็ยืนขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้อง หยิบกระโปรงในตู้ออกมา วางไว้บนที่นอน จากนั้นก็เลือกอย่างตั้งอกตั้งใจ

......

หลายวันมานี้เจียงสื้อสื้อไม่ได้มาที่บ้านเลย ซ่างกวนหยวนจึงนึกว่าเธอยอมแพ้ไปแล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าจิ้นเฟิงเหราจะมาซะได้