บทที่1274 ช่วยฉันรูดซิปหน่อย

ซ่างกวนหยวนค่อยๆ ใจเย็นลง ริมฝีปากสีแดงแย้มขึ้น "คุณน้าคะ คุณน้าก็อายุปูนนี้แล้ว ยังจะมาทำให้ฉันลำบากใจอีกทำไมคะ?"

"ฉันทำให้เธอลำบากใจอย่างนั้นเหรอ?" ซ่างหยิงนึกว่าตัวเองได้ยินผิด "จะบอกว่าเธอไม่ได้ทำผิดมาก่อนเหรอ?"

ซ่างกวนหยวนส่ายหน้า "ผิดเหรอคะ? ฉันไม่ผิดเลยสักนิด"

เธอหันข้างไปจับมือจิ้นเฟิงเฉิน

พอเห็นแบบนั้น เจียงสื้อสื้อก็กำมือแน่น กำจนข้อนิ้วซีดไปหมด

"ตอนนั้นสถานการณ์ของเฟิงเฉินนั้นอันตรายมาก ฉันเป็นคนที่ช่วยเขาไว้ ถ้าไม่มีฉัน ตอนนี้เขาก็ไม่มีทางได้มายืนอยู่ตรงหน้าพวกคุณแน่นอน"

ซ่างกวนหยวนพูดทุกคำออกมาอย่างชัดเจน สิ่งที่จะสื่อก็คือต้องการให้พวกเธอรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เธอทำ

"นี่เธอกำลังดูถูกเฟิงเฉินอยู่ใช่มั้ย?" ซ่างหยิงถาม

ซ่างกวนหยวนขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจคำพูดของเธอ

แล้วซ่างหยิงก็พูดต่อว่า "ด้วยความสามารถของเฟิงเฉิน เขาสามารถเอาตัวรอดด้วยตัวเองได้ ไม่โดยไม่ต้องให้เธอช่วยอยู่แล้ว"

พอได้ยินแบบนั้น ซ่างกวนหยวนก็หัวเราะออกมา ราวกับได้ฟังเรื่องตลกอะไรเข้า หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

เจียงสื้อสื้อหันมาสบตากับซ่างหยิง จากนั้นก็หันไปมองเธอด้วยความสงสัย

ผ่านไปไม่นาน ซ่างกวนหยวนก็หยุดหัวเราะ ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่หัวเราะจนเล็ดออกมาจากทางหางตา

"พวกคุณนี่มันช่างไร้เดียงสาจริงๆ" ซ่างกวนหยวนพูด "พวกคุณคิดว่าเบอร์เกนนั้นรับมือง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เบอร์เกนอย่างนั้นเหรอ?

พอจิ้นเฟิงเฉินได้ยินชื่อนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยที่แปลกประหลาดก็แล่นเข้ามาในใจอีกครั้ง

"เบอร์เกนคือใครครับ?" เขาที่เงียบมาโดยตลอดจู่ๆ ก็ถามขึ้น

สายตาของเจียงสื้อสื้อเป็นประกาย แล้วชิงพูดก่อนซ่างกวนหยวนไปว่า "เขาคือศัตรูของคุณ เบอร์เกนจ้องที่จะจับฉันไปทำการทดลองมาโดยตลอด เพื่อที่จะช่วยฉัน คุณถึงได้ตกอยู่ในอันตราย คุณจำได้มั้ยคะ?"

เธอถามไปอย่างระมัดระวัง

จิ้นเฟิงเฉินส่ายหน้า "จำไม่ได้ครับ"

เจียงสื้อสื้อแสดงสีหน้าที่ผิดหวังออกมา เขาก็ยังจำอะไรไม่ได้อยู่ดี

ซ่างกวนหยวนนึกว่าจิ้นเฟิงเฉินนึกอะไรออกแล้ว พอได้ยินเขาบอกว่าจำไม่ได้ เธอก็รู้สึกโล่งอกทันที

จากนั้น เธอก็พูดไปว่า "เรายังต้องลองชุดแต่งงานกันอีก ไม่คุยกับพวกคุณน้าแล้ว"

เธอจูงมือจิ้นเฟิงเฉินจากไป

เมื่อมองดูแผ่นหลังของพวกเขา หัวใจของเจียงสื้อสื้อก็รู้สึกเหนื่อยล้า และน้ำตาได้เอ่อล้นออกมาทันที

เธอก้มหน้าลง หลับตา น้ำตาค่อยๆ ไหลรินออกมา

ทั้งๆ ที่เฟิงเฉินของเธอก็อยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่ยืนมองเขาถูกผู้หญิงคนอื่นจูงมือจากไปเท่านั้น โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

พอเห็นเธอร้องไห้ ซ่างหยิงก็รู้สึกเป็นห่วงมาก ใช้มือตบๆ ที่หลังเธอเบาๆ แล้วพูดปลอบไปว่า "ไม่ต้องร้องนะ น้าสะใภ้เล็กจะหาทางช่วยเธอเอง"

ซ่างหยิงเรียกพนักงานมา แล้วกระซิบบางอย่างที่ข้างหูของพนักงานเบาๆ

แล้วพนักงานก็เบิ่งตาโตทันที มองเธอด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ "คุณหญิง คุณแน่ใจเหรอคะ?"

ซ่างหยิงทำหน้าเคร่งขรึม "ทำตามที่ฉันบอก"

พนักงานตอบว่า "ค่ะ" แล้วเดินดุ่มๆ ออกไป

"น้าสะใภ้เล็กคะ น้าคิดจะทำอะไรเหรอคะ?" เจียงสื้อสื้อถาม

ซ่างหยิงตบๆ ที่มือเธอ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เดี๋ยวเธอขึ้นไปที่ชั้นบน แล้วไปลองชุดเจ้าสาวนะ"

"หนู? ลองชุดเจ้าสาว?" เจียงสื้อสื้อไม่เข้าใจสิ่งที่เธอจะทำ "เรามาที่นี่ไม่ได้จะมาลองชุดเจ้าสาวสักหน่อยนะคะ......"

"ฉันรู้ เธอแค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอนะ"

จากความผลักดันของซ่างหยิง สุดท้ายเจียงสื้อสื้อก็ขึ้นไปที่ชั้นบน เข้าไปในห้องวีไอพี

พอเข้าไปข้างใน ก็มีพนักงานเอาชุดเจ้าสาวมาให้เธอทันที "คุณเจียงคะ ชุดนี้เป็นชุดที่ดีไซเนอร์มือหนึ่งของเราออกแบบด้วยตนเองเลยนะคะ ทั้งประเทศมีเพียงชุดเดียวเท่านั้น"

"ขอบคุณค่ะ"

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า

"ต้องการให้ฉันช่วยมั้ยคะ?" พนักงานถาม

"ไม่เป็นไรค่ะ" เจียงสื้อสื้อปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม

"ถ้าคุณมีอะไรให้ช่วยก็เรียกฉันได้เลยนะคะ ฉันอยู่ข้างนอกนี่เองค่ะ"

"ได้ค่ะ"