บทที่1318 นึกไม่ถึงว่านายจะหลอกฉัน

ซุปหกหมดแล้ว

ต่อให้ซ่างกวนหยวนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ก็ทำได้แค่พูดว่า "ไม่เป็นไร ฉันไปเคี่ยวให้ใหม่ก็ได้แล้ว"

จิ้นเฟิงเฉินลุกไปห้องอาบน้ำ นำข้อมือที่ถูกลวกไปไว้ใต้ก๊อกน้ำล้างน้ำ

น้ำที่เย็นฉ่ำบรรเทาความร้อนฉ่าตรงที่บาดเจ็บได้

สีหน้ากลับเรียบเฉย

"เฟิงเฉิน ฉันจะไปเอาพลาสเตอร์มาให้นะ"

ซ่างกวนหยวนที่อยู่ด้านนอกส่งเสียงตะโกน จากนั้นก็ออกไป

จิ้นเฟิงเฉินปิดก๊อกน้ำ หยิบผ้าขนหนูด้านข้างมาเช็ดมือ เหลือบตาลง สายตาหยุดอยู่ที่ข้อมือที่ถูกลวกจนแดง สองนัยน์ตาลึกล้ำเสมือนบ่อน้ำที่มืดมิดและลึก

ซ่างกวนหยวนให้คนรับใช้เก็บกวาดห้องให้สะอาด แล้วตัวเองก็ดึงจิ้นเฟิงเฉินไปยังห้องหนังสือ

"แดงหมดแล้ว" ซ่างกวนหยวนมองข้อมือที่ถูกลวกของเขา รู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก

เธอรีบนำยาทาบาดแผลน้ำร้อนลวกออกมา ทาบนบาดแผลอย่างเบามือ

จิ้นเฟิงเฉินนิ่งเงียบ ไม่ปริปากพูดอะไร

หลังจากทายาเสร็จ ซ่างกวนหยวนเงยหน้าขึ้น เห็นเขากำลังเหม่อลอย ยิ้มออกมาอย่างอดไม่อยู่ "เฟิงเฉิน คุณกำลังคิดอะไรอยู่?"

จิ้นเฟิงเฉินช้อนสายตาขึ้น คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย "ฉัน......นี่ฉันเป็นแผลถูกลวกได้ยังไง?"

"คือว่า......" ซ่างกวนหยวนกำลังจะตอบ จู่ ๆ สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ จึงเอ่ยถามหยั่งเชิง "คุณจำเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ได้เหรอ?"

"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" จิ้นเฟิงเฉินถามกลับโดยไม่ตอบ

ซ่างกวนหยวนขมวดคิ้ว "เจียงสื้อสื้อ......"

เธอจงใจเอ่ยถึงชื่อนี้ สายตาจดจ้องใบหน้าของเขาอย่างประชิด

ทว่าท่าทางของเขานิ่งสงบไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับเหมือนไม่ได้ยินเสียงของเธอ

"นายรู้จักเจียงสื้อสื้อไหม?" ซ่างกวนหยวนหยั่งเชิงถาม

จิ้นเฟิงเฉินขมวดคิ้ว "เจียงสื้อสื้อ?"

เขาตั้งใจขบคิด จากนั้นส่ายหัว "ไม่รู้จัก แต่ได้ยินชื่อแล้วคุ้นหูนิดหน่อย"

พอได้ยิน ซ่างกวนหยวนเผยรอยยิ้ม

ในที่สุดประสิทธิภาพของยาก็ได้ผลแล้ว

"ไม่รู้จักก็ช่างเถอะ" ซ่างกวนหยวนรู้สึกถึงก้อนหินที่กดทับบนหัวใจในที่สุดก็ขยับออกแล้ว ทั่วทั้งตัวรู้สึกสบายขึ้นมาก

ในที่สุดเขาก็ลืมเจียงสื้อสื้อได้แล้ว เมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็สบายใจได้แล้ว

"บาดแผลห้ามโดนน้ำ เข้าใจไหม?" ซ่างกวนหยวนเอ่ยกำชับ

จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้า "เข้าใจแล้ว"

ซ่างกวนหยวนให้เขากลับไปพักผ่อนในห้อง แล้วก็กลับห้องของตัวเอง

เธอโทรหาพ่อบุญธรรมที่อยู่ไกลถึงต่างประเทศ

"หยวนหยวน ทำไมถึงนึกจะโทรหาฉันล่ะ? " น้ำเสียงราบเรียบทรงพลังดังออกมาจากมือถือ

ซ่างกวนหยวนยกยิ้มที่มุมปาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย "พ่อบุญธรรม หนูเตรียมจะพาเฟิงเฉินกลับสิงคโปร์ค่ะ"

เมื่ออีกฝ่ายได้ยินจึงเอ่ยถาม "จัดการธุระได้แล้วเหรอ?"

"อื้ม จัดการได้แล้วค่ะ"

"งั้นก็กลับมาเถอะ ถึงเวลาฉันจะให้คนไปรับพวกเธอที่สนามบิน"

"ค่ะ"

ซ่างกวนหยวนวางสายโทรศัพท์ มุมปากยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

ขอเพียงเธอพาเฟิงเฉินออกนอกประเทศ ให้ห่างไกลจากเจียงสื้อสื้อ ห่างไกลจากคนตระกูลจิ้น เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะสามารถรื้อฟื้นความทรงจำมาได้อีก

......

เมื่อซ่างกวนเชียนรู้ว่าซ่างกวนหยวนจะไป ก็แปลกประหลาดใจมาก

"ทำไมอยู่ดี ๆ ก็จะไปอีกแล้ว?" ซ่างกวนเชียนถาม

"อยากกลับก็กลับ ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?" ซ่างกวนหยวนย้อนถามอย่างเย็นชา

"ไม่ใช่ ร่างกายของคุณย่ายังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย เธอก็จะไปต่างประเทศงั้นเหรอ?" ซ่างกวนเชียนไม่เข้าใจการกระทำของเธอจริง ๆ

"คุณย่ารับปากจะเข้ารับการผ่าตัดแล้วไม่ใช่เหรอ? อีกอย่างฉันก็ถามคุณหมอแล้ว อัตราความสำเร็จของการผ่าตัดสูงมาก ไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก"