บทที่1320 พวกเรานอนด้วยกัน

"พวกเราเป็นคนในครอบครัวของเธอ เป็นสิ่งที่สมควรทำอยู่แล้ว" ฟางยู่เชินเอ่ย

ได้ยินดังนั้น จิ้นเฟิงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ "ขอบคุณพวกคุณด้วยนะครับ"

"ทำไมจู่ ๆ บอกขอบคุณล่ะ?"

จิ้นเฟิงเฉินดึงผ้าเช็ดปากมา เอ่ยปากอย่างเชื่องช้า "ช่วงเวลาที่ผมไม่ได้อยู่ข้าง ๆ สื้อสื้อ ขอบคุณพวกคุณที่ดูแลเธอแทนผม"

ฟางยู่เชินขมวดคิ้ว "นายนึกอะไรบางอย่างออกแล้วใช่ไหม?"

ไม่อย่างนั้นเขาจะพูดแบบนี้ได้ยังไง?

"เปล่า ผมไม่ได้นึกอะไรออก" จิ้นเฟิงเฉินยิ้มอย่างจำใจ "แต่ตั้งแต่ตอนที่ผมรู้ช่วงเวลาที่ลำบากของสื้อสื้อ ผมก็รู้สึกไม่สบายใจ"

บางทีสมองอาจจำไม่ได้ แต่หัวใจยังคงจดจำ

ได้ยินดังนั้น เจียงสื้อสื้อรู้สึกปวดตื้อที่ปลายจมูก มีหมอกปกคลุมจาง ๆ ในดวงตา เธอเม้มปากเล็กน้อยแล้วยิ้มเอ่ย "ขอเพียงนายกลับมาอย่างปลอดภัย อะไรก็ไม่สำคัญ"

"ไม่ นี่สำคัญสำหรับฉันมาก" จิ้นเฟิงเฉินจ้องมองเธอลึกเข้าไป "ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว จะต้องชดเชยให้เธอแน่นอน"

เบื้องหน้ามีละอองน้ำเอ่อขึ้นมาหนึ่งชั้นอย่างรวดเร็ว

เจียงสื้อสื้อเอื้อมมือกดซับที่หัวตา บังคับให้น้ำตาไหลกลับเข้าไป

ด้วยคำพูดประโยคนี้ของเขา จากวันเวลาเหล่านั้น ความลำบากและการยืนหยัดทั้งหมดล้วนคุ้มค่าแล้ว

"พอเถอะ อย่าแสดงความรักต่อหน้าฉัน" ฟางยู่เชินเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ ทำลายบรรยากาศที่เจือความโศกเศร้าเสียใจในคราวเดียว

เจียงสื้อสื้อปาดน้ำตาอย่างยิ้ม ๆ "ทำไม? อิจฉาหรือว่าริษยา?"

"ทั้งคู่"

ฟางยู่เชินอิจฉาความผูกพันของพวกเขามากจริง ๆ หวังอยากให้ตัวเองและเวยเวยสามารถเป็นเหมือนพวกเขาได้เหมือนกัน ความผูกพันที่ลึกซึ้งขนาดนี้

"น้อยหน่อยน่า พี่ก็ไม่ได้โสด อิจฉาอะไรกัน" เจียงสื้อสื้อพูดแขวะไปหนึ่งประโยคอย่างไม่พอใจ

ซ่างหยิงกำลังยกอาหารมาพอดี ได้ยินเข้าจึงถามด้วยความสงสัย "โสดอะไรเหรอ?"

"เปล่าค่ะ ก็แค่คุยเล่นกันน่ะค่ะ" เจียงสื้อสื้อสบตากับฟางยู่เชินเล็กน้อยแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก

ซ่างหยิงวางอาหารลง มองจิ้นเฟิงเฉินพลางเอ่ย "รอเฟิงเฉินฟื้นคืนความทรงจำได้แล้ว ถึงตอนนั้นคนในครอบครัวค่อยมารวมตัวอีกครั้ง"

เจียงสื้อสื้อพยักหน้า "ได้เลยค่ะ""

"ถึงตอนนั้นก็เรียกพวกเสี่ยวอี้มา"

พอได้ยิน ฟางยู่เชินขมวดคิ้ว "แม่ คนในครอบครัวเรารวมตัวกัน เรียกพวกเขามาทำอะไร?"

"ไม่นานก็จะเป็นคนในครอบครัวแล้ว" ซ่างหยิงหัวเราะร่า

ฟางยู่เชินอ้าปากจะโต้แย้ง ซ่างหยิงสังเกตความคิดของเขาออก จึงแย่งเอ่ยปากพูดก่อน "เอาล่ะ กว่าเฟิงเฉินจะกลับมาได้ เธอก็อย่าทำให้ทุกคนหมดอารมณ์สิ"

เธอพูดขนาดนี้ ฟางยู่เชินก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

แม้ว่าเจียงสื้อสื้อจะเห็นใจเขา แต่ก็ช่วยเขาไม่ได้

หลังจากกินข้าวเสร็จ เจียงสื้อสื้อกับจิ้นเฟิงเฉินขึ้นไปพักผ่อนชั้นบน

"วันนี้นายนอนห้องนี้" เจียงสื้อสื้อยกห้องของตัวเองให้เขา

"งั้นเธอล่ะ?" จิ้นเฟิงเฉินถาม

เจียงสื้อสื้อยิ้ม "ฉันจะนอนห้องรับแขก"

จิ้นเฟิงเฉินย่นระหว่างคิ้ว "ให้ฉันนอนห้องรับแขกดีกว่า"

ขณะเจียงสื้อสื้อกำลังจะพูดว่าไม่ต้อง เสี่ยวเป่ากับเถียนเถียนก็วิ่งมาหา

"แด๊ดดี้ คืนนี้พวกเราอยากนอนกับแด๊ดดี้ด้วย" เสี่ยวเป่าเอ่ย

จิ้นเฟิงเฉินเหลือบมองเจียงสื้อสื้อ "พวกหนูอยากนอนกับฉันเหรอ?"

เถียนเถียนพยักหน้าหลายครั้ง "อ้อ แล้วก็หม่ามี๊ด้วย"

เมื่อเจียงสื้อสื้อได้ฟังก็รีบพูดขึ้น "ไม่ได้ พวกหนูต้องนอนกันเอง ส่งเสียงรบกวนแด๊ดดี้ไม่ได้นะ"

จิ้นเฟิงเฉินยังไม่ได้ฟื้นคืนความทรงจำ เธอให้เขากับเด็กแล้วก็ตัวเองนอนบนเตียงเดียวกันคงจะไม่ดี

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นสามีภรรยากันก็ตาม