บทที่1322 ไม่จำเป็นต้องแยกห้องกันนอน

"หรือว่าฉันพูดผิดหรือไง?"เจียงสื้อสื้อถาม

จิ้นเฟิงเหราส่ายหัว"เปล่าครับ คุณพูดถูก พี่ของผมเป็นคนตระกูลจิ้น ต้องกลับมาที่ตระกูลจิ้นแน่นอนอยู่แล้ว"

"ดังนั้น นายยังต้องลำบากไปอีกสักพัก"เจียงสื้อสื้อพูดขึ้น"พี่ของนายความจำยังไม่กลับคืนมา อย่าคิดว่าเขาจะสามารถจัดการเรื่องบริษัทได้หรอกนะ"

จิ้นเฟิงเหราหลุดขำ"วางใจได้ ผมแค่พูดล้อเล่นกับเขาเท่านั้น ต่อให้เขาความทรงจำกลับมาแล้ว ผมก็ไม่มีทางให้เขารับงานของผมในทันทีหรอกครับ"

"ขอบคุณนะ"

ช่วงเวลานี้ ถ้าไม่มีเขา จิ้นกรุ๊ปกับตระกูลจิ้นจะต้องวุ่นวายแน่ๆ

"คนครอบครัวเดียวกันไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้หรอกครับ"จิ้นเฟิงเหรายิ้มให้กับเธอ

พอกินซุปเสร็จ แม่จิ้นเห็นว่าจิ้นเฟิงเฉินดูเหน็ดเหนื่อย ก็เลยให้เจียงสื้อสื้อพาเขาขึ้นไปพักผ่อนข้างบน

"แม่ให้คนรับใช้จัดการทำความสะอาดห้องไว้แล้ว ผ้าปูที่นอนผ้าห่มก็เปลี่ยนใหม่หมดแล้ว พวกลูกขึ้นไปนอนได้เลย"แม่จิ้นพูดขึ้น

เจียงสื้อสื้อตอบรับกลับมา"ค่ะ" ก่อนจะพาจิ้นเฟิงเฉินขึ้นไปข้างบน

พอกลับมาถึงห้อง เจียงสื้อสื้อก็มองเตียงใหญ่ที่มีแค่เตียงเดียว เงียบไปสักพัก ก่อนจะหันกลับไปพูดกับจิ้นเฟิงเฉิน"คุณนอนที่นี่แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะไปนอนกับลูกเอง"

พูดเสร็จ เธอก็หันตัวกำลังจะออกไป

จิ้นเฟิงเฉินคว้าข้อมือของเธอเอาไว้

เจียงสื้อสื้อหันหน้ากลับมา

ตาสองคู่มองจ้องกัน

ริมฝีปากบางๆ ของจิ้นเฟิงเฉินเปิดออกเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มหนาดังขึ้นมาในห้องที่เงียบสงัด

"พวกเราเป็นสามีภรรยากัน ไม่จำเป็นต้องแยกห้องนอนหรอก"

แน่นอนว่าเจียงสื้อสื้อก็ไม่ได้อยากจะให้พวกเขาแยกห้องกันนอนอยู่แล้ว แต่แค่กลัวว่าตอนนี้เขายังความจำเสื่อมอยู่ ถ้าทั้งสองคนนอนเตียงเดียวกัน เดี๋ยวเขาจะรู้สึกอึดอัดได้

"คุณวางใจได้ ช่วงที่ผมความจำยังไม่กลับมา ผมจะไม่แตะต้องคุณแน่นอน"จิ้นเฟิงเฉินนึกว่าเธอกำลังกังวลเรื่องนี้

เจียงสื้อสื้อเขินจนหน้าแดงทันที"คุณคิดเยอะเกินไปแล้ว ฉันแค่กลัวคุณรู้สึกอึดอัดเท่านั้น ก็เลยอยากที่จะแยกห้องนอน"

ถ้าเขาไม่ได้ความจำเสื่อม ก็เรียกได้ว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยาที่แต่งงานกันมานานมากแล้ว

แต่เธอยังรู้สึกเขินอายอยู่

น่ารักจริงๆ

จิ้นเฟิงเฉินยกมุมปากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว สายตาที่มองเธอมันดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

"คุณวางใจได้ ผมจะไม่รู้สึกอึดอัดแน่นอน"เขาพูด

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย"

ในเมื่อเขาพูดขนาดนี้แล้ว เจียงสื้อสื้อก็เลยอยู่ห้องนี้ต่อ

เธอเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว หยิบชุดนอนของเขาออกมา วางลงบนมือของเขา"ไปอาบน้ำก่อนสิ จะได้สบายตัว"

"ครับ"

จิ้นเฟิงเฉินเดินถือชุดนอนเข้าไปในห้องน้ำ

ส่วนเจียงสื้อสื้อไปอยู่เป็นเพื่อนกับเด็กน้อยทั้งสองคนที่ห้องเด็กเล่น

พอเธอกลับมาที่ห้อง จิ้นเฟิงเฉินก็อาบน้ำเสร็จออกมาแล้ว กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผม

เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ หยิบไดร์เป่าผมออกมา

"ฉันช่วยคุณเป่าผมเอง"

จิ้นเฟิงเฉินอยากจะปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันพูดออกมา ก็ถูกเธอกดให้นั่งลงที่ขอบเตียงแล้ว

มีเสียงลม"ฟู่ๆ "ดังขึ้นมาที่ข้างๆ หู นิ้วมือของเธอสางผมของเขาเบาๆ

จิ้นเฟิงเฉินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่จริงจังของเธอ รู้สึกอิ่มเอมไปทั้งหัวใจ

เป่าผมเสร็จ เจียงสื้อสื้อก็มองต่ำลง มองเข้าไปเห็นลูกตาดำที่ลึกของเขาเข้าพอดี อึ้งไปสักพัก ก่อนจะยิ้มออกมา"ทำไมถึงมองฉันขนาดนี้ล่ะ?"

"เพราะว่าคุณสวย"

เจียงสื้อสื้อหัวเราะออกมา"มองฉันมานานขนาดนี้แล้ว ยังมองไม่เบื่ออีกเหรอ"

"ผมคิดว่าผมไม่น่าจะเบื่อ ไม่ว่าจะเป็นผมเมื่อก่อน หรือว่าผมตอนที่ความจำเสื่อม"จิ้นเฟิงเฉินตอบกลับมาอย่างจริงจัง

เจียงสื้อสื้อกัดริมฝีปากล่าง ก่อนจะก้มหัวลงไป จูบลงที่ริมฝีปากของเขา

ตอนแรกเธอกะที่จะจูบลงไปเบาๆ

ใครจะไปรู้ว่าเอวของเธอเข้าไปแนบใกล้ชิดเขาอย่างแนบแน่น

เขาจูบดูดดื่มมากขึ้น

ใจเต้นแรงไม่น้อย

เจียงสื้อสื้อค่อยๆ หลับตาลง ยอมให้เขามายึดครองตัวเธอ

บรรยากาศในห้องค่อยๆ อ่อนโยน

ตึ้ง!

ไดร์เป่าผมตกลงบนพื้น

จิ้นเฟิงเฉินสะดุ้ง รีบผลักเจียงสื้อสื้อออกทันที

เจียงสื้อสื้อมองเขาด้วยความสับสน