บทที่1324 ลองยา

ในที่สุดคุณชายของพวกเขาก็กลับมาแล้ว!

ในใจของโม่เหยียกับหานยู่ตื่นเต้นมาก

"พวกคุณลำบากแล้ว"จิ้นเฟิงเฉินพูดขึ้นหนึ่งประโยคด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

โม่เหยียกับหานยู่ทั้งสองคนรีบส่ายหัวทันที"ไม่ลำบาก พวกเราไม่ลำบากเลยสักนิด"

ตั้งแต่กู้เนี่ยน มาเฟิงเหรา แล้วพวกเขาอีก ทุกคนล้วนแต่พูดว่าไม่ลำบากเลยสักคน

จิ้นเฟิงเฉินจู่ๆ ก็รู้สึกอิจฉาตัวเองก่อนความจำเสื่อมขึ้นมา

ที่มีคนมากมายเต็มใจที่จะรับผิดชอบเรื่องต่างๆ แทนเขาขนาดนี้

"การวิจัยของพวกคุณได้ผลลัพธ์แล้วยัง?"เจียงสื้อสื้อถาม

โม่เหยียกับหานยู่หันหน้ามองกัน พูดตอบกลับไป"ยาใกล้จะวิจัยเสร็จแล้ว น่าจะอีกประมาณสองวันครับ"

พอได้ฟังแบบนั้น เจียงสื้อสื้อก็สีหน้าดีใจ"จริงเหรอ?"

"อื้อ แต่ว่า......"

พอเห็นโม่เหยียกับหานยู่ ใจของเจียงสื้อสื้อก็ประหม่าขึ้นมา รีบถามขึ้นทันที"เป็นอะไรเหรอ? มีปัญหาอะไรหรือไง?"

"ปัญหาก็คือถ้ายายังไม่ได้ผ่านการทดสอบทางสถานพยาบาล ไม่รู้ว่าจะมีผลข้างเคียงอะไรไหม"

โม่เหยียกังวลว่าถ้าเกิดยามีผลกระตุ้นมากเกินไป จะทำให้ร่างกายของจิ้นเฟิงเฉินได้รับความเสียหายที่ไม่สามารถกลับสู่สภาพเดิมได้

เจียงสื้อสื้อหันไปมองจิ้นเฟิงเฉิน เริ่มลังเล

เธออยากพยายามที่จะฟื้นความจำของเขาอย่างสุดความสามารถ แต่ถ้าเกิดสร้างความเสียหายให้กับร่างกายของเขา เธอทำได้แค่ต้องปล่อยวางละเลิกไป

"ผมอยากลอง"จิ้นเฟิงเฉินพูดขึ้น

เจียงสื้อสื้อรีบห้ามปาม"เฟิงเฉิน!"

กว่าเขาจะกลับมาได้ ไม่ใช่เรื่องง่าย เธอไม่อยากจะเห็นเขาได้รับความเสียหายอะไรอีกแล้ว

"อย่ากังวลไปเลย ผมจะไม่เป็นอะไรหรอก"จิ้นเฟิงเฉินยิ้มปลอบใจเธอ ก่อนจะหันไปมองโม่เหยียกับหานยู่ พูดขึ้นอย่างแน่วแน่มั่นใจ

"อีกอย่าง ผมเชื่อคนที่ผมเลี้ยงดูปลูกฝังมาว่าจะต้องไม่ทำผิดพลาดแน่นอน"

ความเชื่อใจที่เขามีต่อโม่เหยียกับหานยู่ ทำให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้งใจ

"คุณชาย คุณวางใจได้ ผมรับประกันได้เลยว่าสุขภาพของคุณจะต้องแข็งแรงแน่นอน"โม่เหยียพูดสัญญาอย่างหนักแน่น

หานยู่พูดเสริมขึ้นมาต่อ"คุณชาย ผมก็ด้วยครับ"

เจียงสื้อสื้อเม้มปาก มีไอหมอกบางๆ ผ่านเข้ามาในแววตา

มีความเชื่อใจซึ่งกันและกันของพวกเขาแล้ว ยาจะต้องวิจัยออกมาสำเร็จอย่างแน่นอน

......

พวกเจียงสื้อสื้อกลับมาบ้าน ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

แม่จิ้นกำลังให้คนรับใช้เตรียมอาหารเย็น พอเห็นพวกเขากลับมา ก็พูดถามขึ้น"พวกลูกสองคนอยากกินอะไร?"

"แม่ หนูกินอะไรก็ได้ค่ะ"

เจียงสื้อสื้อเพิ่งจะตอบเสร็จ จิ้งเฟิงเฉินก็พูดตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ"คุณชอบกินปลานึ่งไม่ใช่เหรอ? ให้พ่อครัวเตรียมให้ได้นะ"

พอคำพูดนี้ออกมา เขาก็อึ้งตะลึง

เจียงสื้อสื้อกับแม่จิ้นก็อึ้งไปเช่นกัน

ไม่นาน เจียงสื้อสื้อก็ตอบสนองกลับมา พูดถามขึ้น"เฟิงเฉิน คุณคิดอะไรขึ้นมาได้แล้วใช่ไหม?"

จิ้นเฟิงเฉินถูกเสียงของเธอดึงสติกลับคืนมา ส่ายหัวเบาๆ "เปล่า"

"ถ้าอย่างนั้นคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกินอาหารอะไร?"เจียงสื้อสื้อถามขึ้นด้วยความสับสนมึนงงไม่น้อย

"ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็แค่พูดออกมาโดยธรรมชาติแค่นั้น"จิ้นเฟิงเฉินก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

ในเวลานี้ แม่จิ้นเดินเข้ามา หัวเราะเหอะๆ พร้อมกับพูดขึ้น"ดูท่าเฟิงเฉินน่าจะจดจำลูกเข้าไปในกระดูกแล้วล่ะ"

เจียงสื้อสื้อกับจิ้นเฟิงเฉินมองตากัน ทั้งสองคนต่างก็ยิ้มๆ

บางทีอาจจะเป็นแบบที่แม่พูดก็ได้ เขาไม่ได้ลืมสื้อสื้อไปจริงๆ

จิ้นเฟิงเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย แฝงไปด้วยความแน่วแน่มั่นใจ ว่าเขาจะต้องพยายามฟื้นความจำกลับมาให้ได้

ภายในเวลาสองวันต่อมา จิ้นเฟิงเฉินเอาแต่พูดเกี่ยวกับสิ่งที่เจียงสื้อสื้อชอบและโปรดปรานออกมาโดยไม่ตั้งใจอยู่บ่อยครั้ง

เจียงสื้อสื้อก็รู้สึกประหลาดใจทุกครั้ง

เพราะว่าความไม่ตั้งใจในแต่ละครั้ง ล้วนแต่รับประกันได้ว่าเขาไม่ได้ลืมตนเองไปโดยสิ้นเชิง