บทที่1340 แม่ผิดเหรอ

เย่เฉินหยุนเดินไป มองดูเหลียงซินเวยที่ได้สิ้นหวังแบบนั้น ถอนหายใจ "เธอรักเขาแท้ๆ ทำไมต้องผลักไสเขาออก?"

"ทำไม?" เหลียงซินเวยเงยหน้า มุมปากก็ได้ยิ้มอย่างขมขื่น "เพราะว่า......ฐานะที่โดดเด่น"

"ดูฟางยู่เชินแล้วเหมือนว่าไม่ได้แคร์เรื่องนี้นะ"

"เขาไม่แคร์ แต่พ่อแม่ของเขาแคร์"

ประโยคเดียวก็ได้อธิบายเรื่องราวทั้งหมด

"พ่อแม่ของเขามาหาเธอ?" เย่เฉินหยุนถาม

เหลียงซินเวยไม่ได้ตอบ

เย่เฉินหยุนขมวดคิ้ว "เป็นเพราะน้องสาวของฉันสินะ"

มองออกเลยว่าพ่อแม่ของฟางยู่เชินพอใจกับเสี่ยวอี้มากๆ และก็เป็นแบบนี้ ต้องไม่มีทางยอมรับลูกชายของตัวเองคบหากับผู้หญิงที่มีฐานะธรรมดาแน่ๆ

"เดิมทีฉันก็เทียบไม่ได้กับคุณหนูเย่ ไม่ว่าเป็นคนหรือฐานะทางบ้าน ก็เทียบไม่ได้"

พูดถึงตรงนี้ เหลียงซินเวยก็ได้หัวเราะสมเพชตัวเองสักพัก "เจ็บสั้นดีกว่าเจ็บยาว ตัดความรู้สึกครั้งนี้เร็วหน่อย ก็ผ่านความเจ็บปวดหลังจากนี้ง่ายขึ้น"

"เธอรู้สึกแฟร์เหรอ?" เย่เฉินหยุนมองเธอที่ร้องไห้จนตาทั้งสองแดง ถามด้วยความสงสาร

เหลียงซินเวยสูดหายใจเข้าลึกๆ "รู้สึกไม่แฟร์แล้วทำยังไงได้?"

ถ้าเกิดเธอไม่เลิกกับยู่เชิน งั้นซ่างหยิงต้องไม่ปล่อยเธอกับอานอานไปแน่

เธอนั้นไม่เป็นไร แต่อานอานยังเป็นแค่เด็ก เธอไม่สามารถที่จะเห็นเขามาบาดเจ็บเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเองได้

คิดถึงตรงนี้ เธอก็ได้เงยหน้า จ้องกับสายตาของเย่เฉินหยุน เจาะประเด็ดไปว่า "เมื่อก่อนคุณกับพี่สาวของฉันก็ได้เจอกับปัญหาแบบเดียวกันใช่ไหม?"

คำถามที่ถูกยิงมาอย่างไม่ได้ตั้งตัว เย่เฉินหยุนอึ้งไปเลย

"คุณตกใจมากใช่ไหมที่ฉันรู้เรื่องคุณกับพี่สาวของฉัน" พอพูดถึงพี่สาวที่ได้ตายไป ตาของเหลียงซินเวยก็ได้มีน้ำตาอีกครั้ง "เธอรักคุณมาก ต่อให้เป็นชั่วเวลาสุดท้ายของชีวิต ถูกครั้งที่ได้สลบไปชื่อที่เรียกออกมาเป็นชื่อคุณทั้งนั้น"

ซีเอน

เย่เฉินหยุนรู้สึกว่าหัวใจนั้นเหมือนว่ามีมือล่องหนที่ได้มาบีบอย่างแรง เจ็บมาก

"เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจการกระทำของพี่สาวฉัน มักคิดว่าไหนๆ เธอก็รักคุณขนาดนี้ ทำไมยังต้องเลิกกับคุณ ถึงขั้น......"

เหลียงซินเวยเจ็บปวดจนพูดต่อไม่ได้

เย่เฉินหยุนก็ได้ค่อยๆ หลับตา "ขอโทษ ฉันเองที่ทำผิดต่อพี่สาวเธอ"

เหลียงซินเวยก็ได้ถอนหายใจยาวๆ "พูดขอโทษมากขนาดไหน ก็ทำให้พี่สาวฉันกลับมาไม่ได้"

จริงสินะ ซีเอนกลับมาไม่ได้อีกแล้ว

คิดถึงตรงนี้ หน้าอกของเย่เฉินหยุนก็ได้หน่วงจนแทบหายใจไม่ออก

"ไหนๆ เธอก็รู้ถึงความเจ็บปวดของพี่สาวเธอ งั้นทำไมเธอถึงยังจะเลิกกับฟางยู่เชิน?" เย่เฉินหยุนถามอย่างไม่เข้าใจ

"เพราะว่าฉันรักเขา ก็เหมือนพี่สาวฉันที่รักคุณ เพื่อที่จะอวยพรคุณ เติมเต็มความต้องการของครอบครัวพวกคุณ เธอเลือกที่จะจากไป"

รักคนคนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องครอบครองคนคนนั้น

บางครั้งที่ปล่อยมือ ก็หวังแค่ว่าเขานั้นจะมีความสุขกว่านี้

เพราะเหลียงซีเอน เย่เฉินหยุนก็ได้สงสารเหลียงซินเวยมากกว่าเดิม แล้วก็พูดว่า "ต่อไปให้ฉันดูแลเธอกับอานอาน คิดซะว่าเป็นการชดเชยกับซีเอน"

"ไม่จำเป็นค่ะ" เหลียงซินเวยก็ได้ปฏิเสธไป "ฉันกับอานอานจะไปจากเมืองหลวง ไปเริ่มใช้ชีวิตใหม่ในที่ที่ไม่มีคนรู้จักพวกเรา"

"พวกเธอจะไปจากเมืองหลวง?" เย่เฉินหยุนประหลาดใจเล็กน้อย

"ค่ะ" เหลียงซินเวยพยักหน้า "ฉันรู้นิสัยของยู่เชินดี เขาไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ แน่ แต่ว่า แค่ฉันจากไป เวลาผ่านไปนานแล้ว ความรู้สึกที่เขามีให้ฉันก็ต้องจางหายไปด้วย"

แบบนั้น เขาถึงได้สามารถที่จะเริ่มชีวิตใหม่ของตัวเองได้จริงๆ สักที

"เธอวางแผนว่าจะไปที่ไหน?" เย่เฉินหยุนถาม