บทที่178 พี่สะใภ้ได้รับบาดเจ็บ

บทที่178 พี่สะใภ้ได้รับบาดเจ็บ

เพื่อนร่วมงานหลายคนที่สนิทกับเจียงสื้อสื้อ เมื่อได้ยิน หันจิ้ง บอกว่าเจียงสื้อสื้อหาเรื่องก่อนจึงมีคนที่ทนไม่ได้และพูดขึ้นบ้าง:

“สื้อสื้อนิสัยดีมาตลอด เธอจะหาเรื่องเธอก่อนโดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง”

“ใช่ ๆ ๆ! หันจิ้ง เธอต่างหากที่หาเรื่องคนอื่นน่ะ?”

ถึงแม้ว่าเจียงสื้อสื้อจะเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่เดือน แต่เมื่อได้รู้จักแล้วทุกคนต่างรู้สึกว่าเธอเป็นคนดี ตรงกันข้าม หันจิ้ง เป็นพวกหยิ่งยโส ทำอะไรไม่คิดถึงคนอื่น ทุกคนจึงเข้าข้างเจียงสื้อสื้อ

เมื่อได้ยินแบบนี้ หันจิ้ง จึงโกรธจนกัดฟันแน่น และมองซูซานด้วยความน้อยใจ

“ผู้จัดการซู เจียงสื้อสื้อเป็นคนหาเรื่องจริง ๆ”

สีหน้าของซูซานตึงเครียดลงแล้วสั่งผู้ช่วยของเธอ: “เปิดกล้องวงจรปิดดู”

ที่หน้าห้องแพนทรีนั้นมีกล้องวงจรปิด หันจิ้ง ลืมเรื่องนี้ไป เมื่อได้ยินซูซานพูดอย่างนี้สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนและคิดจะห้ามแต่ก็จนใจ

บันทึกจากกล้องวงจรปิดเล่นภาพตั้งแต่ทั้งสองคนออกมาจากแพนทรี หันจิ้ง จงใจไปชนเจียงสื้อสื้อ อีกทั้งยังทำกาแฟหกใส่

เจียงสื้อสื้อ เจียงสื้อสื้อไม่สนใจและตั้งใจจะหลบออกไปหลายครั้งแต่ก็ถูก หันจิ้ง กันเอาไว้

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกัน แต่มันก็ชัดเจนว่าเจียงสื้อสื้อไม่สนใจ หันจิ้ง แต่ หันจิ้ง กลับพูดอะไรบางอย่างอยู่ตลอด

จากกล้องวงจรปิดจะเห็นได้อย่างชัดเจนว่า หันจิ้ง เป็นคนจงใจหาเรื่อง

“เธอเป็นคนพูดใช่ไหมว่าเจียงสื้อสื้อเป็นคนหาเรื่อง?”

ดวงตาของหันจิ้ง เป็นประกายด้วยความรู้สึกผิดและเธอพูดอย่างเงียบ ๆ: “ผู้จัดการซู ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ...”

“หันจิ้ง ฉันให้เธอกลับไปคิดเรื่องความสามารถของตัวเองดี ๆ นี่คือสิ่งที่เธอคิดได้เหรอ? หาเรื่องเพื่อนร่วมงานในบริษัท? แล้วยังทำให้คนอื่นได้รับบาดเจ็บอีก?”

“ผู้จัดการซู เธอเป็นคนตบฉันก่อนนะคะ ถ้าหากเธอไม่ตบฉัน ฉันก็ไม่มีทาง...”

หันจิ้ง ยังคงคิดเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งใช้ตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้งานมา แล้วมีสิทธิ์อะไรมาถือตัวต่อหน้าเธอ อีกทั้งยังตบเธอถึงสองครั้ง

“ถ้าเธอไม่ไปหาเรื่องคนอื่น เธอจะตบเธอเหรอ?”

ซูซานโมโห หันจิ้ง จนแทบระเบิด แต่เธอคนนี้เป็นผู้หญิงของเจ้านาย หากว่าเธอได้รับบาดเจ็บแล้วประธานจิ้นรู้เรื่องเข้า...

“ผู้จัดการซูคะ ฉันก็แค่พูดกับเธอไม่กี่คำ ว่าเจียงสื้อสื้อเธอใช้วิธีสกปรกเพื่อให้ได้งานมา ถ้าไม่ใช่เพราะฉันพูดถูก เธอก็คงไม่มีทางโกรธฉันหรอกค่ะ ผู้จัดการซู ผู้หญิงไร้ยางอายแบบนี้ต้องไล่ออกนะคะ!” หันจิ้ง พยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องตัวเอง

ซูซานโกรธจนเกือบอยากจะลงมือกับหันจิ้ง “ฉันว่าคนที่ต้องโดนไล่ออกคงเป็นเธอล่ะมั้ง?”

เมื่อได้ยินเสียงที่เย็นชา หันจิ้ง ก็ตระหนก เธอรู้ดีว่าบริษัทให้ความสำคัญกับระเบียบวินัยเสมอ แต่ตัวเองแค่ผลักเจียงสื้อสื้อและเธอก็เป็นแผลเล็กน้อยเท่านั้น ไม่น่าจะต้องถึงกับไล่ออกหรอกมั้ง?

หันจิ้ง อยู่กับซูซานมานาน พูดได้ว่าเงินเดือนเธอในตอนนี้สูงกว่าของคนอื่นมากแล้ว หากว่าโดนไล่ออก เธอจะไปหางานแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก?

“ผู้จัดการซูคะฉันสำนึกผิดแล้วค่ะ ใช่ค่ะ ฉันไม่ควรไปผลักเจียงสื้อสื้อ”

หันจิ้ง เองก็ไม่โง่เธอจึงรีบขอโทษ แน่นอนเธอไม่ได้คิดว่าเรื่องจะบานปลายถึงขนาดนี้ แต่ก็ต้องเข้าใจก่อนว่าบริษัทนี้เป็นของจิ้นเฟิงเฉิน และจิ้นเฟิงเฉินก็ชอบเจียงสื้อสื้ออยู่ แล้วใครจะยอมให้คนที่ทำให้เธอเจ็บตัวยังอยู่ในบริษัทล่ะ

ซูซานถอนหายใจ เธอตำหนิหันจิ้ง แล้วจึงได้โทรหาจิ้นเฟิงเหรารายงานเรื่องที่เกิดขึ้น

เมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมดจิ้นเฟิงเหราที่กำลังทานอาหาร เขายืนขึ้นแล้วพูด: “อะไรนะ? เกิดอะไรขึ้น? ดี ๆ อยู่แล้วบาดเจ็บได้ยังไง?”