บทที่473 ภาพลักษณ์อัจฉริยะ

บทที่473 ภาพลักษณ์อัจฉริยะ

ทุกคนดีใจเป็นอย่างมากเมื่อเสี่ยวเป่าได้ถ้วยรางวัล

จิ้นเฟิงเฉินจองโต๊อาหารร้านที่ดีที่สุดในเมืองเป่ย เพื่อฉลองให้กับเขา

รางวัลของเสี่ยวเป่ารวมถึงประกาศนียบัตรใบหนึ่ง เมื่อกลับถึงบ้านพ่อจิ้นก็แปะไว้ที่ห้องนั่งเล่นและวางถ้วยรางวัลไว้ในตู้ในห้องนั่งเล่น เมื่อแขกทุกคนเดินเข้ามาก็จะได้เห็น

อย่างไรก็ตามสิ่งหนึ่งที่เคยมีความสุขมากกลายเป็นการบิดเบือนอย่างมีเจตนาร้าย

เพราะเป็นการแข่งขันที่ค่อนข้างใหญ่จึงมีการรายงานข่าวจากสื่อท้องถิ่น หลังการแข่งขันจึงได้รับการแก้ไขอย่างรวดเร็วและรายงานข่าว

หากเป็นปีก่อน ๆ คนทั่วไปก็เพียงแค่ดูผ่าน ๆ และรับรู้ว่ามีเรื่องนี้เกิดขึ้นและปล่อยผ่านไป แต่ปีนี้นั้นแตกต่างเพราะมีเรื่องเกี่ยวกับการคว้าแชมป์ในกลุ่มเด็กเล็ก

มีรายงานข่าวหนึ่งชี้ว่าแชมป์กลุ่มเด็กเล็กนั้นเป็นลูกชายของจิ้นเฟิงเฉิน ถ้วยรางวัลนี้จึงไม่ยุติธรรมเพียงเพราะตระกูลจิ้นยอมจ่ายเงินจำนวนมากซื้อรางวัลนี้มาเพื่อเป็นใบเบิกทางให้ลูกชายได้มีภาพลักษณ์เป็นอัจฉริยะ แท้จริงแล้วชื่อของคุณชายจิ้นนั้นน่าเวทนาเกินกว่าจะทนดูได้ แต่เขาเป็นเด็กที่มีความสามารถจริง ๆ และมันถูกฝังอยู่ในผลงานนั้น

ในตอนท้ายของข่าวนี้กล่าวอย่างขมขื่นว่ามีเรื่องแบบนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ สังคมจึงไม่ยุติธรรมมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่ คนรวยก็สามารถทำอะไรได้ตามใจงั้นเหรอ?

ปัจจุบันชาวเน็ตมีความเกลียดชังคนรวยทันทีที่มีรายงานออกมาผู้คนจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามาแสดงความคิดเห็นที่ไม่น่าดู

บอกว่าถ้าไม่ไหวก็ไสหัวไป ภาพลักษณ์อัจฉริยะไม่หวัดแบบนี้หรอก แค่มีพ่อรวยอะไรก็ดี และยังมีคำพูดที่รุนแรงกว่านั้น ตัวอย่างเช่นบอกว่าเสี่ยวเป่าน่าขยะแขยงและหวังว่าเขาจะตายอย่างรวดเร็วและไม่ขวางทางคนอื่น

ความชั่วร้ายของชาวเน็ตคือการทำลายทุกทัศนคติ

ในระหว่างอาหารเช้าทุกคนในตระกูลจิ้นกำลังรับประทานอาหารเช้า แม่จิ้นโมโหจนหมดความอยากอาหารและพ่อจิ้นต้องสบถออกมา

เจียงสื้อสื้อก็ดูอยู่เช่นกัน แต่ยิ่งดูเธอก็โกรธมากขึ้นจนมือสั่น!

คนพวกนั้นมันจะเลวทรามขนาดนั้น พูดจากับแบบนั้นกับเด็กและใจดำแบบนั้นได้ยังไง

เสี่ยวเป่าไม่เข้าใจจึงมองทางนั้นทีทางนี้ทีเมื่อเห็นผู้ใหญ่ต่างมีท่าทีเคร่งขรึมทำให้เขาไม่สบายใจแล้วจึงกระซิบเรียกเจียงสื้อสื้อ: “หม่ามี๊...”

เจียงสื้อสื้อกลัวว่าลูกชายจะกลัวเธอปรับสีหน้าแล้วใช้มือหนึ่งกอดเสี่ยวเป่าใช้อีกมือตบหลังเขาเพื่อปลอบ: “ลูกจ๊ะ ไม่เป็นไรนะไม่ต้องกลัว”

เดิมทีเสี่ยวเป่าจะต้องไปโรงเรียนแต่พ่อจิ้นกลับพูดขึ้น: “วันนี้ไม่ต้องไปแล้ว ให้เสี่ยวเป่าลาหยุดหนึ่งวันเถอะ”

จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้าด้วยใบหน้าสงบ

ก่อนที่เรื่องราวจะถูกตรวจสอบให้กระจ่างเขาไม่ต้องการจะให้คนอื่นมาชี้หน้าว่าลูกชายของเขา

ด้วยไม่อยากจะให้เสี่ยวเป่าต้องรับรู้เรื่องสกปรกเหล่านี้แม่จิ้นจึงพาเสี่ยวเป่ากลับไปที่ห้องก่อน ก่อนไปเธอพูดขึ้น: “ต้องตรวจดูให้ถึงที่สุดว่าใครทำร้ายหลานของฉัน ก็ต้องเตรียมรับผลที่ก่อไว้ด้วย!” แม่จิ้นสีหน้าเย็นชา

“วางใจเถอะครับแม่ แม่ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะจัดการเอง” จิ้นเฟิงเฉินพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

ครั้งนี้แม่จิ้นโกรธมากจริง ๆ อันที่จริงแล้วจะมีใครที่อยู่ตรงนั้นไม่โกรธบ้าง?

จินเฟิงเหยาคว้าโทรศัพท์มือถือของเขาและคร่ำครวญกับคนเหล่านั้นบนอินเทอร์เน็ต

“คุณรู้ความจริงเหรอ ไม่กลัวถึงตอนนั้นจะโดนตบจนหน้าหงาย”

“หึ ๆ แกไม่มีปัญญามีลูกชายที่ดีขนาดนั้น ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะมีไม่ได้”

“พวกขี้อิจฉา อิจฉาขนาดนี้ รีบหุบปากแล้วไปสวดมนต์เหอะ”

“แม่ง ประสาทรึไง พูดกับเด็กไม่กี่ขวบแบบนี้”