บทที่476 อยากอยู่ข้างจิ้นเฟิงเฉินหรือไม่

บทที่476 อยากอยู่ข้างจิ้นเฟิงเฉินหรือไม่

จื่อเฟิงพาเจียงนวลนวลไปที่โรงรถเก่าและมัดเธอไว้

เจียงนวลนวลมองไปที่จื่อเฟิงด้วยความกลัวและขอความเมตตา: “ฉันขอร้องเธอปล่อยฉันไปเถอะ ขอแค่เธอไม่ฆ่าฉัน ฉันยอมเป็นทุกอย่างให้เธอ จะช่วยเธอทำทุกอย่างขอเพียงเธอปล่อยฉันไป”

จื่อเฟิงได้ยินแล้วมองไปที่เจียงนวลนวลแล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชา: “แม้แต่ฉันยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรแล้วเธอจะช่วยอะไรฉันล่ะ?”

เมื่อเห็นช่องว่างให้พักพิงเจียงนวลนวลจึงพูดต่อ: “ผู้หญิงด้วยกันจะต้องการอะไรนอกจากผู้ชาย ขอเพียงเธอไม่ฆ่าฉัน ฉันจะช่วยให้เธอได้อยู่กับคนที่เธอรัก”

เมื่อพูดจบเจียงนวลนวลก็คอยสังเกตใบหน้าของจื่อเฟิง

เธอกำลังเดิมพันว่าจื่อเฟิงมีผู้ชายที่เป็นที่รักหรือไม่

จื่อเฟิงอดไม่ได้ที่จะลังเลและมือที่เคลื่อนไหวก็สะดุดลงในทันใด

จะได้เขามาจริง ๆ งั้นเหรอ?

จื่อเฟิงไม่กล้าคิด แต่ก็อดที่จะอยากรู้ไม่ได้ว่าเจียงนวลนวลมีแผนการอะไร

ในเมื่อผู้หญิงคนนี้เคยแย่งคู่หมั้นของเจียงสื้อสื้อมาได้งั้นก็ต้องมีหนทางแน่

จื่อเฟิงยังไม่พูดอะไร ทำให้เจียงนวลนวลสะดุดในว่าหรือว่าเธอจะเดาผิด?

เธอจึงได้ลองถามอีก “เธออยากจะอยู่ข้างจิ้นเฟิงเฉินเหรอ? ฉันช่วยเธอได้นะ เพราะฉันรู้ความลับของเจียงสื้อสื้อ”

ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมแบบจิ้นเฟิงเฉิน ไม่มีทางที่จื่อเฟิงจะไม่คิดอะไรบ้างเลยหรอกนะ

ทันทีที่สิ้นเสียงของเจียงนวลนวล จื่อเฟิงก็เงยหน้าขึ้นจับแขนของเธอและแทบจะโพล่งออกมา “เธอมีวิธีอะไร?”

เดิมทีเจียงนวลนวลเพียงแค่ลองเท่านั้น แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจื่อเฟิงจะน่าสนใจแบบนี้

เจียงนวลนวลอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากยิ้ม ดูแล้วข้างกายเจียงสื้อสื้อยังมีคนแบบนี้ด้วย แบบนี้ที่เธอคิดจะเล่นงานเจียงสื้อสื้อก็คงง่ายขึ้นมาก

เธอแตะท้องส่วนล่างของเธอและพูดอย่างมั่นใจ: “ตอนนี้ในท้องฉันอุ้มลูกของอดีตคู่หมั้นเจียงสื้อสื้อ เจียงสื้อสื้อคนนี้มีจุดอ่อนก็คือใจอ่อน ไม่อย่างนั้นฉันก็คงจะไม่สามารถแย่งผู้ชายของเธอมาได้อย่างง่ายดายแบบนี้หรอก ยิ่งกว่านั้นฉันยังรู้ความลับที่ไม่มีใครรู้ด้วย เธอเขยิบเข้ามาสิ”

เมื่อได้ยินความลับจากปากเธอแล้วจื่อเฟิงก็เอนศีรษะเข้าไปด้วยความอยากรู้

“จิ้นเป่ยเฉินก็คือลูกของจิ้นเฟิงเฉินกับเจียงสื้อสื้อ” เจียงนวลนวลกระซิบ

เมื่อได้ยินเช่นนี้จื่อเฟิงก็เบิกตาโพลง สิ่งนี้เป็นเหมือนระเบิดที่ทำให้หัวของเธอว่างเปล่า

หลังจากความตกตะลึงจื่อเฟิงกลับเฉยเมย

“เป็นไปไม่ได้ ถ้าเธอเป็นแม่จริงทำไมคนตระกูลจิ้นถึงไม่รู้? ตัวเจียงสื้อสื้อเองจะไม่รู้เลยเหรอ?”

เธอกลัวว่านี่เป็นกลยุทธ์ของเจียงนวลนวล สิ่งที่เจียงนวลนวลพูดไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน

เมื่อเห็นว่าจื่อเฟิงไม่เชื่อ เจียงนวลนวลจึงพูดยืนยัน: “ถ้าหากว่าฉันโกหก งั้นก็ขอให้ลูกของฉันคลอดออกมาเป็นเด็กปัญญาอ่อน”

คำสาบานที่ฟังดูแย่ของเจียงนวลนวลทำให้จื่อเฟิงลังเลและท่าทางของเจียงนวลนวลดูเหมือนจะไม่โกหก

ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีแม่คนไหนในโลกที่จะเดิมพันอนาคตของลูกของตัวเองหรอก

เมื่อคิดว่าเธอคือหญิงที่ตั้งครรภ์ จื่อเฟิงจึงแก้เชือกให้เธอ

“ถ้างั้นแล้วเธอรู้ได้ยังไง?” จื่อเฟิงนั่งลงข้างเธอและถาม

เจียงนวลนวลได้ยินดังนั้นจึงลูบท้องตัวเองแล้วอุทานออกมา

“ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย ต่อให้เธออยากจะต้องการสอบปากคำนักโทษ แต่เธอต้องให้อาหารบ้าง”

เมื่อเห็นว่าจื่อเฟิงไม่ฆ่าเธอ เจียงนวลนวลก็มั่นใจขึ้น

หลังจากนั้นการเติมเต็มกระเพาะให้เต็มถือเป็นทุนของร่างกาย

จื่อเฟิงลุกขึ้นเมื่อเห็นสิ่งนี้และทิ้งคำพูดไว้อย่างเย็นชา