ตอนที่ 691
บทที่691 นี่คือสิ่งที่คุณขอเอง
October 22, 2026
บทที่691 นี่คือสิ่งที่คุณขอเอง
แต่ดวงดาวจะสว่างไสวก็ยังมีวันที่เลือนราง
อากาศเงียบลงชั่วขณะและจิ้นเฟิงเฉินก็พูดทันทีว่า “ผมจะกลับประเทศแล้ว ไฟล์ทคืนวันมะรืน”
ถึงแม้ว่าจะเตรียมใจไว้แล้วแต่เมื่อได้ยินเขาพูดออกมาก็ยังแอบหวิว ๆ ในใจ
แม้ว่าจะเห็นชัดว่าเป็นทุกข์กลับทำได้เพียงแกล้งทำเป็นไม่สนใจ
“เหรอ? งั้นฉันไปส่งคุณที่สนามบิน”
“ไม่ต้องหรอก” จิ้นเฟิงเฉินส่ายหน้าปฏิเสธ
เขาหันไปมองเจียงสื้อสื้อหลายครั้ง เขาพูดขึ้นนิ่งๆ “เรื่องหย่า ผมอยากรอให้อาการป่วยของเสี่ยวเป่าดีขึ้นก่อนแล้วค่อยไปทำเรื่อง หวังว่าคุณจะเข้าใจ คุณจัดงานแต่งงานก่อนก็ได้ ไม่มีผลอะไร”
“ไม่เป็นไร”
เจียงสื้อสื้อพูดและยิ้มหวานให้จิ้นเฟิงเฉิน
แต่มีเพียงแต่เธอเองเท่านั้นที่รู้ว่าในใจตอนนี้เจ็บปวดรุนแรงเพียงใด
เธอจิกฝ่ามือแน่นเพื่อไม่ให้อารมณ์ของเธอแสดงออกมา
นี่คือสิ่งที่เธอร้องขอเองจะโทษใครได้
หลังจากได้สติ จิ้นเฟิงเฉินพูดขึ้นอีก “รออาการของเสี่ยวเป่าคงที่ก่อน ผมจะเซ็นเอกสารหย่าแล้วส่งเอกสารให้คุณ”
เจียงสื้อสื้อพยักหน้าตอบช้าๆ แยกไม่ออกว่าตอบสนองอะไร
เวลาที่ได้ยินจิ้นเฟิงเฉินพูดคำว่า “หย่า” นั้น สติเธอก็เริ่มฟั่นเฟือน
สิ่งที่จิ้นเฟิงเฉินพูดนั้น เธอได้ยินแล้วผ่านเข้าสมองและลืมไปเลย
จิ้นเฟิงเฉินจิบกาแฟและวางมือลง จากนั้นก็จ้องเขม็งไปที่เจียงสื้อสื้อ
สายตานี้เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ มันเปลี่ยนไปมาก
มันไม่ร้อนแรงอีกแล้ว มันสงบนิ่งเหมือนการปฏิบัติต่อเพื่อนปกติทั่วไป
“ผมมีเรื่องที่อยากจะพูดแค่นี้”
“อือ” เจียงสื้อสื้อพยักหน้าตามอย่างไม่ทันตั้งตัว
“ผมไปก่อนนะ แล้วเจอกัน”
จิ้นเฟิงเฉินพูดจบแล้วก็เลื่อนแก้วกาแฟไปด้านข้างและลุกขึ้น
พอเห็นเขาจะไปเจียงสื้อสื้อจึงลุกขึ้น
เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มที่สง่างามและสูดหายใจ
ในใจของเธอเหมือนกำลังเผชิญกับพายุฝนกระหน่ำ
เธอไม่อยากจะเสียเขาไป ไม่อยากหย่าขาดจากเขา
แต่จะพูดอะไรตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว
สุดท้ายมุมปากค่อยๆ ยกสูงขึ้นปรากฏให้เห็นรอยยิ้มจางๆ “ลาก่อน”
เธอมองเขาจากไป เจียงสื้อสื้อใช้มือจับหน้าอกกุมหัวใจของตนเองที่เจ็บปวด เธอเกลียดตนเองที่สูญเสียความทรงจำ และคิดอะไรไม่ออก
ถ้าเธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขามันก็คงไม่ทำให้เกิดสถานการณ์เหมือนวันนี้
น้ำตาร้อนไหลจากเบ้าตาและหยดลงในถ้วยกาแฟต่อหน้าเจียงสื้อสื้อทำให้เกิดการกระเพื่อม
ข่าวการจากไปของจิ้นเฟิงเฉิน นอกจากคนรอบตัวเขาไม่กี่คนแล้วไม่มีใครคนอื่นรู้
ฝู้จิงเหวินรู้เพียงว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับเสี่ยวเป่า และกลับประเทศไปพร้อมกับพ่อจิ้นแม่จิ้นแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจิ้นเฟิงฉินจะกลับไปด้วย
ในตอนแรกเขาพบว่าเจียงสื้อสื้อผิดปกติไป เดิมทีเขาคิดว่าเจียงสื้อสื้อมีอารมณ์หดหู่เพราะเรื่องของเสี่ยวเป่า
หลังจากซักถามเพิ่มเติมก็ได้รับรู้โดยบังเอิญจากเจียงสื้อสื้อว่าจิ้นเฟิงเฉินได้กลับประเทศแล้ว
ศํตรูหัวใจจากไป ฝู้จิงเหวินควรจะดีใจถึงจะถูก แต่เขาหันไปมองเจียงสื้อสื้อแสดงออกอย่างทุกข์ทน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความหึงหวง
จิ้นเฟิงเฉินไม่อยู่ เจียงสื้อสื้อก็ไร้จิตวิญญาณเช่นกัน
คนที่ไร้จิตวิญญาณมันต่างจากหุ่นไม้เชิดอย่างไรกัน?
เขาเงียบไปครู่หนึ่งและถามคำถามที่ไม่คาดคิด
“สื้อสื้อ คุณตอบรับที่จะแต่งงานกับผม...เสียใจรึเปล่า?”
เจียงสื้อสื้อคิดไม่ถึงว่าฝู้จิงเหวินจะถามคำถามแบบนี้
“ไม่เสียใจ”
ต่อให้เสียใจก็ไม่มีโอกาสให้หวนกลับแล้ว
เจียงสื้อสื้อเลิกคิ้วและมองไปที่พื้นอย่างเหม่อลอย