บทที่700 เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

บทที่700 เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

“เจ็บนิดหน่อย” เจียงสื้อสื้อขมวดคิ้ว

เพราะพูดแล้วกระทบกับแผล สีหน้าเจียงสื้อสื้อจึงไม่ค่อยดี

หลังจากผลของยาชา ก็มีความเจ็บปวดอย่างท่วมท้น

ไม่กี่วันที่ผ่านมาเธอหลับไปและไม่รู้สึกตัวและเมื่อเธอตื่นขึ้นมาเธอก็เริ่มทรมาน

เมื่อเห็นคิ้วขมวดของเธอฝู้จิงเหวินรู้สึกเป็นทุกข์และอยากจะรู้สึกเจ็บปวดแทนเธอ

เจียงสื้อสื้อมองไปข้างหลังฝู้จิงเหวินโดยไม่รู้ตัว

เมื่อครู่ตอนฝู้จิงเหวินเข้ามา เธอดูเหมือนจะเห็นร่างที่คุ้นเคย

ใช่เขาไหม แล้วทำไมเขาถึงไม่เข้ามาล่ะ?

แต่แล้วเธอก็ปฏิเสธการคาดเดานี้ จะเป็นไปได้ยังไงจิ้นเฟิงเฉินยังอยู่ในประเทศจีนซึ่งอยู่ห่างออกไปแสนไกลจะปรากฏตัวอยู่ตรงนี้

ใช่สิ เขาถูกเธอทำร้ายมามากพอแล้ว แล้วยังจะกลับมาทำไม?

รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในแววตาของเธอ ฝู้จิงเหวินเรียกเธอด้วยความสงสัย “สื้อสื้อ?”

เมื่อคำพูดนั้นถูกพูดออกมาเจียงสื้อสื้อก็กลับมามีสติและกระตุกมุมปาก “อือ เมื่อกี้คุณพูดอะไรนะคะ?”

เมื่อเห็นความสับสนในดวงตาของเธอ ฝู้จิงเหวินไม่ได้คิดมาก คิดเพียงแค่เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสและตอบสนองช้า

จึงได้พูดอีกครั้งด้วยความอดทน “วันนี้ตอนผมมา เถียนเถียนก็อยากจะตามมาด้วยมากๆ ยังบอกด้วยว่าไม่ได้เจอหม่ามี๊นานแล้ว คิดถึงมากเป็นพิเศษ แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่เถียนเถียนจะเข้ามาได้ เธอยังเด็กเกินไป จะชนคุณ”

เมื่อเจียงสื้อสื้อคิดถึงเสียงออดอ้อนของลูกสาวและรอยยิ้มก็เปิดขึ้นที่มุมปากของเธอ

“เธอเป็นยังไงบ้างคะ? เป็นเด็กดีรึเปล่า?”

พอพูดถึงเถียนเถียน ฝู้จิงเหวินก็กล่าวด้วยรอยยิ้มที่มุมปากของเขา “สบายดีสุดๆ เป็นเด็กดีมากด้วย เพียงแต่อยากจะมาหาคุณอยู่ตลอด ดังนั้นคุณจะต้องหายไวๆ นะ”

ใบหน้าเล็กๆ ของเถียนเถียนปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอและเจียงสื้อสื้อก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคิดถึงในดวงตาของเธอ

เธอเองก็คิดถึงเถียนเถียน

อยากกอดเธอ หอมเธอ

ออกไปเดินเล่นกับเธอ และซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้เธอ

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้

เมื่อเห็นสีหน้าของเจียงสื้อสื้อ ฝู้จิงเหวินก็เดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรและพูดปลอบใจ “คุณรักษาแผลให้ดี ส่วนเถียนเถียนก็ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะดูแลเธอเอง”

เจียงสื้อสื้อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า

เมื่อเห็นริมฝีปากของเจียงสื้อสื้อแห้งและลอก ฝู้จิงเหวินก็เอาสำลีจุ่มน้ำแล้วทาเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเธอ

ตอนนี้แผลยังไม่หายดีเลยดื่มน้ำไม่ได้

ทันใดนั้นบรรยากาศในวอร์ดก็อบอุ่นขึ้นและทั้งสองคนได้ยินเสียงหายใจของกันและกันอย่างชัดเจน

แต่จิ้นเฟิงเฉินที่อยู่นอกวอร์ดนั้นกระสับกระส่ายอย่างมาก

เขาอดคิดไม่ได้ว่าเธอจะดีขึ้นแค่ไหนบ้าง

ตอนนี้เขาอยากจะทุบประตูตรงหน้า ตราบใดที่ไม่มีการปิดกั้นจากประตูนี้เขาก็สามารถมองเห็นสื้อสื้อได้แล้ว

แต่เขาไม่มีสิทธิ์นั้น

วันนี้ฝู้จิงเหวินคือคู่หมั้นของเธอ แล้วเขาล่ะ?

ผู้ชายที่กำลังจะต้องหย่าขาดจากเธอแล้ว

ไม่มีใครยืนอยู่เคียงข้างเขา

แต่ฝู้จิงเหวินเข้าไปทำอะไร ทำไมนานขนาดนี้แล้วยังไม่ออกมาอีก?

สื้อสื้อ...

ในหัวของจิ้นเฟิงเฉินตอนนี้มีแต่เจียงสื้อสื้อ เขาไม่สามารถจะดึงสติตัวเองกลับมาได้เลย

เมื่อนึกถึงการตอนพาเธอเข้าไปในห้องผ่าตัดจิ้นเฟิงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะกลัว

หากเขามาช้าไปอีกนิดเดียว สื้อสื้อของเขาก็จะ...รึเปล่า