บทที่748 คนของคุณ?

บทที่748 คนของคุณ?

“เตรียมรถ เลื่อนกำหนดการเย็นนี้ไปให้หมด ฉันจะไป JSกรุ๊ป” ฝู้จิงเหวินยืนอยู่หน้าหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานและออกคำสั่งเสียงทุ้ม

เมื่อผู้ช่วยได้ยินก็รีบพูดขึ้น “ประธานฝู้ครับ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะ!”

ปัจจุบัน ไร่องุ่นฝู้ซื่อและ JSกรุ๊ปมีความสัมพันธ์ที่น่าอึดอัด หากเขาถูกสื่อรู้ว่าเข้าหรือออกจากJSกรุ๊ปก็มีแนวโน้มที่จะสร้างปัญหาให้กับบริษัทโดยไม่จำเป็น

ฝู้จิงเหวินมองเขาอย่างเย็นชาผู้ช่วยของเขากลืนน้ำลายด้วยความกดดันอย่างมาก

เขาพูดทีละคำ “ตอนนี้ไม่ใช่เวลา? รอให้เธอไม่มีวันกลับมาอยู่ข้างฉัน ต้องรอถึงตอนนั้น?”

ไม่รอให้ผู้ช่วยพูดอะไรอีก ฝู้จิงเหวินก็กระแทกประตูและจากไป

กว่าผู้ช่วยจะได้สติ ก็ไม่เห็นฝู้จิงเหวินแล้ว

JSกรุ๊ป

ฝู้จิงเหวินสวมหน้ากากเข้าไปที่แผนกต้อนรับแล้วกระซิบถาม “ช่วงนี้มีผู้หญิงอุ้มเด็กหน้าตาน่ารักเข้ามาบ้างไหม?”

พนักงานต้อนรับที่กำลังจัดการกับรายชื่อผู้เข้าเยือนอยู่นั้นกลับไม่ได้สังเกตคนตรงหน้า

ได้แต่พูดไป “คุณหมายถึงภรรยาท่านประธานสินะ เธออุ้มคุณหนูกลับไปกับท่านประธานแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยิน ฝู้จิงเหวินก็กำหมัดแน่นแล้วหันหลังกลับไป

หลังจากฝู้จิงเหวินจากไปแผนกต้อนรับก็ตกใจ

เธอไม่ได้สังเกตว่าผู้ชายเมื่อครู่คือใครแล้วเกิดพูดเรื่องของท่านประธานกับคุณหญิงออกไป

หวังว่าจะไม่ทำให้เกิดผลกระทบนะ

ผ่านไปสิบนาที

เฟอร์รารี่สีแดงหยุดนิ่งที่หน้าบ้านตระกูลจิ้น

ฝู้จิงเหวินขมวดคิ้วแน่น พูดกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูด้วยน้ำเสียงบึ้งตึง “ให้จิ้นเฟิงเฉินออกมา”

เมื่อเห็นว่าออร่าของฝู้จิงเหวินนั้นมากเกินไป เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงโทรหาพ่อบ้านทันที

“พ่อบ้านครับ มีคนมาหาคุณชายอยู่หน้าประตู”

“ได้ ฉันจะไปบอกคุณชายเดี๋ยวนี้”

หลังจากวางสาย พ่อบ้านก็รีบขึ้นไปรายงานสถานการณ์กับจิ้นเฟิงเฉิน

ตอนนี้เจียงสื้อสื้อหลับไปแล้ว จิ้นเฟิงเฉินค่อยๆ ปิดประตูแล้วเดินไปที่หน้าต่าง

เมื่อมองไปที่เฟอร์รารี่สีแดงที่หยุดอยู่ที่ประตูชายที่อยู่ข้างในก็เงยหน้าขึ้นอย่างรำคาญและมองไปในทิศทางของเขาพร้อมความโกรธที่ไม่ถูกปิดบัง

จิ้นเฟิงเฉินเหลือบมองและปิดผ้าม่าน

รอเขาลงมา ฝู้จิงเหวินก็ลงมาจากรถและยืนพิงประตูด้วยสีหน้าเศร้าหม่นหมอง

ยังไม่ทันที่จิ้นเฟิงเฉินจะเอ่ยปาก ฝู้จิงเหวินก็ตะโกน “จิ้นเฟิงเฉิน นายมันต่ำช้า ตอนนี้สื้อสื้อเป็นภรรยาของฉัน นายกล้าพาเธอไปโดยพลการ! ได้รับอนุญาตจากฉันรึยัง? !”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้เส้นเลือดสีฟ้าบนหน้าผากของฝู้จิงเหวินก็เพิ่มขึ้นอย่างรุนแรงและความโกรธของเขาก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น

“หึ”

จิ้นเฟิงเฉินยิ้มเยาะและรอยยิ้มนี้ช่วยให้รู้สึกหนาวสั่นที่หลังของเขาอย่างช่วยไม่ได้

เขาเข้าหาฝู้จิงเหวินทีละก้าวและออร่าของเขาก็แผ่กระจาย

ฝู้จิงเหวินรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความกดดันรอบตัวเขาค่อยๆ เพิ่มขึ้นและเขาหายใจไม่ออกเล็กน้อย

“คนของคุณ? สื้อสื้อเป็นคนของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่? อาศัยความกรุณาเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคุณ? คุณนี่ทำดีหวังผลจริงๆ นะ”

น้ำเสียงของจิ้นเฟิงเฉินเย็นชาราวกับทะเลสาบที่หนาวเหน็บและคำพูดของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ดวงตาที่ลึกล้ำมีความเศร้าหมองเย็นชาจ้องตรงไปที่ชายตรงหน้า

คิดว่าเชื้อโรคของสื้อสื้ออาจเกิดจากเขา จิ้นเฟิงเฉินไม่สามารถควบคุมความโกรธของเขาได้

วินาทีถัดมา เขาปรี่เข้าไปและกระชากคอเสื้อฝู้จิงเหวิน “ฝู้จิงเหวิน นายไม่คู่ควรที่จะรักเธอ ฉันคิดไม่ถึงว่าแกจะกล้าลงมือกับสื้อสื้อได้!”

ฝู้จิงเหวินยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร เมื่อได้ยินคำพูดของจิ้นเฟิงเฉินก็เกิดความงุนงง

อย่างไรก็ตามเขาไม่ใช่ลูกแกะที่จะถูกรังแกเขามองไปที่จิ้นเฟิงเฉินด้วยสายตาเย็นชาแบบเดียวกัน