บทที่750 ให้ความร่วมมือกับหมอ

บทที่750 ให้ความร่วมมือกับหมอ

จิ้นเฟิงเฉินเองก็รู้สึกได้ว่าเธอตื่นแล้วจึงก้มหน้ามองดูเธอ

เจียงสื้อสื้อจ้องมองเขาโดยไม่คาดคิดและหันหน้าหนีจากสายตาที่ร้อนแรงของเขาทันที

มองไปที่นอกหน้าต่าง ก็พบว่ารถได้จอดอยู่และถามขึ้นอย่างงุนงง “นี่ถึงแล้วเหรอคะ?”

“อือ ถึงแล้ว โม่เหยียลงรถไปแล้ว”

พูดจบจิ้นเฟิงเฉินคลึงหน้าผากของเธอและพบว่าไข้ไม่สูงอีกต่อไปเขาจึงพาเธอลงจากรถ

สิ่งที่คุณเห็นคือสถาบันวิจัยที่ค่อนข้างใหญ่ เมื่อคุณเข้าประตูคุณจะพบห้องปฏิบัติการต่างๆ อุปกรณ์ทางการแพทย์ครบครันกว่าโรงพยาบาลด้วยซ้ำ

คนแปลกหน้าในเสื้อคลุมสีขาวต่างเดินไปมา

เมื่อมองเข้าไปด้านในผ่านกระจกของห้องปฏิบัติการพวกเขามีความชำนาญในการใช้งานมากและดูเป็นมืออาชีพมาก

โม่เหยียเดินนำพวกเขาไปที่ห้องเดี่ยว

“คุณหญิงครับ คุณอดทนหน่อย พวกเรามาเจาะเลือดกันก่อน”

พูดจบโม่เหยียก็หยิบหลอดเก็บเลือดเดินเข้ามา

จิ้นเฟิงเฉินเห็นหลอดเก็บเลือดแล้วขมวดคิ้ว

“ทำไมถึงต้องเจาะเลือดอีก?”

สีหน้าของเขามืดมนเล็กน้อยและเขาดูไม่มีปลื้มมากนัก

ตอนอยู่โรงพยาบาลก็เจาะไปแล้ว โม่เหยียยังต้องเจาะอีก

ตอนนี้ร่างกายของเธอยังอ่อนแอมาก เธอไม่อยากจะให้เธอต้องเจ็บแบบนี้

โม่เหยียไม่รู้จะทำเช่นไร จึงต้องอธิบายด้วยความลำบากใจ “คือว่าคุณชายครับ ผมต้องการดูตัวอย่างเลือดด้วยตัวเอง จึงจะสามารถวินิจฉัยโรคของคุณหญิงได้”

ถึงแม้โม่เหยียจะพูดแบบนี้ แต่จิ้นเฟิงเฉินก็ยังทนไม่ได้

ในขณะนี้เองเจียงสื้อสื้อดึงที่มุมเสื้อผ้าของเขาและยิ้มให้เขา “ฉันไม่เป็นไร คุณบอกว่าเขาเก่งไม่ใช่เหรอคะ เวลาแบบนี้ให้ความร่วมมือกับคุณหมอจะดีกว่า”

เธอพยายามให้เสียงของเธอร่าเริง

ความร่วมมือของเจียงสื้อสื้อทำให้โม่เหยียโล่งอก

“คุณชาย อย่าได้เป็นกังวล แค่เจาะเลือดครั้งเดียว ยิ่งกว่านั้นผมเจาะเลือดเก่งนะครับ วางใจ” โม่เหยียพูดเล่น

“ครั้งเดียวก็พอแล้วนายจะเจาะกี่ครั้งล่ะ?”

จิ้นเฟิงเฉินเหลือบมองเขาและช่วยพยุงเจียงสื้อสื้อนั่งลงข้างๆ เขา

โม่เหยียพูดไม่ออกสักพักและกระซิบคำ “แฟนสำคัญคนอื่นไม่สำคัญ”

ถึงแม้เสียงจะเบามากแต่เจียงสื้อสื้อก็ยังได้ยิน

เธอลดสายตาลงอย่างเขินอายและแตะศอกจิ้นเฟิงเฉินเตือนเบา ๆ “คุณก็อย่าดุขนาดนั้นสิคะ โม่เหยียก็ทำเพื่อรักษาฉันนะ”

“อ้อ รู้แล้ว รอบหน้าผมจะอ่อนโยนนะ”

จิ้นเฟิงเฉินมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเธอเป็นคนเดียวในสายตาของเขาตั้งแต่ต้นจนจบ

เมื่อ โม่เหยียที่อยู่ข้างๆ เขาเห็นสิ่งนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนักใจเล็กน้อย

เขายังเคยได้ยินเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ลุ่มๆ ดอนๆ ระหว่างทั้งสองและเขาสามารถพูดได้แค่ว่าโชคชะตากลั่นแกล้ง

เรื่องเมื่อสามปีก่อนเกือบจะทำให้จิ้นเฟิงเฉินพังทลาย

ถ้าหากว่าเกิดความเศร้าโศกขึ้นอีก คุณชายคงต้องเสียใจมากจริงๆ

เมื่อคิดเช่นนี้โม่เหยียรู้สึกถึงภาระหนักบนไหล่ของเขาและหัวใจของเขาก็จมดิ่ง

หลังจากเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย โม่เหยียก็เริ่มทำการตรวจเจียงสื้อสื้อ

เพื่อไม่ให้เจียงสื้อสื้อเหนื่อยเกินไป โม่เหยียจึงให้นอนบนเตียง

แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ เมื่อนอนพลิกไปมา สีหน้าของเจียงสื้อสื้อก็ยังดูไม่ดีนัก

โดยเฉพาะหลังจากเจาะเลือดเสร็จแล้วยังคงมีอาการวิงเวียนอยู่จิ้นเฟิงเฉินรู้สึกกังวลทันที

โม่เหยียทำได้เพียงตรวจให้เร็วขึ้นและตรวจให้เสร็จ

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง โม่เหยียจึงได้ยืดตัวตรงและพูดกับจิ้นเฟิงเฉิน “ได้แล้วครับ คุณชาย คุณพาคุณหญิงกลับบ้านก่อนเถอะครับ ผมจะแจ้งให้ทราบทันทีที่รู้ผล”

จิ้นเฟิงเฉินพยักหน้าและอุ้มเจียงสื้อสื้อที่อ่อนแอจากไปรีบกลับไปที่คฤหาสน์